De show van Gaerea is opgebouwd in drie delen: eerst ‘Loss’ in zijn geheel, daarna een korte documentaire, en tot slot een tweede set met ouder werk. Zodra het zaallicht dooft en het podium oplicht, barst het gejuich los. De band verschijnt volledig in het zwart en de gezichten bedekt (met het zegel van wat lijkt op die van Asmodeus op de maskers). De boodschap is duidelijk: de muziek staat centraal, niet de individuen.

Ze openen met ‘LBRNTH’ (Labyrinth, vermoed ik). Gitariste Delta neemt vocaal de leiding; na een sfeervolle ambient-intro draagt haar loepzuivere stem het nummer. Het vloeit naadloos over in het furieuze ‘Nomad’, en de zaal ontploft — de eerste moshpit is direct een feit. Het nieuwe materiaal wordt enthousiast ontvangen: een dynamische mix van zachte passages, harde riffs en blast beats die verrassend genoeg iets hoopvols in zich dragen. In de documentaire zegt Delta (Nederlandse, sinds 2023 bij de band):  “When I started, it was fast riffs and blast beats. And now it’s changing. There is still despair but also light in it”.

Die anonimiteit van de band werkt versterkend: je wordt bijna gedwongen om volledig in de muziek te verdwijnen. Het totaalplaatje klopt — vergelijkbaar aanpak van de Poolse band MGLA.Frontman Alpha, met zijn kenmerkende “moves” (fado-dans?) gebruikt het hele podium en dirigeert bij vlagen het aanwezige publiek. De rest van de band staat ook niet stil. De muziek wordt vol overgave en emotie de zaal in geslingerd.  De cleane zang, met name meer aanwezig op het nieuwe werk, is live nog wat wisselend, maar de grunts en schreeuwerige vocalen worden met volle overtuiging gebracht. De eerste set eindigt, net als op het album, met ‘Stardust’, klein en rustig opgebouwd, om na twee minuten te ontbranden in blastbeats en diepe grunt. Fantastisch!

De documentaire

Gaerea ‘Methamorphosis’

De band verlaat het podium en op de twee grote schermen aan weerszijden van de zaal start een vijftien minuten durende documentaire over de weg van de band tot aan de huidige plaat. ‘Loss’. De sfeer is direct raak. De film opent met een shot van zanger Alpha, gefilmd van achteren, uitkijkend over de kustlijn van Porto, in Portugal. Daarna komen de bandleden één voor één aan het woord.

De documentaire ademt dezelfde intensiteit als de show zelf. Je ziet hoe de muziek is geëvolueerd: van black metal in de beginjaren, naar een sound verweven met invloeden uit de post-metal en metal-core. Het is een ontwikkeling die zomaar een breder publiek kan aanspreken, al zullen er ongetwijfeld ook fans zijn die afhaken nu de band een toegankelijkere koers vaart.  Hoewel de documentaire de vaart even uit de avond haalt, versterkt hij tegelijkertijd de intimiteit van het geheel. Het voelt alsof je nog dichter op de band komt te staan.

Set 2: ouder werk

Zodra de documentaire eindigt, keert de band terug het podium op. ‘Hope Shatters’ van ‘Coma’ wordt ingezet en feest begint van voren af aan.  Daarna volgen ‘World Ablaze (ook van ‘Coma’), ‘Urge’ (‘Limbo’), ‘Unknown’ en ‘Laude’ (‘Mirage’). Ze sluiten de set af met ‘Wilted Flower’, opnieuw van ‘Coma’. Band en publiek ontketent.

De band en het publiek bedanken elkaar uitgebreid. Zanger Alpha blijft als enige nog staan en lijkt het allemaal nog ib zich op te nemen, om vervolgens als laatste met een diepe buiging het podium te verlaten. Het geheel voelt oprecht. Zo eindigt een indrukwekkend optreden van een sympathieke, energieke band.

Bij de uitgang — strategisch direct naast de merch-stand — sluit ik aan voor een shirt en gesigneerd vinyl. Ik ben niet de enige. Mooi om te zien, want van entreeprijzen alleen kunnen bands tegenwoordig niet leven.

“We were Gaerea!!…” 

Op 24 juni staan de band in Hedon (Zwolle). Ik kijk er naar uit!