Je zal toch maar zoveel keer je medewerking hebben verleend aan andere bands of voor korte of lange tijd in allerlei bands gezeten hebben, dat je met de resultaten van al die samenwerkingen een heel album kunt vullen. En dat niet één keer, maar tien keer! Dat klinkt ongeloofwaardig, maar het is het verhaal van Nick Oliveri. Oliveri is vooral bekend van zijn tijd in Kyuss en Queens of the Stone Age (voordat hij en Josh Homme niet meer door één deur konden zonder elkaar op de bakkes te meppen) en speelde later onder andere in Mondo Generator, the Dwarves, Stöner en Bl’ast. Daarnaast putte hij zich uit met allerlei eenmalige bijdrages aan opnames van bevriende artiesten. Die los-vast klussen worden nu al enige tijd gebundeld in de ‘N.O. Hits At All’ waarvan nu deel 10 is verschenen bij Heavy Psych Records. Op dit tiende deel vooral veel werk van Oliveri met de berucht-beroemde fuzz-metal-punk band The Dwarves en het heavy-akoestische project Nick Oliveri’s Death Acoustic. Het is niet alleen maar obscure heavy psych meets punk wat de klok slaat, want het blijkt dat ome Nick ook nog met hardrock legende Slash heeft samengewerkt. Het resultaat is een soort van mix van de achtergrond van de heren: een (heel) stuk heftiger dan wat Slash met Guns ‘n’ Roses doet en tegelijk poppyer dan wat we hier verder van Oliveri te horen krijgen. Nog zoiets bijzonders is song ‘I’m Not Dead’ door Oliveri met “He Who Can Not Be Named” (gitarist van The Dwarves). De song verwijst rechtstreeks naar de ophef uit de jaren negentig, toen The Dwarves het valse gerucht de wereld in hielpen dat He Who Can Not Be Named om het leven was gekomen bij een steekpartij. Er was niks van waar, maar de platenmaatschappij vond het allemaal minder grappig en beëindigde het contract, wat het (tijdelijke) einde van The Dwarves betekende. Een andere samenwerking is met onze eigen Eindhovense trots Komatsu, met wie ‘Lockdown’ werd opgenomen, een song die (althans van de verzameling op dit deel 10) nog het dichtst bij de desert stoner komt waarmee het voor Nick Oliveri ooit begon.

Nick Oliveri, of preciezer gezegd alle bands waar hij mee samenwerkte, blijkt / blijken niet vies van een cover meer of minder. Op dit deel 10 worden flink wat half of helemaal vergeten pareltjes opgepoetst, al is dat misschien niet helemaal het juiste woord. Bij de Black Flag cover ‘Revenge’ is het verschil tussen het origineel en wat Oliveri en co. er van maken nog het kleinst, maar vooral de sixties song ‘Truth Is Stranger Than Fiction’ klinkt in de hier opgenomen versie een stuk smeriger. Hetzelfde geldt voor de hardrock/proto metal klassiekers ‘Me 262’ van Blue Öyster Cult en ‘Bad Boy For Love’ van Rose Tattoo: ruiger, vuiger en een stuk gevaarlijker dan hoe de songs ooit in de vroege jaren zeventig klonken.

Bij al deze songs valt op hoe Oliveri, als bandlid of min of meer toevallige passant, steeds zijn stempel heeft weten te drukken op het geluid, want de compilatie klinkt totaal niet als een verzameling songs van allemaal verschillende bands. De ronkende, allesoverheersende bas en de hysterische schreeuwzang van Oliveri maken dit, ondanks alle verschillende medewerkers, meer een solo album dan je zou verwachten. Nog zoiets vreemds, de twee quasi akoestische songs van Nick Oliveri’s Death Acoustic blijken als je alles gehoord hebt de heavieste bijdrages op dit toch best stevige album.
Ik heb niet zo’n beeld bij de productiviteit van Nick Oliveri, maar vermoed dat die enorm is en dat er nog vele delen van de ‘N.O. Hits At All’ serie zullen volgen. Als die net zo zijn als deze tiende aflevering dan is dat helemaal niet erg.