Terug even voorstellen, want dit spreidt zich ver over de grenzen van wat we hardrock of metal noemen. Arthur Brown is bij iedereen bekend vanwege zijn monsterhit ‘Fire’ met zijn ‘The Crazy World Of Arthur Brown’. Daar komt zijn bijnaam ‘the god of hellfire’ vandaan en het gaf hem een cultstatus waardoor hij geprezen werd als grondlegger van metal, shock rock, progressieve rock en zelfs black metal (vanwege zijn corpse paint). Pas in recente jaren werd die status erkend door meerdere awards en prijzen. Toch is dit veel meer dan een ‘one hit wonder’. Zo werkte hij mee aan de rockopera ‘Tommy’ van The Who, aan de eerste plaat van Alan Parsons Project en steekt ook Bruce Dickinson zijn bewondering voor de extravagante Brit niet onder stoelen of banken. Alice Cooper weet te melden dat Arthur Brown zijn grote voorbeeld was voor zijn theatrale show die ook vandaag nog arena’s doet vollopen. De shows van Arthur Brown zelf zijn nog steeds een bonte performance waarin de vrijheid van de jaren zestig centraal staat met dans, poëzie, geestverruimende vloeistofdia’s, verkleedpartijen, instrumentale jamsessies, vuurkanonnen en de theatrale stem van de hoofdman.

Nadat Arthur Brown opgepikt werd door Prophecy Productions, bracht hij in 2022 het eerste nieuwe werkje uit. ‘Long Long Road’ was rechtstreeks met een tijdmachine uit de jaren zestig en zeventig naar het nu gekatapulteerd, zo leek het wel. De psychedelische bluesrock ging alle kanten uit, maar had wel een charme, zeker door de diepe, warme stem van de hoofdman. We zijn nu vier jaar later, Arthur Brown is 84 en overwoog om naar de VS te verhuizen met zijn muzikale en persoonlijke partner Claire Waller. Dat is er niet van gekomen. Men belandde uiteindelijk in het Engelse graafschap Yorkshire, waar de man geboren en getogen is in het vissersplaatsje Whitby. Deze locatie maakt de cirkel rond en was tekenend voor het ontstaan van de muziek op ‘Nature’.

Het ontstaan van dit nieuwe album verliep helemaal anders dan bij voorganger ‘Long Long Road’. De titel geeft al aan dat de man zich liet inspireren door de natuur. Het eerste wat Arthur Brown deed was allerlei geluiden uit zijn omgeving opnemen. Die zouden dan verwerkt worden in de songs. Het leven is een grote zoektocht naar opheldering van mysteries. Dat vat het samen. Voor de muzikale inkleuring contacteerde Arthur ditmaal eerst producer Isaac McInnis van de Crooked Room studio. Buiten de natuurgeluiden voegde men er geïmproviseerde opnamen aan toe. Toen werd Dan Smith gecontacteerd om verder vorm te geven aan de muziek. Aan hem danken we dus nog enige coherentie in het geheel. De bluesrock van het vorige album mag vergeten worden, dit is rock met een jaren zestig sfeer en veel overpeinzingen. Het gros van de songs bevat ‘spoken word’ in plaats van zang.

In feite is opener en titelsong ‘Nature’ nog het ‘normaalst gezongen’ nummer. Daarin weerklinkt de robuuste, diepe zang van de frontman, waarbij we zelfs even aan Tom Jones denken. Het is een aanstekelijk rockende track met enige blazers en gitaarsolo. Het haardvuur knettert wanneer ‘With A Tear’ aanvangt. Slechts enige basloopjes en fraai gitaarwerk onderbreken de monoloog van de zanger. ‘The Source’ start mysterieus en is het meest ritualistisch qua opbouw. Erg etherisch en atmosferisch, met betoog. ‘Seven’ is dan weer een gedicht dat men lijkt voor te dragen. ‘Bursting The Bubble’ is de tweede rockende track. ‘Water On Stone’ lijkt me een ode aan de volle maan, al is de tekst wel beklijvend. Het meest experimenteel – ook qua vocale input –  is ‘Open Hearts’, al blijft het wel vredige muziek. ‘Enough’ sluit het rijtje af met enkele bedachtzame statements. Het is een beetje een vreemde plaat, maar ook een erg relaxte plaat.