Het is alweer vijf jaar geleden dat het vorige Khemmis album ‘Deceiver’ uitkwam. Het was een heerlijke melodieuze heavy metal plaat met doom invloeden van een band die alsmaar beter wordt, ook al was ‘Deceiver’ geschreven in de eenzaamheid van de lockdowns. Misschien was het daarom wel een donker album, terwijl men nu jubelend aankondigt dat het spelplezier groter dan ooit was. Men weet nu beter op waarde te schatten dat samen heavy metal maken toch wel een voorrecht is in deze wereld vol onzekerheden. Het is immers mooi dat men dan kan terugvallen op iets standvastig. Iets dat niet verandert. De liefde voor heavy metal, ook al zijn twee leden vertrokken uit Denver, de sfeer in de band is optimaal. Dat wordt ook geïllustreerd door het feit dat bassist David Small – die ten tijde van ‘Desolation’ nog inviel voor een vertrekkende vorige bassist – nu officieel bij de band hoort.

Het spelplezier spat er af wanneer we deze drie kwartier epische metal met veel fraai gitaarwerk waar de gensters vanaf springen, beluisteren en ons laten meetronen op de weemoed van de zuivere cleane zang van gitarist Phil Pendergast. Let wel, deze verheven zang wordt nu en dan rigoureus aan flarden gebruld door de andere gitarist Ben Hutcherson. Zij vormen de kern van deze interessante band, al melden we voor de volledigheid ook nog even het strakke drumwerk van Zach Coleman. Wat valt er nog op? Wel, de songs zijn heel wat compacter en toch klinkt het nog episch (dat was een streefdoel). Elk detail komt zuiver tot uiting in de muziek, dat verdient ook een pluim, of het nu gaat om een spaarzaam prominente basloopje of de vurige gitaarsolo’s of de heldere klank wanneer men – zoals in het begin van ‘Tomb Of Roses’ – akoestische gitaren gebruikt. De soms meerstemmige zangpartijen zijn trouwens ook niet te versmaden. Dit album klinkt tegelijkertijd zompig en log, maar ook houdt men de blik gericht op een (positief) doel. Het geeft je een comfortabel gevoel dat je nog mag genieten in dit ondermaanse, zelfs al staat het water je aan de lippen. Daarbij gaan we weinig afzonderlijke songs belichten, maar aanraden de volle rit te beleven vol overgave. Net zoals Khemmis toen ze voor ons dit album vol verheven doom met pit creëerden. Toch nog een glimp: wie je je heavy metal op zijn doomiest? Start dan met opener ‘Invocation Of The Dreamer’ voor het swingende moment en laat daar afsluiter ‘Benediction Tones’ op volgen met zijn ultieme treurnis. Een machtig album van dit viertal dat – hoera! – in de herfst een Europese tournee heeft gepland!