Temperance- interview met Kristin Starkey
Kristin Starkey(gitaar/achtergrondzang): “Ik denk dat Temperance vocaal ontzettend veel te bieden heeft. Er zijn maar weinig bands die zoveel verschillende zangtechnieken, zangstijlen en stemtypen kunnen combineren”
Temperance is een Italiaanse symfonische metalband die in hun tienjarig bestaan alweer hun zevende studioalbum aflevert. Je zou denken dat aan dat hectisch tempo de kwaliteit naar beneden gaat. Vergeet dat maar want ‘Hermitage – Daruma’s Eyes Pt. 2’ is alweer een droom voor het oor van de liefhebbers. Deze keer staan er een resem aan gastbijdragen bij en Arjen Lucassen van Ayreon leverde de voornaamste. Vast bandlid van het eerste uur Marco Pastorino had tijd om mijn vragen te beantwoorden.
Sjak Roks Ι 28 oktober 2026
Wanneer ben je begonnen met zingen en wanneer ontdekte je dat je daar een zeker talent voor had?
Ik heb als kind altijd al graag gezongen. Er zijn filmpjes van mij waarop ik vier of vijf jaar oud ben en meezing met de soundtrack van “The Lion King” en dergelijke. Toch dacht ik altijd dat het een beetje een illusie was om van zingen daadwerkelijk je beroep te maken. Al op jonge leeftijd wist ik echter dat ik iets met muziek wilde doen. Mijn allereerste metalconcert was van Avenged Sevenfold, in een bar in mijn geboorteplaats. Ik was toen dertien jaar oud. Dat optreden was ongelooflijk. Ik herinner me nog precies hoe ik daar stond en dacht: “Dit is wat ik met mijn leven moet doen”. Dat moment staat me nog altijd helder voor de geest. In eerste instantie was ik vooral gitarist. Ik begon op mijn twaalfde met gitaarlessen en heb uiteindelijk mijn bachelor klassieke gitaar behaald. Tijdens mijn studie had ik een aantal geweldige docenten. Bij vakken waarbij we ook aandacht besteedden aan zang en koorzang, zeiden ze dat ik een bijzondere stem had en daar serieus iets mee moest doen. Ik wist niet goed wat ik daarvan moest denken. Ik had altijd graag gezongen, maar vond het nog steeds een beetje onrealistisch om daar mijn beroep van te maken. Uiteindelijk kreeg ik echter les van een fantastische zangdocent die me goed voorbereidde. Naast mijn gitaarrecital gaf ik een speciaal zangrecital. Vanaf dat moment besefte ik dat ik hier daadwerkelijk mee verder wilde. Vervolgens stelde ik een compleet auditiepakket samen en meldde ik me aan voor verschillende masteropleidingen. Uiteindelijk behaalde ik mijn master en doctoraat in de operazang. Na mijn master had ik namelijk het gevoel dat ik nog lang niet uitgeleerd was. Ik wilde nog zoveel meer ontdekken en bijleren. Ik ben nu eenmaal iemand die graag studeert. Mijn achtergrond is dus behoorlijk ongebruikelijk. Wat me uiteindelijk richting de opera heeft gebracht, was mede mijn liefde voor Nightwish en het luisteren naar veel van het vroege werk met Tarja Turunen. Dat vind ik zelf wel bijzonder. Mensen denken vaak dat ze via de opera bij metal terechtkomen, maar bij mij was het precies andersom: ik ontdekte de opera dankzij de metal. Nu werk ik veel binnen de symfonische metalscene, waardoor het voelt alsof ik weer terugkeer naar mijn roots. Het is een soort cirkel die rond is. Uiteindelijk besefte ik dat dit altijd al was wat ik wilde doen. Op een gegeven moment dacht ik: “Wauw, dit is de plek waar ik al die tijd had moeten zijn.”.
Je noemde Nightwish al en vertelde over het concert van Avenged Sevenfold dat zo’n grote indruk op je maakte. Welke bands hebben jou nog meer beïnvloed?
