Hell On Air in Molenhuis – Dest (BE) – 3 mei 2026
“Alle ingrediënten zijn dus in voldoende mate aanwezig om er een erg prettige dag van te maken en daar is de organisatie dan ook met vlag en wimpel voor geslaagd!”
Een bezoek aan Club Hell in Diest is altijd een erg aangename ervaring en ook het door uitbater Erik Depooter georganiseerde Hell On Air Festival is een bezoek meer dan waard. Helaas moesten we door privé-verplichtingen de eerste twee dagen aan ons voorbij laten gaan, maar de zondag bewees eens te meer dat dit kleinschalige festival veel te bieden heeft. Het Molenhuis is een erg geschikte locatie en de varatie aan verschillende metal-stijlen die er op deze zondag de revue passeert zorgt er voor dat er voor elk wat wils is. Ook qua eten en drinken is alles goed geregeld, terwijl de fanatieke verzamelaar zijn collectie kan uitbreiden door een bezoek aan de metal market. Alle ingrediënten zijn dus in voldoende mate aanwezig om er een erg prettige dag van te maken en daar is de organisatie dan ook met vlag en wimpel voor geslaagd!
15 juni 2026 I Tekst: Sjak Roks, fotografie: Peter Bulkmans
Het is nog niet echt superdruk in de zaal als de uit Luxemburg afkomstige black metal band Aeonik om half één de zondag mag aftrappen. Dat doet echter niets af aan het enthousiasme van dit gezelschap, want het is net alsof ze voor een uitverkochte AFAS staan te spelen. Tijdens de eerste nummers gaan de bandleden nog schuil achter hun monnikskappen, maar dat blijkt mede vanwege de hitte in de zaal niet lang vol te houden en dus laten ze al snel letterlijk en figuurlijk hun ware gezicht zien. Hun pas verschenen debuutplaat ‘The Roamer Of Heaven And Hell’ bevat lekker onheilspellend klinkend en uitstekend opgebouwd songmateriaal met prima riffs and dito zang en dat wordt deze middag op het podium ook voorgeschoteld aan het publiek. Het zal voor velen net na het middaguur wat zwaar op de maag liggen, maar Aeonik zorgt zeker voor een lekkere start van de zondag.
De Belgische death metal band Aerdling heeft de moeilijke taak om dit hoge niveau vast te houden en de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dit ook niet helemaal lukt. De nummers lijken qua opbouw allemaal een beetje op elkaar en dus begint de verveling al snel toe te slaan. Daarnaast is ook het geluid niet optimaal en staat de grunt iets te prominent in de mix, Het optreden van Aerdling haalt zeker een voldoende, maar het wordt eveneens duidelijk dat er nog wel wat werk aan de winkel is voor de heren.
Na het brute black en death metal geweld van de beide openers zorgt de wat zweverige doom metal van het Britse gezelschap Famyne voor een erg aangenaam contrast. De naar Candlemass en Cathedral neigende muziek klinkt lekker dreigend en de logge riffs missen hun uitwerking niet. Verder heeft de band in zanger Tom Vane een uitstekende vocalist die met zijn eigenaardige maar zeker amusante podiumpresentatie zowat alle aandacht naar zich toe trekt. Speciale vermelding verdienen echter ook beide gitaristen Martin Emmons en Tom Ross, want het zijn met name hun zompige riffs die er voor zorgen dat Famyne een groot gedeelte van de aanwezigen van begin tot eind weet te boeien. Sterke performance van dit vijftal!
De Australische heavy metal formative Temtris heeft reeds meerdere malen opgetreden in Club Hell en zorgt met hun bevlogen performance voor het eerste hoogtepunt van de dag. De riffs van gitaristen Anthony Fox en de net teruggekkerde Nadi Norouzian zijn ijzersterk en de krachtige stem van zangeres Genevieve Rodda klinkt ook op deze zondagmiddag erg overtuigend. Ze bewijst andermaal dat ze terecht de “metal queen from down under” genoemd wordt. De setlist bestaat voor het grootste gedeelte uit nummers van de in 2025 verschenen laatste plaat ‘Queen Of Crows’ en dit materiaal gaat er bij het publiek in als de spreekwoordelijke koek. Een puntgave cover van het Helloween-nummer ‘Eagle Fly Free’ besluit deze uitstekende show af, die voor velen nog wel wat langer had mogen duren.
Het hoge niveau van Temtris wordt, voor velen wellicht enigszins verrassend, moeiteloos vastgehouden door de Zweedse formatie Liv Sin, die niet alleen muzikaal maar ook qua podiumpresentatie erg sterk voor de dag komen. Grootste blikvanger is natuurlijk de prima zangeres Liv Jagrell, die om een erg charmante wijze al snel het publiek voor zich weet te winnen. Uitstekende uitvoeringen van nummers zoals ‘Above The Line’, ‘King Of The Damned’ en afsluiter ‘Louder’ doen de rest. De combinatie van pure kracht, fraaie melodieën en het aanstekelijke spelplezier die deze band etaleert mist in ieder geval zijn uitwerking niet en zorgt er voor dat Liv Sin één van de beste shows van de dag neerzet.
