Het eerste, titelloze album van Aerosmith krijgt van Universal een mooie re-release, in de vorm van deze 3CD versie, waarbij er uiteraard sprake is van een aantal leuke extra’s. Op de eerste CD vind je het oorspronkelijke album uit 1973. “Origineel Geremastered” staat erbij, maar ik hoor niet zo veel verschil met het origineel, moet ik zeggen. Maar, als altijd, dat kan ook aan mij eigen oren liggen, die inmiddels ook alweer wat jaren meegaan in hardrock-land. In 1973 was Aerosmith nog gewoon een bandje uit Boston en niet de drugsmachine (latere jaren zeventig) of hitmachine (na de wedergeboorte eind jaren tachtig en de jaren negentig) zoals we die later leerden kennen. Met ‘Dream On’ bevatte de plaat de eerste grote hit. Ik vind het nog steeds één van Aerosmith’s beste nummers. Ook ‘Mama Kin’ (misschien nog wel bekender geworden door de cover van Guns ’n Roses) vind je in de oerversie terug op deze plaat.

CD2 bevat een remix van het album, gemaakt door Zakk Cervini, Steve Berkowitz en bandleden Steven Tyler en en Joe Perry. Met remixen van klassieke albums heb ik een haat-liefde verhouding. Enerzijds kan het verrekte prettig zijn om zo’n plaat in een betere geluidskwaliteit en vooral dynamiek terug te horen; aan de andere kant is een klassiek album ook met een reden een klassiek album en moet je daar in dit opzicht eigenlijk vanaf blijven. Prettig van deze rerelease is dat je fijn zelf kunt kiezen tussen CD1 en CD2. De remix klinkt voller, meer laag, meer dynamiek in het stereobeeld en wat echo hier en daar. Grappig is dat er tussen bepaalde tracks wat korte fragmenten van gesprekjes zijn gemonteerd of dat je één van de bandleden hoort aftellen.

Op de derde CD vind je een live show uit 1973, die destijds (voor de duidelijkheid; we hebben het hier over twee-en-vijftig jaar geleden!) op de Amerikaanse radio werd uitgezonden. Het is dan ook niet vreemd dat deze opnames al jaren hun rondjes maken in de bootlegwereld. Vaak niet compleet, trouwens. Helaas maakte ‘Dream On’ geen deel uit van de setlist die avond, maar met ‘Mama Kin’ en ‘Train Kept A Rollin’ komen toch een paar nummers voorbij die de band tot recent live ten gehore bracht. Verwacht ook live geen hardrock sound, maar een zwaar tegen blues en boogiewoogie aanliggend geluid. Een mooi stukje geschiedenis. Op ‘Mama Kin’ en ‘Write Me A Letter’ is saxofonist David Woodford terug te horen. Hij overleed in 2022. De geluidskwaliteit is uiteraard niet optimaal; het gaat hier om een radio-opname van meer dan een halve eeuw oud. Uit nostalgische overwegingen is het echter een leuke extra bij deze mooi uitgevoerde digipack. De derde cd wordt gecompleteerd door een zestal studio takes, jams en alternatieve versies (van o.a. ‘Make It’ en ‘Write Me A Letter’). Overigens is deze box ook als 5LP versie verschenen.

Ook wanneer je geen liefhebber bent van het oudere werk van Aerosmith, is deze heruitgave van het eerste werk van de groep een aanrader om op zijn minst eens te gaan beluisteren. Je kunt nog behoorlijk verrast worden. Net als uw recensent.