De eerste band waarmee ik echt verliefd werd op metal, was System of a Down. Dat was, denk ik, precies de juiste muziek op de juiste leeftijd. Ook Rammstein heeft veel invloed op me gehad. Daarna ontdekte ik Avenged Sevenfold, en dat was mijn eerste kennismaking met extreem melodieuze metal. Hun muziek had werkelijk alles. Ik was gek op de songwriting; die vond ik ongelooflijk goed. Op het album ‘City of Evil’ zit bovendien een flinke dosis powermetal. Als ik dat zeg, reageren mensen vaak verbaasd: “Echt waar?”. Dan raad ik ze aan om dat album nog maar eens goed te beluisteren. Er zitten namelijk veel meer powermetalelementen in dan je op het eerste gezicht zou denken.
Hoe wordt een Amerikaanse zangeres lid van een Italiaanse symfonische metalband?
Ik woon tegenwoordig in Zweden, waar ik ongeveer zeven jaar geleden naartoe ben verhuisd. Tot die tijd werkte ik uitsluitend als operazangeres. Mijn verhuizing naar Zweden vond plaats in april 2020, precies aan het begin van de coronapandemie. Dat was een enorme chaos. Al mijn operaopdrachten vielen weg en plotseling had ik geen werk meer. Ik moest dus iets anders bedenken. Ik zag het als een uitgelezen kans om te laten zien dat ik ook metal kan zingen. Daarom begon ik met het opnemen van covers voor YouTube. Die video’s sloegen enorm aan en leverden me uiteindelijk verrassend veel werk op. Het was geweldig om te merken hoeveel mogelijkheden daaruit voortkwamen. Marco van Temperance ontdekte me via die covers. We kenden elkaar al een beetje, want we hadden elkaar enkele jaren eerder ontmoet tijdens de 70,000 Tons of Metal cruise. Hij had me blijkbaar in de gaten gehouden. Op een gegeven moment plaatste ik een cover van Beast in Black ‘Cry Out For A Hero’. Marco vertelde me later dat ze diezelfde dag te horen hadden gekregen dat Alessia de band zou verlaten. Het was zo’n bijzonder toeval dat alles op het juiste moment samenkwam. Hij dacht meteen dat ik de perfecte zangeres voor Temperance zou zijn. Volgens mij nam hij kort daarna contact met me op. Het helpt natuurlijk dat ik in Zweden woon, waardoor de samenwerking logistiek een stuk eenvoudiger is. Laatst vroeg ik Marco nog of hij me ook zou hebben aangenomen als ik in New York had gewoond. Hij antwoordde direct dat hij dat uiteraard zou hebben gedaan. Daar had ik zelf toch mijn twijfels over, want het zou de organisatie ongetwijfeld een stuk ingewikkelder hebben gemaakt. En natuurlijk ook wat duurder. Al moet ik eerlijk zeggen dat vluchten vanuit de Verenigde Staten helemaal niet zo prijzig zijn als je misschien zou verwachten. Soms zijn de binnenlandse vluchten die ik vanuit Zweden neem zelfs duurder. Dat is eigenlijk best opmerkelijk.
Je bent ook betrokken bij de Zweedse band Twilight Force. Hoe verdeel je je aandacht over beide bands?
Ik zou zeggen dat mijn aandacht redelijk gelijk verdeeld is over beide bands. Ik weet niet of ik een voorkeur zou kunnen uitspreken, want ze zijn allebei even belangrijk voor me. Twilight Force is de band van mijn man (Daniel Beckman a.k.a. Blackwald) en we hebben elkaar ook via die band leren kennen. Ik ben nauw betrokken bij de zakelijke kant en de logistieke organisatie van Twilight Force. Op het nieuwe album, dat binnenkort verschijnt, neem ik bovendien een iets andere rol op me. Alessandro blijft de belangrijkste leadzanger, maar ik verzorg zelf ook veel meer leadvocalen. Daardoor groeien onze rollen steeds meer naar elkaar toe en wordt het geheel hechter. Bij Temperance ben ik eveneens actief betrokken. Inmiddels heb ik ook zelf nummers geschreven en heb ik de teksten voor het volledige album ‘Arcani’ verzorgd. Tot nu toe is het gelukkig zo gelopen dat de activiteiten van beide bands elkaar niet in de weg hebben gezeten. Mocht dat in de toekomst toch gebeuren, dan zou ik waarschijnlijk eerder voor een verplichting met Temperance kiezen dan voor een optreden met Twilight Force, omdat Alessandro dat optreden in principe zelf kan verzorgen. Andersom geldt overigens hetzelfde: ik kan ook een show van Twilight Force spelen zonder Alessandro. Dat is in het verleden om verschillende redenen al een paar keer gebeurd. Het is dan ook bijzonder handig om in bands te spelen waarin meerdere zangers actief zijn. We kunnen elkaars rol op elk moment overnemen als dat nodig is.
