Na ‘Chez Kane’ (uit 2021) en ‘Powerzone’ (uit 2022) is deze ‘Reckless’ de inmiddels derde full-length studio-plaat van de uit Wales afkomstige zangeres Chez Kane. Waarom we zo’n vier jaar op deze opvolger hebben moeten wachten is me niet geheel duidelijk, want de tien nummers die er op dit plaatje te vinden zijn passen stilistisch naadloos bij hetgeen de dame op de eerste twee albums liet horen. Dat is op zich niet zo vreemd want ook dit keer is Crazy Lixx-zanger Danny Rexon haar persoonlijk partner-in-crime geweest. De tien nummers zijn vrijwel geheel van zijn hand en hij heeft zich ook ontfermt over de geluidstechnische kant van ‘Reckless’. Produktioneel gezien is ‘Reckless’ in ieder geval dik in orde en eigenlijk geldt dat ook wel voor het overgrote gedeelte van het song materiaal dat er geoffreerd wordt. Daar waar Danny Rexon het met zijn eigen band meer in de sleaze rock hoek zoekt, kan hij bij Chez Kane zijn voorliefde voor de jaren tachtig A.O.R. kwijt.

Op het eerste gezicht is daar ook helemaal niets mis mee want ‘Reckless’ doet je inderdaad erg veel denken aan artiesten zoals Lee Aaron en Robin Beck, wat betekent dat het allemaal lekker gemakkelijk wegluistert. Alle ingrediënten voor een goed A.O.R.-album zijn dan ook zeker aanwezig: het dekentje van keyboards, de lekkere frivole gitaarriffs en -solo’s, de dik aangezette achtergrondzang en het prima, soms van een rauw randje voorziene stemgeluid van mevrouw Kane zelf. Toch is niet alles goud wat er blinkt, want zeker niet alle composities zijn even sterk. De up-tempo nummers zoals titelnummer ‘Reckless’ en ‘Personal Rock ‘n’ Roll’ rocken er lekker op los, al zal niet iedereen de saxofoonsolo bij het eerstgenoemde nummer kunnen waarderen. Met het lekkere ‘Night Of Passion’, ‘Tongue Of Love’ en ‘Love Tornado’ vinden we ook een aantal heerlijke mid-tempo stampers terug, waarvan de refreinen al na een eerste luisterbeurt niet meer uit je kop te krijgen zijn. Dat komt ook omdat de catchy refreinen wel erg (en misschien wel te) vaak herhaald worden, waardoor een en ander nogal oppervlakkig klinkt en wat diepgang mist. Verder zijn de tracks ‘Strip Me Down’ en ‘Street Survivor’ van een beduidend minder niveau dan de overige songs en dat doet toch wel wat afbreuk aan het geheel. Wat overblijft is een lekker en zeker bovengemiddeld rock-album dat de jaren tachtig moeiteloos doet herleven. Persoonlijk blijf ik wel met het wrange gevoel zitten dat hier wel veel meer in had gezeten en dat men na een periode van stilte van zo’n vier jaar in staat had moeten zijn om met een echte A.O.R.-knaller voor de dag te komen. Dat is met ‘Reckless’ helaas niet het geval.