Airbourne – interview met Joel O’Keeffe
Joel: “En je komt thuis en hebt niks meer in je, je bent helemaal leeggezogen. En dan wil je daar gewoon zitten, met de wasmachine, die draait en draait en draait met de kleren. Kopje thee erbij.”
Het zesde Airbourne album is geboren; het heeft de mannen uit Australië bijna zeven jaar gekost het te maken en dat is natuurlijk meer dan genoeg reden om ze aan de tand te voelen. Frontman Joel praat ons bij vanuit Berlijn – de Gutsy Europe Tour is aan de gang – en vertelt ons onder meer over het ritueel…nee, meer de behoefte die voor elk optreden gebeurt, en de voorzorgsmaatregelen die ze in Engeland nemen om te voorkomen dat hij in de hekken klimt. Onder de party vibe van de band zit echter meer diepgang dan je in eerste instantie zou zeggen, soms, en ook deze lui kunnen niet zonder een stevige thuisbasis.
Bart Meijer Ι 19 oktober 2026
Hello!
Hallo Joël, hoe is het? Waar zijn jullie momenteel?
Gaat prima. We zijn in Berlijn, dus dan is het land…Duitsland. En binnenkort op weg naar Krakau.
Polen, cool. Al eens eerder geweest?
Ja, ik herinner me er niet veel van.
Hoe komt dat?
Overal waar we heen gaan doen we zo’n beetje hetzelfde en iedereen draagt een Motorhead jack, dus het is één grote gemeenschap van metal en rockfans. Je weet nooit zo goed waar je bent, want je komt de bus uit, je loopt het concertgebouw in. De crew staat daar, je spullen staan op het podium en het is exact hetzelfde als de vorige keer. Dan loop je het podium op zegt “Hoi iedereen, hoe is het er mee?”, kijkt naar de setlist en vraagt je af, waar zijn we? Op het briefje staat Krakau, dus roep je: “Hey Krakau!” Dat is hoe het altijd gaat en geweest is. En weet je, het gaat om de mensen, niet om de locatie.
Merk je verschil tussen de mensen in verschillende plaatsen?
Het is voor een groot deel hetzelfde. We luisteren naar dezelfde muziek, dezelfde bands, dus het is net alsof we allemaal uit hetzelfde land komen, het land van heavy metal en rock ‘n roll.
Jullie zesde album is eindelijk een self-titled album.
Ja, we hebben er een hoop ingestopt en we konden niet echt een titel verzinnen. We wilden niet de focus leggen op één nummer, daarvoor gebeurt er veel te veel op deze plaat. We wilden het precies de juiste vibe geven.
Jullie hebben er wel wat langer over gedaan dan gebruikelijk.
Langer dan gebruikelijk inderdaad, eigenlijk hebben we er heel lang over gedaan. We zijn niet gestopt totdat het precies juist was. We wilden het gewoon helemaal goed doen en het was niet klaar totdat het klaar was. We hebben er alles ingestopt. Alle albums zijn bijzonder voor ons, maar deze, weet je, als je een buitenaards wezen bent en je komt naar deze planeet, en je moet één album kiezen, dan geven we hem deze. “Hey mister alien, welkom op onze planeet. Hier is het album. Je hoeft niet naar de rest te luisteren, nog niet. Neem deze mee je UFO in, en neem het mee terug naar je planeet, speel dit album af voor je buitenaardse vrienden en dan zorgen wij dat onze agent jullie buitenaardse agent belt zodat we een tour kunnen doen op jullie planeet. Als iedereen deze nummers zingt…” Kijk, het is een goede representatie van wat deze band is, in één album. Op elk album staan wel nummers waarvan je denkt van, ah, kut, waarom hebben we die er ooit op gezet? En met deze wilden we echt ons uiterste best doen. Dat was het punt. En natuurlijk zullen sommige mensen sommige nummers overslaan. We hadden met dit album de mogelijkheid om er het beste van te maken.
