Lords of Metal
Arrow Lords of Metal
NMB (The Neal Morse Band) – L.I.F.T.
InsideOut Music
Release datum: 27 februari 2026
“Herkenbaar, edoch oorstrelend. Geen enkele fan zal er teleurgesteld in zijn, ook zonder verrassingen of vernieuwingen.”
8.5/10
Vera Matthijssens I 2 maart 2026

Neal Morse is ongetwijfeld één van de actiefste muzikanten in de progressieve rock scène. Ooit begonnen bij Spock’s Beard, daarna als soloartiest, met Transatlantic, The Neal Morse Band,… en dan vergeet ik er vast nog enkele. In dit artikel spreken we over The Neal Morse Band – nu afgekort als NMB – waarin Morse geruggensteund wordt door Mike Portnoy (nog zo’n bezige bij), Randy George, Eric Gillette en Bill Hubauer. Deze bezetting bracht in 2021 het vierde studioalbum ‘Innocence & Danger’ uit, twee jaar later gevolgd door een live registratie van dat album in Hamburg.

Nu is het moment aangebroken voor nieuw werk en dat komt uit onder de noemer ‘L.I.F.T.’. Het nodigt uit tot flauwe woordgrapjes, zoals ‘de populariteit van NMB zit nog steeds in de lift’, maar laten we eerst maar eens luisteren naar de 66 minuten muziek op deze schijf, nu eens geen dubbelalbum, maar de songs doorlopen wel een interessant concept. Dat volgt de protagonist op zijn innerlijke reis op zoek naar iets wat de mens overstijgt. Misschien een hint naar religie, maar dat hoeft niet.

Deze rasmuzikanten zijn kampioenen in het creëren van spanningsbogen. Het vangt kalm aan, maar er zijn best wat stukken muziek die behoorlijk heftig zijn. Dat is essentieel om de toch wel herkenbare prog sound een persoonlijke toets te geven. ‘Fully Alive’ geeft zijn geheimen ook prijs in een video en dan doorlopen we de stadia van de invloed van The Beatles herkennen tot wervelende tour de forces op elk instrument tot innerlijke vrede die heilzaam is. Het valt me op dat Neal Morse zich altijd vrolijk toont in de clips, al is een breekbare singer-songwriter song ook aanwezig in de hoedanigheid van ‘I Still Belong’. Een teken aan de wand dat het ook eenvoudig kan. Anderzijds zijn er uiteraard ook momenten dat de band zich laat gaan in virtuoze hoogstandjes en de muzikale erfenis van Genesis, Yes, Transatlantic en Dream Theater schijnt er zachtjes doorheen. Niet toevallig hebben de heren een staat van dienst in sommigen van die bands. Bovenal klinkt alles toch vertrouwd in de oren als zijnde een samensmelting van alle eigenschappen die progressieve rockmuziek rijk is. Herkenbaar, edoch oorstrelend. Geen enkele fan zal er teleurgesteld in zijn, ook zonder verrassingen of vernieuwingen.

Credit: Nick Magnuson