Sommige groepen blijven heel herkenbaar, ook al gaan ze mee met de tijd. Het Duitse Lacrimas Profundere werd al opgericht in 1993 en evolueerde van doom/death metal naar gothic rock naarmate de tijd verstreek. Bovenal wist men de juiste snaar te raken met melancholieke songs die fraai gitaarwerk van Oliver Nikolas Schmid herbergen. Hij is het brein, de componist en het minzame opperhoofd van de vierkoppige band.

Elk album heeft een eigen karakter. In 2019 was ‘Bleeding The Stars’ nog een aangrijpende schijf die vooral geïnspireerd was door bands waar Schmid destijds naar opkeek. Dan spreken we over de jaren negentig en Paradise Lost, My Dying Bride, Anathema of Tiamat brachten essentiële albums uit in die periode. Schmid beseft echter dat het ook wat moderner kan. Dat was al min of meer te horen in 2022 op het album ‘How To Shroud Yourself With Night’, maar nu gaat men zelfs zo ver dat deze veertiende schijf met de onhandige titel ‘Lay Me Down O Silent Fear’ wordt aangekondigd als gothcore, een kruising van HIM met metalcore. ’t Is toch niet waar zeker? Gaat ook deze Duitse band een equilibriummetje doen?

De soep wordt nooit zo heet gegeten als opgediend. Zo’n vaart loopt het niet, maar fans van het eerste uur zullen toch bepaalde songs tijd moeten geven. Eraan wennen en dan pas beslissen of je dit trekt of niet. De invloed van zanger Julian Larre valt niet te onderschatten. De energieke, jongere frontman toont meer dan ooit de verschillende mogelijkheden met zijn stem. Songs als opener ‘Days Of  Doom’, de recentste single ‘Faceless’ en de afsluiter ‘At The End Of A Dream Lies The Hope You Once Killed’ liggen in eerste instantie een beetje op de maag vanwege grunts met een modern randje, maar bovenal blijft Lacrimas Profundere een herkenbare band voor liefhebbers van romantiek met een zwart randje. Vertrouwde elegantie met weemoed vinden we in de eerste single ‘O Silent Fear’, het vlotte ‘Nevermore’ of het sensitieve ‘Agony (In Dread And Dust)’. Nog steeds beheerst Schmid het metier van puike songs schrijven en dat geldt voor elk van de tien tracks. Het is misschien in sommige songs een beetje wennen, maar van stagnatie kan je de band in elk geval niet betichten.