Ryan zei dat dit het beste album is dat jullie mogelijk konden maken. Geldt dat ook voor toekomstige muziek?
Ik ga zeker wel proberen dit te overtreffen. Altijd. Als iemand die een wedstrijd rent de honderd meter in negentig seconden rent, en de keer daarop in 92 seconden, dan heeft hij het technisch gezien sneller gedaan. Liedjes en albums, het zijn levende dingen, het zijn net personen. Ik weet niet of we het beter gaan doen. Ik hou ervan om rock ’n roll te spelen en daar ga ik nooit mee stoppen. Er zit zoveel plezier in en ik hou er van om iets te maken. Ik weet niet of mensen toekomstige albums beter gaan vinden, maar ik ga er toch mee door.
Over dingen gesproken waar je van houdt: je klimt onstage ook graag in dingen.
Ik heb dat wel gedaan ja.
Heeft iemand je ooit tegengehouden om dat te doen?
Dat gebeurde een aantal keren.
En toen?
De beveiliging heeft toen bescherming om de palen gemaakt, je weet wel, wat ze ook bij bomen doen om te voorkomen dat er bepaalde dieren in klimmen. Buidelratten bijvoorbeeld. In Australië hebben we buidelratten. Ze pakten het in zodat het onmogelijk werd om er in te klimmen. Dat was interessant. Ze hebben ook gedreigd ons niet meer het land in te laten.
Een heel land?
Ja, het Verenigd Koninkrijk, die dreigden ons niet meer toe te laten als we het nog een keer deden. Maar we deden het nog een keer. Toen wilden ze ons een boete geven van 40.000 pond, voor het in gevaar brengen van niemand anders dan mijzelf. Ze waren nogal streng, maar dat is prima, het is hun land, daar gelden hun regels. Ze hebben ook mijn Ierse voorouders naar Australië gestuurd. De Engelsen hebben dat gedaan, omdat ze wat brood stalen en een aantal soldaten doden. Die soldaten, de Black and Tans, gingen huizen binnen en begingen daar grove misdaden. Ik zal niet vertellen wat voor gruwelijkheden dat waren. Het waren in principe Engelse gevangenen, moordenaars en verkrachters. De Engelsen besloten die los te laten op de Ierse bevolking, om die te vermoorden en verkrachten, zodat ze de Ieren naar Australië konden sturen. Dus op een dag besloten mijn voorouders, twee broers, dat ze dat niet langer pikten. Ze namen twee schoppen en sloegen die gasten helemaal bont en blauw. Ze hakten hun hoofden af met de schoppen, begroeven ze in de aarde en toen het echte Engelse leger arriveerde en ze het laatste beetje aarde op het graf schepten zag het echte leger ze. Die zeiden: “Weet je wat, de Engelse regering is kut, maar jullie hebben wel wat moordenaars en verkrachters vermoord, dus we hebben geen keuze dan jullie op de boot te zetten. We gaan jullie niet neerschieten of doden, we snappen dat jullie het al zwaar genoeg hebben. Om eerlijk te zijn hebben jullie ons een dienst bewezen. Deze lui geven ons een slechte naam en we snappen niet dat onze regering dit sowieso heeft gedaan, maarre, jullie moeten wel gaan.” Dus we gingen, kwamen weer terug en we mochten niet meer in de hekken klimmen. Ze zeiden: “Als je het doet krijg je een boete van 40.000 pond.”, dus wij zeiden, okay. Die agent vroeg, het was eigenlijk hetzelfde als wat ik net zei, of we begrepen wat de bedoeling was. Toen vertelde hij dat hij thuis twee dochters had zitten die veel van de band hielden en of hij twee gesigneerde cd’s en een foto kon krijgen. Daar gingen we mee akkoord. Precies hetzelfde verhaal. We houden van de Engelsen, ze zijn geweldig.
Over dochters gesproken, jullie hebben aardig wat nummers over interessante vrouwen.
