Het gaat goed met meneer Manson! Hij is al even niet negatief in de media verschenen en hij ziet er een stuk fitter uit dan een paar jaar terug. Misschien heeft dat iets te maken met zijn huwelijk, dat ook al weer meer dan een half decennium duurt, of wellicht heeft hij een punt bereikt, zoals veel mensen van die leeftijd, dat het zwemmen of verdrinken is. En Manson is duidelijk aan het zwemmen. Omdat veel van zijn muziek geboren lijkt uit misère en opstandigheid kan het slecht nieuws zijn dat het goed met hem gaat, maar ik zal vast verklappen: zijn muziek lijdt er totaal niet onder!

Fijn. We hebben minder dan twee jaar hoeven wachten op het tweede hoofdstuk in zijn ‘One Assassination Under God’ verhaal en dit nieuwe album sluit muzikaal gezien perfect aan op zijn voorganger. En dan bedoel ik dat het dezelfde lijn volgt, alleen zit er in deel twee iets meer vaart dan in deel één. Ik praat, zoals je wellicht opvalt, ook over “zijn” muziek, in plaats van “hun”. Niet omdat ik twijfel aan het gender van Manson (zijn androgyne periode ligt al weer ver achter ons), maar omdat we nu toch al wel een aantal albums meer kunnen spreken van een solo project dan van een band. Toen Manson nog een band was, met toch wel grote namen als Twiggy, Ginger Fish en John 5, was er duidelijk meer avontuur in de muziek dan nu. Ook al zitten er nu nog steeds meer dan genoeg parel-waardige stukjes muziek in, Manson moet het toch ook hebben van zijn stem en teksten. Beide zijn gelukkig al vanaf de debuutplaat bovengemiddeld in zowel kwaliteit als originaliteit, en ook nu is het weer genieten geblazen. Met sterke song titels als ‘All Of The Vilest Things’, ‘Lucifer’s Teardrop’ en ‘The Arsonist’ (ja, ik ga echt heel goed op die namen) trakteert Manson ons vocaal gezien op alles wat we van hem gewend zijn: gesproken passages, scherpe uithalen, getergde krijsen en van die stukken dat hij van alles en nog wat roept met zo’n overtuiging dat je er niet graag tegenover zou staan. En hij klinkt niet minder, eigenlijk zelfs beter, dan in de jaren negentig.

De muziek is doordrenkt van stevig gitaarwerk, wederom verzorgt door Tyler Bates en, zoals ik al zei, zit er in de meeste nummers een redelijk tempo. Het industriële geluid is ook goed aanwezig, en het geheel is moeilijk in een hokje te plaatsen. Ik zou zeggen een uitstekende combinatie van scheurende metal, niet radiovriendelijke hardrock en sferische, melodische passages. Qua atmosfeer en uitstraling komt ‘One Assassination Under God – Chapter 2’ dichtbij ‘Mechanical Animals’ (weer goed nieuws, want op dat album is ook heel weinig aan te merken), maar het ademt meer levenservaring uit. De catalogus van Manson albums is vooral goed te volgen als je de band vanaf hun eerste album begint te luisteren. Ik kan me voorstellen dat albums als ‘Eat Me, Drink Me’ en ‘We Are Chaos’ geen goede beginplaten zijn, maar fantastisch klinken als je al bekend bent met Marilyn Manson. Deze, ‘Chapter 2’, kan daarentegen prima op zichzelf staan en zou helemaal geen beroerde instapper zijn. Het nummer ‘None Of The Suns’ heeft zelfs een vleugje The Sisters Of Mercy. Ik bedoel, kom op, dat wil toch iedereen?

Ik zeur wel eens, vooral tegen mezelf, over bands die niet echt opgroeien en veertig jaar nadat ze begonnen nog steeds dezelfde problematiek bezingen – okay, hun enthousiasme is bewonderenswaardig – en daarom niet altijd meer hun originele publiek aanspreken. Manson is wel degelijk meegegroeid met zijn publiek, en waar het aan agressie en boosheid minder is, daar is het qua scherpte en inzicht veel meer geworden. De man is op dreef en heeft de smaak goed te pakken. Hij schrijft dat dit album zijn verhaal compleet maakt. Laten we hopen dat hij het dan over de ‘One Assassination Under God’ duologie heeft, en niet dat zijn loopbaan als sonisch kunstenaar nu compleet is. Want als je zo in vuur en vlam staat als Manson op dit album, dan ben je nog lang niet klaar met het verkondigen van jouw verhaal.