Je sloot je in 2023 aan bij Temperance. Je eerste release met de band was dus ‘Hermitage – Daruma’s Eyes Part 2’. Hoe kijk je terug op dat eerste album met de band?
De aanloop naar het vorige album was behoorlijk hectisch, vooral vanwege de manier waarop ik bij de band terechtkwam. Eind 2022 werd ik benaderd. Aanvankelijk was het de bedoeling dat ik met Temperance op tournee zou gaan. Daar stemde ik mee in. Twee dagen later belde Marco me opnieuw met de vraag of ik me ook bij de band wilde aansluiten. Natuurlijk zei ik ja, maar dat bracht wel de nodige stress met zich mee. Het album moest namelijk al bij het platenlabel worden ingeleverd voordat de tournee begon. Ik had dus slechts een paar weken de tijd om de zangpartijen in mijn eigen thuisstudio op te nemen. We werkten destijds niet echt samen aan het album. Marco leverde me de zanglijnen aan en ik nam vervolgens alles op. Ik heb het hele album in één nacht ingezongen. Dat is geen grap! Ik leer ontzettend snel en beschouw dat als een van mijn sterke punten. Toch was het een hectische periode. Toen ik bij Temperance kwam, wist ik nog niet precies wat mijn rol binnen de band zou zijn. Ik voelde me een beetje van hot naar her geslingerd en had niet helemaal door wat er allemaal gebeurde. Dat neemt niet weg dat ik ‘Hermitage’ een geweldig album vind. Het kwam alleen tot stand onder omstandigheden die voor Marco en de rest van Temperance behoorlijk onverwacht waren. Een verandering in de bezetting is natuurlijk altijd lastig. Bij ‘Arcani’ was dat heel anders. Het concept van het album kwam van mij, net als alle songteksten en de thematische uitwerking. Dat voelde geweldig, omdat ik me daardoor eindelijk echt onderdeel van Temperance voelde. Niet dat ik me daarvoor geen lid van de band voelde, maar destijds had ik soms meer het gevoel dat ik te gast was. Nu dacht ik: “Dit is mijn band.”. Dit is iets waar ik trots op kan zijn en waaraan ik een deel van mezelf bijdraag. Er is dus een groot verschil tussen beide albums. Ik vind ook dat Arcani als geheel veel samenhangender klinkt. Volgens mij zullen de luisteraars dat waarschijnlijk ook zo ervaren.
Jullie hebben vorig jaar ook het livealbum ‘From Hermitage To Europe’ uitgebracht. Wat was het idee achter die release?
Eerlijk gezegd was het livealbum voor mij een verrassing. Ik wist niet eens dat we ermee bezig waren. Volgens mij heb ik de opnames zelfs nooit gehoord voordat ze werden ingediend. Ik denk dat de band gewoon iets extra’s wilde uitbrengen. Het is weliswaar een officiële release, maar niet echt een volwaardige, op zichzelf staande uitgave. Je zou het eerder kunnen beschouwen als een soort bonusalbum.
Wanneer zijn jullie daadwerkelijk begonnen met de voorbereidingen voor het nieuwe album? Je vertelde dat het idee voor Arcani van jou kwam. Was het concept er dus eerst, of ontstond het vanuit de muziek? En wat was het plan dat je met dit nieuwe album voor ogen had?
