Er is een klein aantal singer/songwriters die net iets meer impact op de wereld hebben dan de rest. Tussen rijzende sterren als Taylor Swift (als je van rustige relatie-drama’s houdt), Billie Eilish (die veel meer concept-songs zou moeten doen, want daar is ze nu eenmaal erg goed in) en onze eigen Wendy Moore, schittert ook Ecca Vandal. Misschien nog wel helderder dan de rest. De in Australië wonende zangeres is niet geheel nieuw in de scene, aangezien haar debuutalbum bijna tien jaar geleden al uitkwam. Die heb ik helaas nog niet in handen kunnen krijgen, maar deze tweede plaat, ‘Looking For People To Unfollow’, dus wel.

Het album begint wat ongemakkelijk met het bijna wanhopig klinkende ‘Eyes Shut’. De muziek klinkt dissonant en dan weer ver weg, dan weer dichtbij; gekoppeld aan het tempo van de drums en gitaar klinkt het als een krankzinnige achtervolging op de snelweg waarbij de deelnemers elkaar soms bijna inhalen, waarna er weer een flink gat van afstand tussenkomt. Zangeres Ecca laat hier nog lang niet haar volle potentie horen, maar al wel wat zeer gecontroleerde schreeuwen en uithalen. Vervolgens komt het heerlijke basloopje tevoorschijn dat het begin van ‘Sorry! Crash!’ signaleert. Het nummer heeft een stevige achtergrond van drums, bas en gitaren en wordt aangevuld met wat vreemdere synthesizer geluiden. Vreemd op een positieve manier. Ecca steekt al flink van wal en laat horen wat ze in huis heeft: een krachtige stem die het goed doet als ze uit volle borst roept, schreeuwt en zingt. Maar dat is niet het enige, ook de gesproken stukken en (voornamelijk) cleane zang klinken goed. Het is duidelijk dat dit iemand is die weet hoe ze haar stem moet inzetten om verschillende effecten te bewerkstelligen. Tegen de tijd dat ‘Vertical Worlds’ begint ben ik eigenlijk al om, ga ik achterover zitten met mijn ogen dicht, en laat ik me overweldigen door de rest van dit album. Wat volgt zijn een handvol sterke, snelle, strakke nummers die muzikaal goed in elkaar steken en muziekliefhebbers met verschillende smaken kunnen bekoren. Ik hoor stevige metal, iets wat niet helemaal onder de noemer rock valt, wat industrieel, misschien een vleugje new-wave en vrij experimentele geluiden. Denk dan aan geluiden die lekker in het gehoor liggen en niet te ingewikkeld zijn. Geen mathematic jazz.

Het is een ultieme samensmelting van genres en stijlen, maar ook van tempo’s. Als je lekker in die high van de eerste nummers zit breekt er met ‘Okay Not To Be Okay’ een iets rustiger deel van het album aan. Een hoogtepuntje hiervan is ‘Levitate’, een nummer dat bestaat uit twee delen en zweverig en kosmisch klinkt. Tussen de twee delen zit een duidelijk verschil in geluid en dat zorgt ervoor dat het nog meer een kort verhaal is (of korte film, als je muziek in beelden ziet) dan andere nummers. Hier doelde ik op met mijn eerdere opmerking over Billie Eilish. Dit soort nummers zijn echt fantastisch. Om het te vergelijken met het ultieme metal-geluid, en natuurlijk het ultieme metal-nummer überhaupt, denk aan de atmosfeer die ‘Achilles, Agony And Ecstasy In Eight Parts’ van Manowar oproept. Of, iets simpeler, ‘Rime Of The Ancient Mariner’, van Iron Maiden. Maar goed, ik dwaal af.

Het dromerige gaat door in ‘Then There’s One’, dat niet echt een hiphop nummer is, maar waarin je wel proeft dat dit een genre is waar Ecca Vandal ook kaas van heeft gegeten. ‘Bleach’ is hier een stuk duidelijker in. Denk daarbij niet een de gladde radio hiphop waar eigenlijk niemand echt op zit te wachten, maar eerder de wat zwaardere, freaky kant van het genre. Het is niet gek dat ik daarbij een lichte vergelijking met Insane Clown Posse trek. Ik zeg licht, want die band is een genre op zich, waar Ecca Vandal enigszins uit lijkt te putten. Een reeks korte nummers en geluidsfragmenten volgt: “Girls may seem silly and opinionated.” Dat is het begin van het korte maar intense en snoeiharde ‘Dance In Debt’. Het nummer klinkt ietwat gekscherend, maar heeft ook een boodschap en laat zien dat Ecca Vandal de kunst van het in korte tijd veel zeggen goed onder de knie heeft. Dat is ook wel weer punky. Uiteindelijk eindigen we met ‘Came Here For The Loot’, waarin alle stijlen nog een keer samenkomen en we aan het einde van het nummer rustig afscheid kunnen nemen van wat er zojuist door ons brein is geschoten.

Waarom doe ik bijna een song by song breakdown van ‘Looking For People To Unfollow’? Om aan te tonen dat dit album een prachtig en heel product is. Het is duidelijk dat Ecca niet een paar nummertjes heeft geschreven en deze even inzingt met een achtergrondbandje. Nee. Ze weet heel goed wat ze doet en levert, samen met gitarist Richie Buxton en drummer Dan Maio, iets af waaruit blijkt dat dit een zelfstandige vrouw is, en niet iemand die door een label naar voren wordt geschoven om een kunstje te doen. Ecca Vandal is oprecht en geeft een heel duidelijk antwoord van Generatie Z op alle gal en vunzigheid waarin niet alleen die generatie, maar wij allemaal worden gedumpt. Niet op een schreeuwerige manier (nou ja, wel letterlijk). Niet eens nihilistisch, hetgeen ik tot voor kort dacht dat deze generatie helemaal van was. Het is een blik achter de schermen van onze jeugd die, zonder daarvoor gekozen te hebben, opgroeien in een wereld die gedoemd lijkt snel te eindigen. Mocht dat gebeuren, laat dit dan één van de soundtracks zijn.