Na een moeilijke periode waarin een groot deel van de band besloot andere dingen te gaan doen is de Zweedse stoner-doom formatie Häxmästaren terug met een nieuwe release en de band pakt dat op een geheel eigen, vrij bijzondere manier aan. Na ruim vijf jaar stilte – door Covid en de personeelswisselingen  – verschijnt nu een EP die de voorbode en een lokkertje is voor een volledig album.

‘Skuggor Del 1’ is een nieuwe start voor een band die in korte tijd drie van de vijf leden kwijtraakte om medische, familie- en loopbaanredenen maar niet opgaf. Er kwamen een nieuwe zanger en een nieuwe drummer. Een vervangende bassist werd nog niet gevonden, maar dat weerhield Häxmästaren er niet van de studio in te duiken. De gitaristen Fredrik Frendberg en Andreas Petersson, tevens de overgebleven originele bandleden, besloten dan maar om de beurt de bas ter hand te nemen. ‘Skuggor Del 1’ is dus een EP en het eerste deel van een nog te verschijnen full-length. Waarom zou je als luisteraar nu de eerste helft van een album kopen en niet wachten tot je alles in één keer hebt? Tja, dat is een goede vraag. Misschien duurt het langer dan verwacht voordat dat album verschijnt? Wie zal het zeggen. In ieder geval is er nu dus een drie nummers tellende aftrap met energieke groovy stoner doom die doet herinneren aan grootheden als Saint Vitus en The Obsessed, maar dan wel met een modern sausje. Ook al hoor je de voorbeelden terug, het is net iets heavier en sneller allemaal.

Zoals de titel van de EP al doet vermoeden gooit de band er ook nog een moppie Zweeds tegenaan. Skuggor betekent schaduwen en het moet gezegd worden, Zweeds leent zich prima voor stoner metal. Ik weet niet of ik weg zou zijn van Nederlandstalige stoner (eerlijk gezegd ken ik daar ook geen voorbeelden van), maar het lange titelnummer klinkt geweldig, al begrijp ik niet echt wat ze bedoelen met “En kall ensam värld / mörkret det slukar allting här / minnet efter er / bortglömt och finns inte mer”. Het stoort geen moment en het lange, bijna luchtige outro van het nummer is een fraaie, onverwachte instrumentale verrassing. Als in het afsluitende ‘Black Sun’ weer “gewoon” in het Engels wordt gezongen dan voel ik niet per se opluchting. Het maakt niet uit in welke taal ze zijn, alles op deze EP gromt en fuzzt als een op hol geslagen stoomlocomotief. Alle hokjes worden afgevinkt, van duistere riffs naar over the top psychedelische gitaarsolo’s en teksten die geïnspireerd lijken te zijn op oude horror-films van de B of C categorie. De conclusie na deze drie songs, zeventien minuten old-school stoner doom is dat de opzet van deze Zweden is geslaagd. Na deze EP kan ik niet wachten op het vervolg. Dit smaakt naar meer.