We hebben al een lange voorgeschiedenis met de Italiaanse doom/death metal band Shores Of Null. In 2013 werd de band in Rome opgericht en een jaar later waren we meteen onder de indruk van ‘Quiescence’, het debuutalbum. De hoge verwachtingen werden waargemaakt op ‘Black Drapes For Tomorrow’ (2017), maar het was tijdens de pandemie dat ‘Beyond The Shores (On Death And Dying)’ (2020) uitgroeide tot een soundtrack van deze periode. Deze compositie van bijna 40 minuten maakte Shores Of Null tot uitzonderlijke band, zeker wanneer daar ook nog een video voor gemaakt werd (zonder edits, de volle lengte). In 2023 bleef het vijftal begeesteren met ‘The Loss Of Beauty’ (waarvoor eindelijk serieus getoerd werd) en nu is er dus het vijfde album ‘Homesick’.

Zoals steeds ging men niet over één nacht ijs en nam ruim de tijd voor een preproductie met Marco ‘Cinghio’ Mastrobuono, zodat ‘Homesick’ toch weer net wat beter klinkt dan vroeger werk. Vanuit de Italiaanse hoofdstad is het heerlijk om te baden in deze verregaande tristesse. ‘Homesick’ is meer dan een plek waar je naar verlangt als je elders bent. Sommige songs gaan simpelweg over een herinnering, een persoon, een trauma dat je opgelopen hebt of zelfs afscheid nemen van de persoon die je vroeger was. In elk geval geniet je best van deze tien heerlijke melancholische songs als een geheel waarin grunts en cleane zang van Davide Straccione op een welluidende manier worden afgewisseld. Verwacht geen aanhoudende inertie of verzengende logheid, maar variatie in tempo en sfeer. Als extra smaakmaker siert Shaun MacGowan (My Dying Bride) met zijn vioolspel de songs ‘Dreaming Of A Scar’ en ‘The Numbing Void’. Dat is een extra kwetsbare, maar helende ervaring. In dat laatstgenoemde nummer horen we een vocale bijdrage van Natalie Koskinen (Shape Of Despair). Italiaanse bands hebben dikwijls een zekere elegantie die het verschil maakt en ‘Homesick’ is dan ook een toonbeeld van weemoed dat in geen enkele verzameling van melancholieke zielen mag ontbreken.