Heidenfest 2026 in 013, Tilburg – 9 januari 2026
“Laten we hopen dat Paganfest en Heidenfest terug jaarlijkse feesten worden en het genre laat opleven!”
Begin 2025 kregen we het positieve signaal dat er terug een Paganfest georganiseerd zou worden, net zoals pakweg vijftien jaar geleden toen bands die enige affiniteit met het boomende pagan/folk metal genre hadden, de handen in elkaar sloegen en als ‘themafestival’ Europa rondreisden. Toen was er ook Heidenfest (aanzien als ‘het kleine broertje van Paganfest’). Nu, begin 2026 kunnen we aankondigen dat ook dit (verwante) festival terug op de agenda’s staat. Wij waren er als liefhebber van het genre uiteraard bij toen die 27 dagen durende tournee de aftrap kreeg in Tilburg in de 013.
26 januari 2026 I Tekst: Vera Matthijssens
Het was spannend afwachten wat de weergoden voor ons in petto hadden. Tot een dag voor het feest veroorzaakten ijzel, sneeuw en wind verkeerschaos in Nederland en omringende landen, maar alsof Odin zelf zich er eindelijk mee gemoeid had, trad een plotse dooi op in de nacht voor deze tour van start ging. Het verkeer blijft een niet in te schatten factor tot je de contouren van de 013 in zicht krijgt, maar gelukkig hoefden we maar enkele songs te missen van openingsact The Dread Crew Of Oddwood. Dat is een – grotendeels akoestisch – stel Amerikanen met een zelfbedachte stijl: ‘Heavy Mahogany’ met een knipoog naar piraten metal. Met accordeon, mandoline, contrabas en allerlei fluitjes brachten ze alvast enige olijke sfeer onder het toestromende publiek. Uitverkocht raakte het vanavond niet, maar gelukkig was de zaal uiteindelijk toch redelijk gevuld.
Als tweede band trad Vanaheim aan. Deze Nederlandse black/pagan metal band speelde een thuismatch, want ze zijn van Tilburg. Dat was ook te merken aan de enthousiaste reacties in de zaal. We hadden Vanaheim enkele jaren geleden al eens live gezien en als we ons goed herinneren, was dat toen in het voorprogramma van Finntroll in de Biebob. Vandaar dat we ons herinnerden dat het grote rode boek met allerlei verhalen weer boven gehaald werd en zanger Zino van Leerdam houdt geregeld een lantaarn in de hand. Het laatste album ‘Een Verloren Verhaal’ (2022) heeft Nederlandstalige teksten, maar het meer grappige ‘The Dwarven Chant’ stamt nog uit de beginperiode.
Naar Trollfest keken we niet bepaald uit, want we hadden eerder al “het genoegen” om hen een paar keren live te zien, maar dit gaat een brug te ver qua olijkheid. Bovendien hoor ik niet graag blazers en dat is het nou net: In Trollfest’s universum blaast men er lustig op los. Dacht ik. Er waren echter geen blazers te bespeuren vanavond. Dat was al een voordeel, zodat we enkel eens moesten glimlachen met de over the top presentatie van de Noorse heren. Ze verschenen namelijk op het podium in roze damesrokjes, nylonkousen, pruiken, make-up en meer van dat gedoe. Het kon weer niet gek genoeg zijn. Ze zingen dan nog in een eigen taaltje (een mix van Noors en Duits vol trollentijd termen) maar waren steviger dan we verwachtten.
Nu konden de grotere bands toch wel aantreden, begonnen we te denken. Heidevolk was inderdaad de eerste band die echt imponeerde. Ook Nederlanders, maar dan uit Gelderland en teksten in het Nederlands (pardon: Gelders). Twee zangers, dat is één van hun handelsmerken. De band heeft tonnen ervaring, is vooral in Duitsland erg geliefd, maar weet hier ook de zaal in beweging te krijgen. De eerste crowdsurfers maken hun opwachting. Het is trouwens opvallend dat er veel ouders met kinderen aanwezig zijn. De kroost mag mee en in onze buurt stond zelfs een jongetje dat tijdens Korpiklaani maar niet genoeg kon krijgen van het crowdsurfen. Maar goed, Heidevolk is een band met veel ervaring, ook al zijn er in de loop der jaren heel wat nieuwe leden opgedoken. Toch klinken ze even overtuigend als vroeger. Naast de stevige songs – ze spelen eerder pure heavy metal als basis, dus geen extreme metal of zang – was het a capella gezongen ‘Yngwaz’ Zonen’ ook live heel indrukwekkend. En als uitsmijter kregen we uiteraard ‘Vulgaris Magistralis’. Een concert waar we van genoten hebben!