We zijn waarschijnlijk al meer dan een jaar geleden begonnen met het uitwerken van het concept. De laatste zangopnames vonden plaats in november vorig jaar, dus het album was toen eigenlijk al geruime tijd in de maak. Alles bij elkaar heeft het proces misschien wel twee jaar geduurd. We besloten het album uit te brengen in combinatie met de grote tournee die we binnenkort met Kamelot gaan doen. Dat leek ons een logisch moment, waardoor we voor een wat langere aanloop naar de release hebben gekozen. Het meeste werk was echter al lang afgerond. Wat ontstond er als eerste? Volgens mij begon het met het concept. Ik zei tegen de band: “We heten Temperance, maar we hebben nog nooit een album gemaakt rond de tarot”. Zo kwam ik op de titel ‘Arcani’. Ik had allerlei ideeën waarmee we de band een herkenbare uitstraling konden geven. Het tarotconcept bood zoveel mogelijkheden en paste naar mijn gevoel perfect bij het imago van Temperance. Vervolgens schreef Marco twaalf nummers, al waren dat er aanvankelijk elf. Ik begon ondertussen met de teksten, waarbij ik me liet leiden door de sfeer van de muziek. Ik luisterde naar een nummer en dacht dan bijvoorbeeld: dit doet me denken aan een bepaalde tarotkaart. Op basis daarvan schreef ik de tekst. Voor de opener vond ik echter dat we moesten beginnen met ‘The Fool’, de eerste kaart van de Grote Arcana. Dat nummer moest de luisteraar introduceren in de wereld van ‘Arcani’. Vanuit het verhaal bezien gaat het om een ziel die voor het eerst in de wereld wordt geboren en nog niet weet wat haar te wachten staat. Die ziel is onschuldig, maar komt terecht in een gebroken wereld. Vervolgens begint een lange reis. Ik schreef eerst de tekst voor ‘The Fool’, waarna Marco de muziek componeerde op basis van mijn woorden. Dat is best ongebruikelijk, want normaal gesproken werken we andersom. Aan het einde van het album miste ik aanvankelijk nog een goede afsluiting. Daarom besloot ik zelf de muziek én de tekst te schrijven voor ‘The World’, het laatste nummer. Dat staat voor een ziel die uiteindelijk vrede en rust heeft gevonden. Om dat gevoel te benadrukken, kozen we voor een eenvoudige, akoestische arrangement met weinig opsmuk. Het nummer moest het verhaal op een ingetogen manier afronden. Tegelijkertijd kun je het album na afloop gewoon opnieuw beluisteren. Zo ontstaat het idee van een cyclus van reïncarnatie, waarin de ziel opnieuw aan een reis begint. Misschien krijgt die bij een volgende ronde wel heel andere tarotkaarten voorgeschoteld.
Je vertelde al dat je deze keer veel meer betrokken was bij het hele schrijfproces. Heb je ook een bijdrage geleverd aan de muziek of heb je je voornamelijk gefocust op de teksten?
Naast ‘The World’ heb ik geen enkele muzikale bijdrage geleverd aan het album. Ik had overigens heel andere ideeën over wie bepaalde zangpartijen voor zijn of haar rekening zou nemen. Pas toen we de studio ingingen, werden de rollen echt verdeeld. Volgens mij heeft Marco de zangpartijen uiteindelijk ingedeeld zoals hij ze zelf in de nummers hoorde. Een goed voorbeeld daarvan is ‘The Tower’, het nummer dat helemaal bij mij past. Ik weet niet meer of Michele of Marco aanvankelijk begon te zingen, maar op een gegeven moment stopten we en zei Marco: “Dit is een nummer voor Kristín. Dit past absoluut bij haar, met die typische Amerikaanse rockzang.”. Veel van die beslissingen werden dus pas in de studio genomen. Zelfs op mijn oorspronkelijke teksten had ik al aangegeven wie volgens mij welke partijen zou zingen, maar uiteindelijk is dat heel anders geworden. Ik denk dat we geprobeerd hebben om de zangpartijen wat evenwichtiger over de drie vocalisten te verdelen. Wat me wel opviel, is dat Marco deze keer minder zangpartijen voor zijn rekening neemt. Misschien heeft dat te maken met de ingewikkeldere gitaarpartijen. We spelen alles immers ook live, dus we moeten ervoor zorgen dat de partijen voor iedereen uitvoerbaar blijven.
