Madball is al decennialang een vaste waarde in de hardcore scene, en ook op hun tiende studioalbum ‘Not Your Kingdom’ bevestigen ze die status moeiteloos. Het album bestaat uit veertien korte nummers — variërend van 47 seconden tot iets meer dan drie minuten — die zonder pardon op je worden afgevuurd.

De productie zit uitstekend in elkaar en geeft de songs een breed en open geluid. Muzikaal krijg je wat je verwacht: stevige, groovende hardcore met invloeden uit punk en metal. Frontman Freddy Cricien klinkt nog altijd even overtuigend, met die typische rauwe intensiteit. Het klinkt vertrouwd, maar nooit saai.

Toch zorgt de band hier en daar voor wat afwisseling. Zo opent ‘Rebelude’ verrassend met orgelklanken en sluipen er zelfs subtiele bluesinvloeden in. Daarna knalt ‘Rebel Kids’ er weer stevig in, met een rebels rockgevoel en een refrein dat meteen uitnodigt om mee te zingen.

Verderop op het album valt ‘Sunrise’ op door een creatief intermezzo waarin je iemand hoort draaien aan een radiofrequentieknop. Verschillende zenders passeren de revue, waaronder een korte akoestische fragmenten met emotionele zanglijnen. Een slimme zet van de band om ook hun gevoeligere kant te tonen, zonder hun eigen stijl te verloochenen.Toch blijft het vooral stevige hardcore die de klok slaat, en soms gaat het er behoorlijk hard aan toe. Verwacht geen grote verrassingen: dit is en blijft een puur hardcore-album. Maar je krijgt precies wat je wil: rauwe, energieke nummers met rechttoe rechtaan riffs, zonder overbodige technische franjes, maar wel recht uit het hart.

De eerste single, ‘Gathering A Venomous Herd’, zet meteen de toon. Het nummer raast vooruit met een constante stroom aan riffs, maar behoudt tegelijk een sterke groove. Ondanks de technische complexiteit blijft het verrassend vlot binnenkomen, en dat is iets wat niet veel bands in dit genre voor elkaar krijgen. Wat ook opvalt, is de keuze voor twee zangers. Jason Peppiatt en Jason Keyser vormen samen een sterke combinatie. Peppiatt brengt zijn diepe, krachtige grunt, terwijl Keyser met zijn scherpere stem voor extra variatie zorgt. Die afwisseling geeft de nummers meer diepte zonder dat het chaotisch wordt. Daarnaast zit er ook meer subtiliteit in de muziek dan je misschien zou verwachten. Af en toe duiken er atmosferische elementen op, zoals lichte synths of rustige, akoestische stukken. Die zorgen voor wat ademruimte en maken de zware passages net nog krachtiger. Drummer Dave Haley speelt opnieuw op topniveau. Zijn spel is razend technisch, maar altijd in dienst van de songs. Alles zit perfect op zijn plaats, hoe snel of complex het ook wordt.

De productie, die opnieuw door Joe Haley zelf werd gedaan, klinkt helder en krachtig. Elk instrument is goed hoorbaar en de nummers blijven overzichtelijk, zelfs op de meest drukke momenten.

Wat dit album zo sterk maakt, is dat het meer is dan alleen technische krachtpatserij. Hier hoor je een band die weet wat ze doet, met een duidelijke visie en veel ervaring. ‘The Pulse Of Annihilation’ laat horen dat technische death metal ook volwassen en doordacht kan zijn.