Lords of Metal
Arrow Lords of Metal

Nile, Hate Eternal, Vitriol & Omophagia – De Cacaofabriek Helmond – 28 september 2019

“The return of the triple vocal attack in Helmond.”
De release van het negende Nile album ‘Vile Nilotic Rites’ laat nog even op zich wachten, toch is de Amerikaanse death metal band rondom gitarist en zanger Karl Sanders al bezig aan hun Europese tour om het album te promoten, vergezeld van de brute Amerikaanse death metal band Hate Eternal, die deze gelegenheid aangrijpen om hun vorig jaar verschenen zevende album ‘Upon Desolate Sands’ live aan het publiek te presenteren. Op zaterdag 28 september stonden beide death metal grootmachten dan ook op de planken in de Cacaofabriek te Helmond in het kader van de Vile Desolate Sands Tour met in hun kielzog de jonge honden van Vitriol uit Portland, Oregon en Omophagia uit Zwitserland.
01/10/19 I Tekst: Dennis van ’t Hoofd I Foto’s: Pepijn Domenie

Voordat de show begint hebben we om half zes een interview gepland staan met Nile frontman Karl Sanders, maar wanneer we de tourmanager op de afgesproken tijd bellen krijgen we geen gehoor. We lopen naar de artiesteningang en horen Hate Eternal al soundchecken en vragen een Pools crewlid naar onze contactpersoon, maar deze is nergens te vinden. Even later komen we hem toch nog tegen in de foyer van de Cacaofabriek en we lopen mee naar de backstage alwaar Karl Sanders bij het buffet net een bord eten aan het opscheppen is. We spreken af dat we, wanneer hij klaar met eten is, opgehaald worden uit de foyer. Drie kwartier later zitten we dan eindelijk tegenover Sanders voor een uitgebreid interview dat elders op de site terug te vinden is. De show van de Zwitsers Omophagia moeten we daardoor helaas wel missen, want wanneer we om half acht terug zijn bij de zaal is de band alweer aan het inpakken en loopt de zaal net leeg.

Met Vitriol was ik voorafgaand aan deze avond nog niet heel erg bekend. Hun debuutalbum ‘To Bathe from the Throat of Cowardice’ had ik al wel een paar keer geluisterd, maar de complexe en brute death metal was nog niet echt tot mij doorgedrongen, al klonk de muziek van de band na een paar luisterbeurten zeer veelbelovend. Voor Vitriol is dit de eerste Europese tournee en voor zowel band als fans een eerste persoonlijke kennismaking vanavond, dus ik was benieuwd wat ons te wachten stond. De band rondom gitarist / zanger Kyle Rasmussen en bassist / zanger Adam Roethlisberger lieten er in ieder geval geen gras over groeien en lieten geen spreekwoordelijke spaander heel van het podium. De band serveerde een venijnige kakafonie van technische en woeste death metal en het allesverslindende geluid dat ze met hun scherpe riffs en snelle drumbeats maken is bijna hypnotiserend. Beide zangers spugen hun teksten met giftige intensiteit uit, letterlijk en figuurlijk, want wie te dicht voor het podium staat krijgt een behoorlijke dosis mondvocht over zich heen. Als een bezetene gaat Rasmussen op in een intense uitbarsting van death metal geweld. In de veertig minuten die de band ter beschikking heeft, weet Vitriol zich zonder meer als nieuwe aanwinst voor de death metal scene te etaleren.