Ja, uiteraard, we vieren het bestaan van vrouwen.
Hebben jullie naast Airbourne nog een leven?
Ja, we hebben thuis in Australië gewoon gezinnen. We zijn veel op reis en op tour, maar dat zouden we allemaal niet kunnen doen zonder onze geliefden thuis. Ze zijn een grote steun voor ons.
Wat mis je zoal als je op tour bent?
Aaah, als je op tour bent, maat. Ik mis dan de kleine dingen weet je, naar de winkel gaan en Australische melk kopen, of Australisch brood, dat is Bakers Delight, een potje Vegemite, en wat ouderwetse boter. Om dan thuis te komen en wat vegemite op toast te maken, met een verse kop thee. Kleine dingen zoals dat. Mensen hebben het idee dat je in een rock ’n roll band zit en het een compleet gekkenhuis is. En er zijn tijden dat dat ook echt wel zo is en je compleet ontspoort. Het is echt een Ozzy Osbourne’s Crazy Train. Maar je mist wel die kleine, normale dingen. Je kleren in je eigen wasmachine stoppen en daar zitten en het aanzicht en de geuren van de wasmachine beleven. Je komt terug van de tour en vraagt je af wat er allemaal gebeurt is en waar je geweest bent en wat je de afgelopen drie maanden hebt gedaan. En dat is je helemaal geven, hart en ziel, elke avond weer, aan het publiek. En je komt thuis en hebt niks meer in je, je bent helemaal leeggezogen. En dan wil je daar gewoon zitten, met de wasmachine, die draait en draait en draait met de kleren. Kopje thee erbij. En je herbeleeft dan die hele tour weer in je hoofd. Je denkt aan alle menigtes en alle avonden en dan denk je, ah shit, ik had dat nummer beter moeten zingen. Maar dan denk je aan de mensen die je blij hebt gemaakt. Misschien was er wel een kind in het publiek die thuis komt met een plectrum. Als ik de solo in het publiek doe, dan geef ik die weg. En je hoopt dat dat kind in de toekomst een gitaar oppakt. Je bent constant aan het rennen en in beweging en je hebt gewoon geen tijd om over je schouder te kijken en te bedenken wat je beter had kunnen doen. En als je dan thuiskomt wil je niks liever dan een kop thee, een stuk geroosterd brood en je kleren wassen. Shit die je voor lief neemt.
Is er ooit een show wel eens helemaal uit de hand gelopen?
Nou, die van gisteren was aardig wild. We waren in Frankrijk en speelden op een popfestival. Robbie Williams was de headliner. We stonden op het hoofdpodium en speelden onze show. Er waren meer dan 100.000 mensen. Het was een pop-publiek, met een hoop kinderen, maar er waren zoveel crowdsurfers. Honderden. We zagen dat de kinderen aan het bukken waren, onder de barrière, om zichzelf te beschermen. We moesten zelfs de show stilleggen om te kijken of alles goed ging met iedereen. Maar ze staken de heavy metal-horns in de lucht en zeiden dat ze in orde waren. Wat grotere mensen zorgden dat de crowdsurfers over de hoofden van de kinderen gingen, om ze te beschermen. Dat herinner ik me. Meestal herinner ik me op tour alleen maar de afgelopen 24 of 48 uur.
Hebben jullie nog rituelen die je doet voor je het podium opgaat?
Rituelen? Ik moet altijd naar het toilet voor we optreden, om daar flink te ontlasten. Elke keer weer. Vlak voor we het podium opgaan, alles moet daarvoor wijken.
Dus elke keer als jij het podium opkomt, dan weten we dat dit is wat je zojuist gedaan hebt?
Ja, zeker weten. Het moet er uit. De zenuwen, alles uit mijn systeem. Dan kan ik op het podium lekker gaan rocken.
En de fans? Wat is het gekste wat een fan ooit gedaan heeft?
