Het blijft onvoorspelbaar of een band meteen gaat doorbreken, of zich jarenlang uit de naad werken, knappe muziek makende en toch slechts een handje ingewijden als gevolg heeft. Neem nu het Noorse Course Of Fate. Opgericht in 2003 en tot 2020 onder de radar blijvende, want dan komt pas het debuutalbum ‘Mindweaver’ uit, een conceptalbum dat invloeden van Queensrÿche, Dream Theater en Pink Floyd vertoont. Men werd wel in de pers bejubeld en in 2023 kwam het tweede album ‘Somnium’ uit, alweer heel puike progressieve metal.

Album nummer drie heet ‘Behind The Eclipse’ en heeft (alweer) alles in huis om de modale progressieve metalfan te behagen. Er ligt meer verscheidenheid in de songs, maar anderzijds is dit ook het hardste album dat het vijftal ooit maakte. Met gitarist Fredrik Jacobsen en bassist Torstein Haakafoss heeft men nu twee nieuwe krachten aan boord, vergeleken bij ‘Somnium’ en tekstueel staat de interactie tussen duisternis en licht centraal. Dat gebeurt in een intro, gevolgd door zeven volbloed songs die de nodige tempo- en sfeerwisselingen bevatten, maar wel pakkend blijken te zijn.

Zanger Eivind Gunnesen krijgt volop gelegenheden om te tonen wat een veelzijdige vocalist hij is. In zowel lagere als hogere regionen, bewijst hij met elke emotie weg te komen. Op die manier komt er een vleugje Nevermore en Witherfall voorbij, eerder Amerikaanse potige heavy/power metal dus. Na de rustige intro met gewichtige, maar warmhartige verteller, is de eerste kennismaking met de tien minuten bestrijkende titelsong een rijk gevulde muzikale reis met verschillende emoties, net zoals de teksten variëren tussen licht en donker. De heavy riffs van Kenneth Henriksen en Fredrik Jacobsen zijn mediumtempo met een donker randje, de zang gaat van omfloerst naar stoer, dan weer van verhalend naar sensitief en daar sluit een prachtige huilende gitaarsolo bij aan. Men werkt toe naar een apotheose in dit epos. Daarna mag het wat luchtiger in de single ‘Sky Is Falling’ met catchy zanglijnen en weer zo’n heerlijke gevoelssolo. Dat is juist de charme: je merkt dat hier rasmuzikanten aan het werk zijn, maar men blijft muziek gevoelsmatig benaderen, nooit als een snelheidsoefening in kunde. Meerdere songs vangen aan met een bedachtzame tokkel, zo ook de semi-ballade ‘So It Goes’. ‘Acolyte’ (weer een single) heeft een refrein dat me meteen inpakt met een zekere urgentie als ondertoon, en toch poëtisch. Want dat zijn de teksten wel, poëtisch en een beetje ‘out of this world’ net zoals het artwork. ‘Hiding From The Light’ valt op door zijn moderne blobgeluidjes (synths?). Er heerst een dartele onrust, maar de zang is erg lijzig, tot Eivind ons plots ineens toebijt met enige extreme zang. Dat zagen we niet aankomen, maar wederom geslaagd. De twee laatste songs bevatten weemoed en men kan van een emotionele, ‘gebroken’ stem spreken. Bij het heel timide ‘Don’t Close Your Eyes’ komen daar zelfs strijkers aan te pas. Dit toont dan ook de gevoelige kant van de band, Aanvankelijk ook in ‘Neverwhere’ die breekbare toon, maar dan de hoogte in en vervolgens een energiek, stompend einde en solo’s. Dit album is genieten geblazen van begin tot einde voor progressieve metal fans! Steun deze Noren ook in deze stijl!