Bij Hate Eternal is het altijd afwachten hoe het geluid van de avond is, want wanneer dat niet klopt ontaard de show in één wazige brij. De extreem snelle en complexe death metal komt dan gewoon niet meer goed over en helaas wordt mijn vrees vanavond beantwoord. Het is gewoon niet best wat de mannen uit Florida neerzetten vanavond. Het is weliswaar zeer indrukwekkend hoe drummer John Longstreth zit te drummer, razendsnel en met grote precisie, maar de beste man kijkt er behoorlijk verveeld bij. Het lijkt hem verder ook geen moeite te kosten, maar zelfs als dat zo is, dan mag je er best een show van maken. Contact met het publiek was er bijvoorbeeld niet, terwijl hij met zijn drumstel centraal op het podium in de spotlight zat. Als er één ding opviel is het wel het ontbreken van een tweede gitarist. Telkens wanneer Erik Rutan aan het soleren sloeg, viel het halve geluid weg en hoorde je alleen nog maar drums en een solo en viel het nog meer op dat de basgitaar niet te horen was. En ondanks dat Rutan wel vol gas gaf, kwam de show wat ongeïnspireerd over. Jammer eigenlijk.

Nile, daarentegen, wist gelukkig wél een ontzettend vet en gedefinieerd geluid neer te zetten. Het verschil ten opzichte van de show met Hate Eternal zou je bijna pijnlijk kunnen noemen, maar daarom is Nile ook en headliner en Hate Eternal niet denk ik dan. De band rondom mastermind Karl Sanders wist de avond te redden met een hele sterke set van oud en nieuw materiaal, waarbij bijna alle albums aan bod kwamen. Geopend werd met ‘Sacrifice Unto Sebek’, waarna even later de slepende song ‘Kafir!’ en de allesvernietigende track ‘Call To Destruction’ voorbijkwamen. Zoals al eerder aangegeven is het nieuwe album van Nile nog niet uit, maar dat belet de band er niet van om het publiek alvast een voorproefje te geven van ‘Vile Nilotic Rites’. ‘We’re gonna promote the fuck out of this album, so that when it comes out every Nile fan will know there’s a new Nile album’ gaf Sanders eerder op de dag al aan. De band voegt daad bij woord en zo krijgen we ‘Long Shadows of Dread’, ‘Snake Pit Mating Frenzy’ en het titelnummer ‘Vile Nilotic Rites’ gepresenteerd. Nummers die, ook al zijn ze nog niet bekend, goed lijken aan te komen bij het publiek vanavond.

De nieuwe line-up met Brad Parris op bas en zang en de van Enthean afkomstige Brian Kingsland op gitaar en zang blijkt de band nieuw elan te hebben gegeven. Ook de terugkeer van de triple vocal attack lijkt een schot in de roos, zeker in een live situatie. De nummers staan als een huis en worden ontzettend strak gespeeld. Dat is niet in de laatste plaats te danken aan drummer George Kollias, die de boel vakkundig bij elkaar houdt. De Griekse drumgod zit tijdens de show wel de hele tijd in het donker achter op het podium, waardoor zijn spel visueel niet goed te volgen is; dat was misschien wel de enige smet op dit optreden, de lichtshow (welke lichtshow?) was niet om over naar huis te schrijven. Maar dat mocht de pret niet drukken want Nile wist gedurende vijf kwartier op alle fronten te imponeren en speelde strak getimed als een goed geoliede machine. Nieuwe gitarist / zanger Brian Kingsland blijkt een echte aanwinst te zijn voor Nile en hij stond in Helmond te spelen alsof hij al twintig jaar bij de band zat. Als fan van het eerste uur is het ook altijd wel fijn als er nog wat oud materiaal gespeeld wordt en met ‘The Howling of the Jinn’ van het debuutalbum uit 1998 wordt het Helmondse death metal publiek dan ook op zijn wenken bediend. Bij de ‘4th Arra of Dagon’ waarbij Dagon aangespoord uit de diepte te komen om zijn vreselijk wraak te nemen komt de triple vocal attack natuurlijk helemaal goed tot zijn recht. De set wordt met de klassieker ‘Black Seeds of Vengeance’ op passende wijze afgesloten alvorens Karl Sanders al vuistjes uitdelend genietend het podium verlaat. Komend jaar zullen we Nile nog veel op de Europese festivalpodia gaan zien en in de herfst komen ze dan weer op tour, dus mocht je de show op deze mooie death metal avond gemist hebben, ga ze dan absoluut bekijken in deze sterke line-up.

Check de onderstaande socials voor meer informatie over Nile.