Meestal proberen ze ons te evenaren met gekke dingen doen. Maar ik vind het altijd bijzonder als, ik bedoel, je realiseert je dat je echt een grote verantwoordelijkheid hebt als iemand naar je toekomt met een tatoeage van jouw band. Je weet dat deze persoon zijn leven aan jou gewijd heeft en dan weet je dat je elke dag weer je best moet doen. Er zijn mensen die dat doen en daardoor weet je dat mensen echt geven om je band en het spelen van rock ’n roll. We zijn vrij nederige mensen, dus als iemand dan de bandnaam of logo op zijn huid heeft staan…ik bedoel we, wij hebben geen tatoeages van die personen op ons lichaam. Als je dat ziet, dat is echt veel meer dan waarom we begonnen zijn met deze band en we mogen deze persoon echt nooit teleurstellen. Dan zouden we niet meer met onszelf kunnen leven.
Airbourne is één van die bands die het gemaakt heeft…
Ah, we hebben het nog lang niet gemaakt, het is nog een lange weg naar de top als je wilt rock ’n rollen, maar we houden van de reis daar naartoe. De band zit in de lift, daar is geen twijfel over, we groeien sneller dan ooit tevoren.
Wanneer realiseerde je je dat het serieus werd?
Het is altijd al serieus geweest voor ons, ook als er maar één iemand in het publiek stond. We speelden elke show alsof het onze laatste was. Elk optreden is een opeenvolging van hartaanvallen. Daardoor zijn we nederig gebleven, we hebben altijd alles gewaardeerd wat ons overkwam, want we hebben er keihard voor gewerkt. De enige reden hiervoor was om in dienst te zijn van rock ’n roll. De wereld verandert en draait door, en mensen zijn erg goed in overal de lol uit halen. Toen wij opgroeiden en we de gitaren in plugden belden de buren de politie om ons te laten stoppen. Maar ze belden niet de politie als er een bouwvakker met een drilboor aan de slag ging om de straat open te boren. Hij mocht dat wel doen en wij niet. Voor mij is er geen verschil: wij bouwen liedjes, zij een huis. Zij maken een weg, wij maken muziek. Wat is nou helemaal het verschil? En zo’n drilboor, die heeft een ritme waar je best op kan rocken. Dus als Ryan aan het drummen gaat dan is dat net een drilboor.
Zijn er nog bands waar je absoluut niet mee zou willen touren?
Ik weet het niet. We hebben zoveel bands ontmoet sinds we dit doen. Als je de mensen achter een band ontmoet is het heel vaak, bijna altijd, dat die mensen gewoon cool zijn. Normale mensen. Ik denk dat ik wel met iedereen zou kunnen touren. Ik vind het tof om nieuwe mensen te ontmoeten. Dat is geen diplomatiek antwoord, ik vind het oprecht geweldig om nieuwe mensen te ontmoeten en lange, oneindige gesprekken te hebben met compleet vreemden. En daarna zie ik ze nooit meer. Ik vind mensen fascinerend, hun verhalen, en we reizen de wereld rond en ontmoeten ze. Met name mensen uit andere bands, daarmee kun je over zoveel dingen praten. Hey, hoe behandelt je platenlabel je? Hoe is dit, hoe is dat? Dingen waarover je niet met veel anderen kan praten. Een label dicteert vaak wat je moet doen en dan zeg je weer, okay, we doen het wel.
Is het nog steeds zo dat jullie doen wat het label beslist?