Naar mijn mening is het materiaal op het nieuwe album zwaar en behoorlijk bombastisch, maar tegelijkertijd ook erg melodieus en bij vlagen bijzonder aanstekelijk. Is dat een geluid waar jullie bewust naar streven, of ontstaat die combinatie vanzelf tijdens het schrijfproces?
Ik denk dat Temperance als band altijd streeft naar toegankelijke muziek met pakkende melodieën. Marco is echt een fantastische songwriter. Hij schrijft bovendien ontzettend veel muziek voor allerlei verschillende projecten. Ik begrijp eerlijk gezegd niet hoe hij voortdurend zoveel uiteenlopende ideeën en talenten uit zijn brein weet te halen. Maar het uitgangspunt van Temperance is volgens mij dat we muziek willen maken waarbij mensen alles kunnen meezingen en die meteen toegankelijk is.
De albumhoes geeft de thematiek van de teksten goed weer. Wie was verantwoordelijk voor het artwork en welke opdracht hebben jullie de ontwerper meegegeven?
De albumhoes is gemaakt door Thomas Ewerhard. Het was eigenlijk een droom van Marco om ooit met hem samen te werken. Hij heeft het artwork voor heel wat albums van Avantasia verzorgd en is een bekende naam in de scene. Voor Marco was hij dus echt de ideale artiest om hiervoor in te schakelen. Zelf was ik niet heel nauw bij het ontwerp betrokken, al had ik wel een idee dat ik erg leuk vond: je moet kunnen herkennen dat wij het zijn, maar tegelijkertijd mogen we niet letterlijk als onszelf op de voorgrond staan. Aanvankelijk had de kunstenaar ons volgens mij heel realistisch afgebeeld, maar dat voelde een beetje ongemakkelijk aan. Het was net alsof je naar iets keek dat bijna echt was, maar toch niet helemaal klopte. Daarom hebben we gevraagd of hij de afbeeldingen iets minder herkenbaar kon maken. Ik vind het idee om ons als etalagepoppen af te beelden geweldig. Daarboven staat een soort waarzegger die de boel lijkt te controleren. Ik zeg weleens gekscherend dat ik mijn Italiaanse maffia aanstuur, maar zo voelt het eigenlijk wel een beetje! Het resultaat is in ieder geval ontzettend gaaf. Het is echt een prachtig kunstwerk geworden en we zijn heel blij met hoe het uiteindelijk is uitgepakt. Ik houd vooral van die donkere sfeer. Dat maakt het artwork gewoon heel cool.
Een belangrijk element van symfonische metal, zeker wanneer de muziek zo bombastisch klinkt, is natuurlijk ook de sound van het album. Waar is de plaat opgenomen en wie waren verantwoordelijk voor de productie en de mix?
Het album is op verschillende locaties opgenomen, waaronder de Damnation Studios. Simone Mularoni heeft een groot deel van de opnames verzorgd. De zang hebben we opgenomen in de studio van Michele in Italië. We hebben daar samen een week doorgebracht om alle vocalen op te nemen. Simone Mularoni was ook verantwoordelijk voor de mix en de technische productie. Marco nam de productie voor zijn rekening, maar Simone verzorgde volgens mij de mix, de mastering en alles wat daarbij komt kijken. De orkestraties zijn, als ik het me goed herinner, gemaakt door Daniele Mazza van Ancient Bards. Hij heeft ook de orkestraties voor ‘Hermitage’ verzorgd en is ontzettend goed in wat hij doet. We zijn dan ook heel blij met dit team. Het is in grote lijnen hetzelfde team als bij ‘Hermitage’, maar ik vind dat het geluid deze keer nog verfijnder en beter uitgewerkt klinkt.
Jullie hebben vier singles uitgebracht: ‘The Devil: Sin, Sin, Sin’, ‘Death: Right Before We Die’, ‘The Tower: Lean Into Fear’ en ‘The Fool’. Waarom hebben jullie juist voor deze nummers gekozen?
