Soms lijkt het alsof platenlabels na het niet voorziene succes van een bepaalde band allemaal op zoek gaan naar nog zo’n band. Zou het befaamde Tee Pee records op die manier bij de tamelijke obscure Portugese band Summer of Hate zijn uitgekomen, die na wat digitale releases via bandcamp en een debuutalbum in eigen beheer nu dan – soort van – debuteert met een “echt” album met wereldwijde release.

Het is lastig om bij het luisteren naar ‘Blood & Honey’ niet, al is het maar even, te denken aan Messa, de Italiaanse band die net zo’n wonderlijke mix van oosterse muziek, psychedelia, rock en stoner met succes aan de man wist te brengen. Althans, als je naar het eerste gedeelte van de plaat luistert, want ‘Blood & Honey’ is een samenballing van twee nogal verschillende muzikale uitvalswegen: ‘Blood’ is een heavy psych exercitie met duidelijke wereldmuziek invloeden en ‘Honey’ is een mix van pure shoegaze à la Cocteau Twins en My Bloody Valentine met dreampop. De verbindende factor is de zoete stem van Laura Calado, die even goed weg weet met geestverruimende door sitars en microtonale gitaarakkoorden aangedreven rocksongs als met dromerige zweefmuziek.

De fans van heavy psych met een oriëntaals tintje en zij die van de Shocking Blue meets heavy metal van The Devil’s Blood houden zullen zich het meest thuis voelen bij het eerste deel van de plaat. Het is ook het meest avontuurlijke gedeelte. De band vermengt Soefi muziek, phrygische toonladders, raga en drone met westerse heavy rock op een manier die zowel aan Messa als aan King Gizzard And The Lizard Wizard doet denken. Muziek om volledig in op te gaan en waarvan je stiekem wil dat het nooit ophoudt, als een eindeloze if-then-else loop. Songs als ‘Ashura’ zitten zo verfijnd in elkaar dat het bijna onmogelijk is om ze te ontleden. Van de strakke krautrock-achtige drums die een fundering met wiskundige precisie neerleggen tot de hypnotiserende gitaarsound die zowel moderne rock kantjes heeft als leentjebuur speelt bij Sahara woestijn blues. Het is vast geen toeval dat Laura in ‘Mayura’ de zin “Chase me around / Chase me in circles” herhaalt. Met een koptelefoon op wordt je nog net niet draaierig en is een natuurlijke high van de muziek niet ver weg.

Hoe anders is het bitterzoete ‘Honey’ deel van de plaat. Alsof de klok veertig jaar is teruggedraaid en de eerste demo’s van My Bloody Valentine per ongeluk achter de opnames van Summer of Hate zijn geplakt. De galm, de door gestapelde effecten veroorzaakte wall of sound met daaroverheen bijna gefluisterde vocalen, het klinkt zo bekend en tegelijkertijd is het overduidelijk dat Summer of Hate geïnspireerd is en niet als een coverband MBV wil zijn. Maar toch, het is even wennen en al is ‘Blood & Honey’ niet de eerste poging om een album in twee (of meer) zeer verschillende blokken te hakken, zoals ook bij die eerdere pogingen zal er altijd een kant zijn die meer aanspreekt. Voor mij is dat duidelijk het eerste deel, waarin de psychedelische samenvloeiing van westerse rock en mystieke oosterse klanken gewoon werkt. Hoe goed het lange en meeslepende ‘The Gospel (According to Summer of Hate)’ ook is, met zijn doordachte opbouw naar een misschien voorspelbare apotheose, ik hoor honderd keer liever de oriëntaalse heavy rock waarmee ‘Blood & Honey’ begon. Daarom de conclusie: leuke plaat die een (veel) hogere score had gekregen als de band wat stijlvaster was geweest.