We hebben altijd wel ons mannetje gestaan en aangegeven als we het ergens niet mee eens waren. En vaker wel dan niet wordt dat gerespecteerd, maar soms wordt dat een gevecht. Dat is okay, want we zijn allemaal gepassioneerd over wat we aan het doen zijn. Maar ik denk dat je als band ook naar anderen moet luisteren. Mensen die weten wat ze doen. Helaas voor je rock ’n roll bandje zijn er mensen die echt wel beter weten dan jij wat goed voor je is. Als je een goed team hebt, en je vertrouwt ze, dan kunnen er mooie dingen gebeuren. Het heeft ons lang gekost om een geweldig team te krijgen. We hebben altijd wel geweldige mensen om ons heen gehad, maar in de loop der jaren zijn er ook mensen geweest met wie je het niet eens bent en waar je niet meer mee praat. Maar je moet je blijven herinneren waar je als band vandaan komt. Je moet teruggaan naar die eerste keer dat je een gitaar oppakte, wat je toen dacht en voelde. Dat is wie je bent en waarom het label je in eerste instantie op zich genomen heeft. Soms moet je heel simpel nee zeggen, dat doen we niet, want dat druist in tegen wie wij zijn. Dat gaat tegen rock ’n roll in en dat doen we niet. Je kunt ons steunen, of niet. En vaak zie je dat het label je dan echt wel steunt.
Zijn er ook beslissingen waar je nu spijt van hebt? Die je als band maakte?
Er zijn wel wat dingen ja, dingen die we niet hadden moeten doen. En er zijn redenen waarom, of die nou wel of niet goed waren. Maar je kunt niet in het verleden leven. Als het geweest is, is het geweest en komt het niet meer terug. Even afgezien van de theorieën over tijdreizen…ja, er zijn echt wel dingen ja.
Ik las ook dat de opname-omstandigheden erg gevaarlijk waren? Jullie hebben tijdens de opnames te maken gehad met cane toads en tunnelspinnen?
Ja, tunnel webspinnen. Je moet gewoon goed uitkijken. Het zijn heel gewiekste wezentjes. Je moet geluk hebben, ze komen uit het donker…je staat daar met je zaklamp, of flashlight zoals de Amerikanen zeggen. En je moet echt opletten. Deze spinnen doden je in twintig seconden, of twintig minuten, ik weet het niet. Maar je bent uiteindelijk heel dood. Het was ook nog eens lente, dus ze waren hitsig. De extra large mannetjes trokken rond over het terrein, op zoek naar een partner, en omdat ze al een lange tijd geen seks hadden gehad waren die spinnen erg geïrriteerd. Daar wilde je niet mee klooien.
We hebben het hier in Nederland wel eens over het likken van padden…
Nee, de cane toad (reuzenpad) lik je echt niet. Als je die likt dan sterf je.
Dieren waar je het meest van houdt?
Ik hou van honden. Ik hou van honden die gered zijn, dus als je ooit een hond neemt, redt een hond. Zoek er één die een thuis nodig heeft en kijk hem in zijn ogen. Ze zullen altijd onthouden dat je ze hebt gered uit een plek waar ze kooien hebben en waar ze op de vloer sliepen op niets meer dan een handdoekje. Dat vergeten ze niet, je hebt dan een vriend voor het leven.
Airbourne wordt vaak vergeleken met AC/DC. Is dat nog steeds een compliment of wil je daar wel eens van afkomen?
Dat is altijd een compliment. Als ze ooit stoppen met die vergelijking maken dan moet ik mezelf gaan afvragen waarom dat is. Is dat omdat ze dan zeggen dat we helemaal ons eigen geluid hebben – wat natuurlijk goed is – maar we komen waar we vandaan komen en zonder AC/DC zouden wij er niet zijn. Zij zijn de beste rock ’n roll band die je ooit gehoord of gezien hebt. Ze doen het gewoon precies goed. Als je een keer een kutdag hebt en je wilt je niet alleen beter voelen, maar je wilt je geweldig voelen, dan zet je AC/DC op. Als ‘Thunderstruck’ begint dan sla je een gat in het plafond. Dat is het beste gevoel in de wereld.
Inderdaad! Wil je nog iets toevoegen?
Pfff, nee, we hebben alles gehad. Ik was dat verhaal van naar Australië gestuurd worden al bijna vergeten. Doe voorzichtig en dan zien we je wel in….Noorwegen?
Nederland.
Nederland? Ah, okay. Geniet van de marihuana dan!