Eerlijk gezegd zou ik zelf maar twee van de vier nummers als single hebben gekozen. Er is behoorlijk wat heen en weer gepraat over de keuzes, en ook de platenmaatschappij had bepaalde voorkeuren waar we volgens mij rekening mee wilden houden. Maar juist dat vond ik zo interessant aan dit album: we hadden allemaal heel verschillende ideeën over welke nummers als single moesten verschijnen. Ik zie dat eigenlijk als een teken van een goed album. Er staat voor iedereen wel iets op. Dat is ook wat ik mensen steeds vertel: als je de ene single niet goed vindt, vind je de volgende misschien wel leuk. En als die je niet aanspreekt, is er altijd nog een andere. Persoonlijk ben ik niet zo’n grote fan van ‘The Devil: Sin, Sin, Sin’ als single. Ik vond dat nummer niet helemaal weergeven wat ik met het album wilde laten horen. Dat betekent niet dat het geen goed nummer is. Binnen de context van de plaat werkt het prima. Maar we hadden bijvoorbeeld ook ‘The Magician’ als tweede single kunnen uitbrengen. Dat had wat mij betreft net zo goed gekund. Ik ben wel heel blij dat we voor ‘The Tower: Lean Into Fear’ hebben gekozen. Bij ‘Death: Right Before We Die’ had ik zelf waarschijnlijk liever ‘The Chariot’ als single gezien. Dat nummer is wat mij betreft unieker en springt er echt uit. Bovendien heeft het een balladachtig karakter, waardoor het ook een interessante keuze was geweest. Ik was een groot voorstander van ‘The Fool’, maar over ‘The Tower’ bestond aanvankelijk wat meer twijfel. Ik wist niet zeker of we dat nummer als single zouden uitbrengen. Toch waren er veel mensen die erop aandrongen: ‘Dat nummer móét je uitbrengen!’ Uiteindelijk dacht ik: weet je wat, ze hebben gelijk, het is inderdaad een gaaf nummer. Een ander nummer waar we allemaal dol op zijn, is ‘Petrichor’, dat bij de tarotkaart De Gehangene hoort. We vinden het allemaal een fantastisch nummer, maar het is simpelweg wat te lang om als single uit te brengen. Toch zie ik dat veel mensen ‘Petrichor’ als hun favoriete nummer noemen. Dat vind ik mooi. Ik heb er namelijk een hekel aan wanneer bands al hun beste nummers vooraf als singles uitbrengen, waardoor er op het album zelf weinig overblijft. Op ‘Arcani’ staat juist nog zoveel ander sterk materiaal. Daarom vind ik het niet erg dat er naar mijn mening twee iets minder sterke nummers als single zijn gekozen. Er zijn tenslotte ook genoeg mensen die juist van die nummers houden, en dat is alleen maar mooi. Mijn muzikale smaak wijkt misschien een beetje af van die van de andere bandleden, al denk ik dat we binnen Temperance allemaal behoorlijk verschillende voorkeuren hebben.
Wat zijn volgens jou de belangrijkste verschillen en/of verbeteringen ten opzichte van het vorige album?
Ik denk dat het tarotconcept veel mensen aanspreekt, ook als ze er zelf niet in geloven. Ik ben zelf geen echte tarotliefhebber, maar als fantasieconcept vind ik het wel heel interessant. Het is bovendien leuk om je af te vragen: heeft dit misschien ook een betekenis voor mij? Iedereen kan daar op zijn eigen manier iets in herkennen. Volgens mij is dat een van de belangrijkste verbeteringen ten opzichte van ‘Hermitage – Daruma’s Eyes Part 2’: ‘Arcani’ kan mensen emotioneel meer raken en daardoor een breder publiek aanspreken. Ik ben nog steeds ontzettend blij met ‘Hermitage’, maar ik denk dat het nieuwe album op dat vlak meer mensen zal bereiken. Wat de muziek betreft, ben ik natuurlijk iemand die enorm van orkestraties houdt. Dat komt ook doordat ik bij Twilight Force speel; daar zijn we allemaal gek op orkestrale arrangementen. Ik had op ‘Arcani’ dan ook graag wat meer orkestraties gehoord. Toch lijkt dat voor veel luisteraars niet zo’n belangrijk punt te zijn. Ik zie niet dat mensen er veel over praten. Veel reacties gaan juist over het feit dat de muziek wat directer klinkt en meer aansluit bij het klassieke geluid van Temperance. Misschien zijn de orkestraties deze keer ook functioneler ingezet en komen ze vooral naar voren wanneer ze echt iets toevoegen.