De belangrijkste reden om vanavond present te tekenen is de komst van Moonsorrow. De eerste drie dagen van de Heidenfest tournee was Finntroll verhinderd en daarom contacteerden zij hun vrienden van Moonsorrow. De meest serieuze, heavy en minst toegankelijke band van deze avond. Het is natuurlijk logisch dat zij de vrienden van Moonsorrow opriepen, want zij delen meesterbrein Henri Sorvali als hoofdcomponist (die er – zoals gewoonlijk – live niet bij is). Bovendien kan de band wel een update bij het publiek gebruiken, aangezien ze al jaren aan nieuw werk bezig zijn, maar nog steeds dateert hun laatste werkje uit 2016. Gelukkig zijn ze altijd nu en dan live blijven optreden en vanavond zouden we dat voorrecht meemaken. De pauze duurde wel lang, het ombouwen bleef duren en er bleken technische problemen te zijn. Moonsorrow begint uiteindelijk 20 minuten te laat. Maar dan is het genieten geblazen van hun raadselachtige pagan metal. Erg lange nummers zijn het. 15 minuten is geen uitzondering. ‘Jumalten Kaupunki’ uit 2003 is de aftrap. Daarna komt een kwartier lang het recentere ‘Ruttolehto’ (uit het meest recente ‘Jumalten Aika’) ons enthousiasmeren. Het is muziek om je ogen te sluiten en te ondergaan. Veel prachtige sfeermomenten. Aan ouders met kinderen is dit niet besteed, zo leer ik. Toch geniet ik vervolgens van ‘Sankaritarina’ (van tweede cd ‘Volmasta Ja Kunniasta’ uit 2001). De epische lagen en verheven sfeer is prompt aanwezig en gelukkig is – voor zover we konden merken – de bezetting nog in tact. Maar het is zo vlug gedaan naar mijn gevoel… inderdaad, 40 minuten in plaats van een uur en de band verlaat het podium. Dat was wel een tegenvaller. Zeker omdat ik er zo naar uitkeek. We hebben Moonsorrow dus vroeger beter gezien.
En Korpiklaani begon netjes op tijd: om 21u50 tot even na elven. Gelukkig waren zij wel erg in vorm. Je merkte wel aan de bands en aan de houding van de roadies dat ze nog de anders verworven souplesse en routine moesten opbouwen en voor een Heidenfest werd er bijzonder weinig bier gedronken, ook op het podium. Het was wel fijn om eens een eerste concert van een tour mee te maken. Korpiklaani had enorm veel succes, met recht zijn ze headliner. Ze speelden veertien songs uit hun volledige catalogus. ‘Hunting Song’ en ‘Wooden Pints’ waren de oudjes om te starten, maar hier waren ‘Man With A Plan’ aan het werk en dus gingen we loos op ‘Happy Little Boozer’, het recente ‘Aita’ en ‘Kalmisto’. Een beetje weemoediger werd het met ‘Ämmänhauta’ en ‘Viima’, maar de dijenkletser ‘Gotta Go Home’ (nota bene van Boney M) deed de vuisten terug de lucht ingaan. Security had het ontzettend druk met het opvangen van crowdsurfers. ‘Saunaan’ (over de onvermijdelijke Finse sauna), Metsämies’ (ingeleid door een drumsolo van Samuli Mikkonen) en uitsmijter ‘Vodka’ vormden de kroon op het werk als bisnummers. Daarbij was het genieten geblazen van de minzaamheid van zanger Jonne Järvelä en bassist Jarkko Aaltonen, de metal posen van gitarist Cane en de folk instrumenten van Sami Perttula en Olli Vänskä. Laten we hopen dat Paganfest en Heidenfest terug jaarlijkse feesten worden en het genre laat opleven!