En met ‘kleine club’ zeg ik niets te veel. De Pul is één van de gezelligste zalen van het land maar tegelijkertijd ook niet bepaald ideaal, vooral als het nagenoeg vol is, zoals deze avond. Je staat boven op elkaar en de weg naar het toilet of naar de bar is er een met vele hindernissen. Maar wel mooi om te zien dat bands van dit kaliber terug blijven komen naar de zaal waar ze 36 jaar geleden – zoals in het geval van Coroner – voor het eerst optraden. Die gunfactor heeft De Pul zelf verdiend en dat is knap.

Schizophrenia is de tweede band van de avond. Het viertal uit Antwerpen heeft normaal gesproken genoeg in huis om een zaal flink wakker te schudden. De jonge Belgische band heeft een sound die regelmatig doet denken aan Slayer: fel, agressief en zonder al te veel poeha. Alleen kwam dat in De Pul deze avond nauwelijks uit de verf. Daarvoor was het geluid simpelweg niet goed genoeg. Gitaar, bas en drums leken vooral met elkaar te concurreren in plaats van samen te vloeien, waardoor de afzonderlijke instrumenten moeilijk van elkaar te onderscheiden waren. Wat overbleef was vooral één grote brij van geluid.

Dat is jammer, want juist een band als Schizophrenia heeft behoefte aan een scherpe en transparante mix. De energie was er natuurlijk wel, maar wie naar de nuances in het gitaarwerk of de strakke ritmesectie wilde luisteren, kwam bedrogen uit. Jammer.

Hoe anders was dat bij Coroner. Zodra de Zwitsers het podium betreden, valt alles op zijn plek. De gitaren klinken helder, de bas is daadwerkelijk te horen en de drums hebben precies genoeg gewicht zonder de rest van de band te overschaduwen. En dat is bij Coroner geen overbodige luxe. Hun muziek is immers allesbehalve rechttoe-rechtaan thrash metal. Techniek, tempowisselingen, vreemde maatsoorten en ingenieuze gitaarpartijen zijn bij deze band geen versiering, maar onderdeel van het DNA. Vooral de gitaar van Tommy T. Baron schiet daarbij alle kanten op; van stevige, machinale riffs tot breed uitwaaierende akkoorden. En juist daardoor komt Coroner live misschien nog wel beter tot zijn recht dan op plaat.

Wat direct ook opvalt, is het vakmanschap van de drie muzikanten. Er wordt technisch gespeeld, maar nergens voelt het als een demonstratie om het demonstreren. Geen oeverloos gepiel of gekunstelde instrumentale intermezzo’s. Nee, de virtuositeit staat in dienst van de songs. Coroner kan uitpakken met ingewikkelde passages en razendsnel gitaarwerk, maar verliest daarbij nooit het gevoel voor een goede riff.

De setlist mag er ook zijn. Nu heeft Coroner ook niet echt een oneindige catalogus maar als je je setlist kunt vullen met songs als ‘Divine Step’,’Masked Jackal’ en ‘Semtex Revolution’ is succes bij voorbaat al gegarandeerd. Deze klassieke tracks worden aangevuld met knallers van de laatste plaat in de vorm van onder andere opener ‘Consequence’ en het geweldige ‘Symmetry’. Voor elk wat wils, derhalve, al zijn het vooral ook de wat oudere tracks die met gejuich worden ontvangen. Wat weer niet gek is als je de gemiddelde leeftijd van de bezoekers ziet.