Het is fijn om te vernemen dat de meeste muzikanten van meerdere subgenres in het ‘hardere’ werk houden. Bij sommigen leidt dit tot het oprichten van zijprojecten. Audrey Horne – vernoemd naar een fictief personage uit Twin Peaks – werd in 2002 opgericht door Noorse muzikanten die vooral bekend waren uit de Noorse extremere genres, zoals black en doom metal. Gitarist Ice Dale kennen we ondermeer van Enslaved, terwijl gitarist Thomas Tofthagen en drummer Kjetil Greve banden hebben (gehad) met doomsters Sahg.

Met Audrey Horne hebben ze intussen een band die veel verder gaat dan een vrijblijvend guilty pleasure. Het vijftal brengt het achtste album ‘Achilles’ uit, netjes vier jaar na het ook al voortreffelijke ‘Devil’s Bell’. Het is een feest om naar te luisteren. Dit is een heavy rock album dat klassieke jaren zeventig en tachtig invloeden voorziet van zinnige teksten over escapisme en/of kritiek op de onstabiliteit van de wereld waarin we leven. Een keur aan heerlijk twingitaarspel, daar zijn we getuige van. Songs met kop en staart die onweerstaanbaar catchy zijn, zonder banaal over te komen.

Opener ‘Achilles’ overtreft zelfs al spoedig onze verwachtingen. De ronkende gitaren zorgen voor een opzwepend tempo, terwijl Toschie bijzonder smeuïg zingt. Ik denk zelfs even aan grunge of aan Myles Kennedy (Alter Bridge) hier. De band noemt het liever een progressieve inslag omdat er een trager middenstuk is dat erg atmosferisch is. Alsof twee songs op voortreffelijke manier samengesmolten zijn, want het einde is terug vuig rockend. In ‘In The Eye Of A Hurricane’ ontwaren we zelfs even AOR invloeden of stadionrock in het refrein. Het strak galopperende ‘Vampires’ maakt nog eens duidelijk wat een puike zanger Toschie is, ook al laat hij die taak in het volgende nummer ‘God Damned Beautiful’, over aan bassist Espen Lien. Het is een door Thin Lizzy geïnspireerde song die simpelweg rockt. De heren kunnen een ballade schrijven, dat dient gezegd. ‘Pretty Little Lies’ heeft zowaar een broeierig southern rock gevoel en wordt prachtig gebracht. Slepende gitaarsolo’s tillen het helemaal naar een hoger niveau. In het midden van het album is het instrumentale intermezzo ‘Prodrome’ een keur aan melodieuze gitaren op een drafje. Of een intro voor het high energy nummer ‘Insanity’ waarvoor ook een clip gemaakt is. Dit uptemponummer is tekstueel geïnspireerd door Iron Maiden’s ‘Hallowed Be Thy Name’. ‘Hell Is Eternity’ kan bogen op prominent basspel, een sterk refrein en vurige solo’s. Met ‘Six Feet In The Ground’ en ‘Running Through The Night’ nadert men snel en vlot de eindmeet. Daar is ‘New Star Falling’ aan de beurt en dat is een volgend hoogtepunt. Melodieus, verhalend – de zang heeft weer dat smeuïge timbre – en heerlijke gitaarsolo’s. We begrijpen volledig waarom deze band al mogen openen heeft voor bands als AC/DC en Papa Roach, Hier kan iedereen wel weg mee. Wie een fijne avond wil beleven kan in oktober terecht in één van de 15 steden tijdens hun Europese tournee. Sterk album!