Hoe zijn de eerste reacties op het nieuwe album?
We hebben tot nu toe overweldigend positieve reacties gekregen. Vrijwel alle recensies die we hebben gezien en de meeste reacties die online verschijnen, zijn erg lovend. Veel mensen zijn onder de indruk van het album en vinden dat het een frisse wind door het genre laat waaien. Daar ben ik het eigenlijk wel mee eens. Ik denk dat Temperance vocaal ontzettend veel te bieden heeft. Er zijn maar weinig bands die zoveel verschillende zangtechnieken, zangstijlen en stemtypen kunnen combineren. Juist die variatie maakt ons volgens mij bijzonder en geeft onze muziek een eigen karakter. Ook ‘Hermitage – Daruma’s Eyes Part 2’ kreeg destijds veel positieve reacties, maar ik heb het gevoel dat de ontvangst van ‘Arcani’ nog beter is. Ik denk dat dat komt doordat het nieuwe album toegankelijker is. De muziek ligt misschien wat makkelijker in het gehoor, zonder dat we daarbij onze eigenheid verliezen.
Jullie spelen op 31 oktober in Tilburg en gaan in november op Europese tournee met Kamelot en Exit Eden. Staan er daarna al meer tournees of optredens gepland?
Wat Temperance betreft, hebben we inderdaad al iets gepland, al weet ik niet zeker of ik daar op dit moment al iets over mag vertellen. Houd begin 2027 dus goed in de gaten, want er komt iets aan. De plannen zijn inmiddels rond, maar we wachten nog op het juiste moment om ze bekend te maken. Direct na de tournee met Kamelot heb ik één dag vrij. Daarna ga ik alweer op tournee met Twilight Force, samen met Týr. Ik ben dus twee maanden achter elkaar onderweg. Dat is voorlopig mijn planning voor de periode direct na de Kamelot-tour. Voor Temperance zijn er dus ook al plannen voor begin 2027. We zijn alles aan het voorbereiden, maar moeten de aankondiging nog even uitstellen.
Wat zijn jouw persoonlijke ambities en misschien ook die van de band op de langere termijn? Welke doelen willen jullie bereiken of welke dromen hopen jullie in de verdere toekomst nog waar te maken?
Ik heb het gevoel dat we nu al heel veel van onze dromen waarmaken. Dat is ontzettend mooi, vooral omdat ik deze jongens echt graag mag. Het zijn niet alleen geweldige muzikanten, maar ook fantastische mensen en goede vrienden. Ik voel me dan ook enorm bevoorrecht dat ik samen met mijn vrienden de wereld kan rondreizen om muziek te maken. Dat is op zichzelf al een van onze belangrijkste doelen. We willen heel graag in de Verenigde Staten spelen. Dat is tot nu toe nog niet gelukt, vooral omdat het ontzettend duur is om daar te touren. Toch hopen we dat het er binnenkort van komt. Ik vind touren in de VS persoonlijk erg prettig. Het voelt vertrouwd en comfortabel, al is de ervaring natuurlijk net iets anders dan in Europa. Ik denk dat een Amerikaanse tournee op relatief korte termijn een belangrijk doel voor ons is. We hopen dat we dit jaar met ‘Arcani’ ook iets kunnen betekenen voor het Amerikaanse publiek en daar voet aan de grond kunnen krijgen. Daarna zouden we onze horizon graag verder verbreden, bijvoorbeeld richting Zuid-Amerika. We hebben al in Mexico gespeeld, maar nog niet in Brazilië en andere landen in die regio. Het zou mooi zijn om onze muziek op meer plekken in de wereld te kunnen brengen. Natuurlijk willen we ook op grotere podia spelen en voor steeds meer mensen optreden. Dat zijn ambities die volgens mij voor iedere band gelden. We doen er allemaal ons best voor om die doelen te bereiken. Tegelijkertijd zijn we behoorlijk trots op wat we tot nu toe hebben opgebouwd. We mogen zeker tevreden zijn met de stappen die we al hebben gezet!