Vele aanwezigen zullen hebben uitgekeken naar het speciale reünie-concert van de Belgische death metal trots Exoto, en terecht! De band heeft in haar carrière met ‘Carnival Of Souls’ (uit 1994) en ‘A Thousand Dreams Ago’ (uit 1995) een aantal uitstekende platen op de markt gebracht, die de concurrentie met de internationale grootheden in deze scene gemakkelijk aan kon gaan. Het publiek gaat dan ook meteen los bij dit feest van herkenning en het dient ook te worden gezegd dat de geboden nummers puntgaaf worden neergezet. Het blijft daarom dan ook jammer dat deze uitstekende band nooit de erkenning heeft gekregen die het op basis van zijn uitstekende song materiaal zeker verdiend had. Ook aan de kwaliteit van hun live-shows heeft het nooit gelegen, dat wordt vandaag maar weer eens op niet mis te verstane wijze bewezen.
Aan variatie geen gebrek op Hell On Air en dus is het na Exoto de beurt aan de Duitse thrash metal band Accuser. Oorspronkelijk zou het eveneens Duitse Assassin spelen, maar dat kon door ziekte uiteindelijk niet doorgaan. Accuser vult de vrijgenomen positie in ieder geval op een prima wijze in en verrast door krachtige en agressief klinkende thrash te spelen wat al snel leidt tot de nodige mosh pits. Accuser blijkt een goed geoliede machine te zijn die lekker klinkende thrash nummers weet te brengen en daarom is het enigszins vreemd dat deze band altijd een beetje is blijven hangen in de underground en nooit echt de doorbraak naar het grote publiek heeft weten te bewerkstelligen. Aan de muziek en de performance kan dat in ieder geval niet liggen, zoveel wordt vandaag wel duidelijk.
Wanneer de meiden van de Zwitserse band Burning Witches het podium betreden, wordt als snel zichtbaar dat het overgrote gedeelte van het publiek speciaal voor deze band is gekomen. De zaal is lekker volgelopen en aan de hand van zangeres en volksmenner Laura Guldemond wordt een dijk van een optreden neergezet. Ondanks het feit dat de band volop in beweging is, wordt er foutloos gemusiceerd en zangeres Laura bewijst door haar energieke podiumpresentatie en krachtige vocalen dat zij de band na haar intreden toch wel tot grotere hoogte heeft gebracht. Ook solo-gitariste Courtney Cox is een belangrijke verrijking voor Burning Witches, want zij weet elk nummer fraai op te leuken met frisse en inventieve gitaarsolo’s. Vanwege de vele shows die de dames elk jaar spelen, is Burning Witches een erg sterk collectief geworden die ook vandaag zorgdragen voor een erg indrukwekkende show. De klassieke heavy metal van de dames is niet super origineel maar wordt wel erg overtuigend gebracht en dat zorgt er voor dat dit Zwitserse vijftal de meeste bijval van de dag mag ontvangen.
De eveneens all-female band Dogma heeft de eer om Hell On Air af te sluiten, maar het was logischer geweest om dit hardrock-gezelschap voor Burning Witches te laten spelen. De als nonnen verkleden dames staan voor minder aggressiviteit en meer melodie als Burning Witches en ondanks een amusante podiumpresentatie zorgt dat muzikaal toch wel een beetje voor een anti-climax. Het Dogma-materiaal, dat een mix is van hard rock, gothic rock en vleugjes pop, wordt prima uitgevoerd, maar desondanks weet het vijftal niet echt de aandacht vast te houden van het publiek en besluiten velen al tijdens het optreden de weg naar de uitgang op te zoeken. Muzikaal is Dogma zeker interessant te noemen, maar ze zijn nog niet van het kaliber om een festival af te sluiten.
Ondanks het feit dat de slotdag van Hell On Air hierdoor enigszins als een nachtkaars uit gaat, kunnen we wel concluderen dat ook de derde editie van dit metal festival, op basis van wat we deze zondag hebben mogen ervaren, bijzonder geslaagd te noemen is. De uitstekende organisatie, de prima locatie en het gevarieerde programma zorgen er voor dat velen al reikhalzend uitzien naar de volgende editie. Op basis van wat we deze zondag hebben mogen aanschouwen is dat niet meer dan terecht. Hulde daarom voor organisator Erik Depooter en de vele vrijwilligers die hier voor hebben gezorgd!
