De Chileense zanger Ronnie Romero mag de avond openen en eens te meer blijkt dat hij niet voor niets gezien wordt als één van de beste vocalisten binnen het klassieke hardrock-genre. Gedurende een negental nummers zingt hij de sterren van de hemel en zowel zijn eigen werk als de akoestisch gespeelde covers van Deep Purple (‘Soldier Of Fortune’) en Lords Of Black (‘Nothing Left To Fear’) worden erg overtuigend neergezet. Dat is zeker ook de verdienste van Ronnie’s gitarist Jose Rubio Jimenez die de nummers voorziet van de nodige heerlijke gitaarsolo’s. Een lekkere versie van de Judas Priest klassieker ‘Turbo Lover’ sluit de korte, maar uiterst geslaagde set in stijl af. Getuige de erg positieve reacties vanuit de zaal had dit optreden nog wel wat langer mogen duren!

Na een korte ombouwpauze is het dan de beurt aan meestergitarist Gus G. die zijn niet geringe talent mag etaleren gedurende een zestal instrumentale nummers, waarvan met name ‘Quantum Leap’ en ‘Enigma Of Life’ erg goed uit de verf komen. Het is niet voor niets dat Gus een tijdlang in de band van Ozzy Osbourne heeft mogen vertoeven, want hij is echt een snarenplukker van de buitencategorie. Heel verrassend blijkt hij ook vocaal nog wel het een en ander in huis te hebben, wat hij ten gehore brengt in de zeer geslaagde afsluitende Jimi Hendrix Experience cover ‘Voodoo Child (Slight Return)’. Ondanks het gebrek aan zang gedurende het overgrote gedeelte van dit optreden wordt het nergens saai of eentonig en dat is de verdienste van de uitstekende band en natuurlijk vooral van maestro Gus G. himself!

Er wordt geen tijd verspild aan een verder ombouw, want na de solo-set van Gus G. komt Ronnie Romero het podium op om gezamenlijk een tiental nummers ten gehore te brengen, waarvan het overgrote gedeelte bekende coversongs zijn. Het is werkelijk een genot om gitaarwizard Gus G. gekoppeld te zien aan wereldzanger Ronnie Romero en tesamen met bassist Andrea Arcangelli en drummer Jo Nunez worden de welbekende klassiekers op een geweldige manier de zaal ingeslingerd, wat resulteert in een zeer terechte erg enthousiaste respons van de aanwezigen. Eigenlijk is de gehele set één groot hoogtepunt maar vooral de magistrale uitvoeringen van ‘The Mob Rules’ (Black Sabbath), ‘Kill The King’ (Rainbow), ‘Highway Star’ (Deep Purple) en ‘Bark At The Moon’ (Ozzy Osbourne) zorgen voor de nodige kippenvelmomenten. Absolute kraker is echter een puntgave uitvoering van Rainbow’s ‘Stargazer’, die nog altijd tot de beste hardrock-songs aller tijden gerekend mag worden. Na ‘War Pigs’ van Black Sabbath is het echter gedaan met de pret en zijn we getuige geweest van een werkelijk sublieme performance van deze twee grootheden. De aantrekkingskracht van deze samenwerking zit vooral in de wisselwerking tussen beide muzikanten en de keuze om eigen materiaal te combineren met de nodige hardrock klassiekers. Natuurlijk overschaduwt de nostalgische duik in de geschiedenis van de hardrock het eigen werk, maar dat mag de pret niet drukken. Wat voorop staat is het feit dat het publiek geweldig heeft kunnen genieten van deze twee rasmuzikanten en dit initiatief kan dan ook zeker als zeer geslaagd de boeken in gaan. Het heeft in ieder geval een heerlijk avondje traditionele hardock en metal opgeleverd, zeker ook getuige de vele positieve reacties na afloop!