Twee jaar na ‘Ethos’ is de Duitse black/death/post metal band Firtan klaar met het vijfde studioalbum ‘Helios’. Het album verwijst naar de zon en vertegenwoordigt het brute pad naar verlichting om de sterkste versie van jezelf te worden in dit uitdagende leven waar misleiding en verval schering en inslag zijn. Dit verheven thema is op een bijzonder fraaie manier verwerkt in een uur muziek vol contrasten.

Daarbij hield men vast aan de werkwijze die van ‘Ethos’ een voltreffer maakte. Zo neemt zanger/gitarist Phillip Thienger het leeuwendeel van het schrijven van songs voor zijn rekening, drie songs komen ditmaal van gitarist C.S. Bassist Oliver König is dan weer bedreven op het gebied van layout, design en fotografie en blijkt een krak te zijn in video’s maken. Ook drummer David Kempf heeft enkele tekeningen bijgedragen, maar hij heeft ook teksten geschreven. Een smaakmaker van deze zwartgeblakerde schijf is een violiste in de band, Klara Bachmair. Fraai om deze klassieke klanken geïntegreerd te zien in het geheel en het afsluitende nummer ‘Shadows Of A Dawn Unborn’ schreef Klara samen met Phillip als sereen besluit. Wederom nam Markus Stock het album op in zijn Klangschmiede Studio E en zorgde ook voor mix en mastering. Hij is zelfs te horen in de synths. Het blijkt een ‘winning team’ te zijn dat erin slaagt om zowel van kortere als langere songs knallers te maken, nog beter dan voorheen.

Na de weemoedige intro ‘Himsa’ met viool, komen akelig klinkende sounds binnenrollen in ‘Kalikas Tongue’, om al spoedig de furie van black metal te omarmen. De jankende klank der gitaren voorspelt niet veel goeds, maar er is al een verscheidenheid aan zang (ook grunts en cleane plechtige zang) in dit nummer te horen. De band neemt je meteen bij de lurven in ‘Ambrosia’ met akoestische gitaren, gewichtig gesproken stukken en het weemoedige timbre van viool. Dit wordt netjes aan flarden gescheurd door de woeste passages en ik zou zelfs stellen dat dit bezwerend is. Een ritualistische zweem is hen dan ook niet vreemd. Het blijft dramatisch in ‘Solis Currus’ en ‘Ascension’ is al even intens met zijn contrasten waar ze moeiteloos mee spelen. Ondanks de vele wendingen,blijft de muziek ademen zodat er een wonderlijk geheel ontstaat dat blijft intrigeren. Klapper op de vuurpijl is het bijna twaalf minuten lange ‘The Hierophant Way’ waarin alles waar de band voor staat komt langsgefietst. Dat is nogal wat, zodat een groeifase om je vertrouwd te maken met het gebodene zeker aangeraden is. Zijn dit niet de beste albums uiteindelijk? In dat machtige epos brult James Dorton, de nieuwe zanger van Ne Obliviscaris, trouwens een stukkie. Die band wilden we toch al als stijlverwant benoemen, net als een vleugje A Forest Of Stars (ligt aan de viool vs. black metal) en Empyrium (ligt aan de productie en de natuurromantiek natuurlijk). Net als vorig album, eindigt ‘Helios’ met een kalm nummer dat gezongen wordt door Klara en verrijkt is met haar viool en de saxofoon van haar Vinsta collega Christian Höll. Als bonus is er een coverversie van Bathory’s ‘Man Of Iron’. Dit is een zwartgeblakerde schijf met veel verfijning waar je een flinke kluif aan hebt. Een topalbum dat Firtan altijd al in zich had!