Voïvod- Interview met Michel ‘Away’ Langevin
Away: “Dat betekende ook dat ik bijna constant in connectie stond met de dirigent. Als ik een beat zou missen, zou het hele orkest de weg kwijt zijn. Dus de focus was erg belangrijk.”
Drummer Michel ‘Away’ Langevin was in 1983 één van de oprichters van het Canadese Voïvod. Een band die zich in die 43 jaar het meest kenmerkt door de constante groei in geluid, composities, teksten en stijl. Die ontwikkeling komt prachtig tot zijn recht op het meest recente album van de band, ‘Symphonique’. Voïvod is hierop in een live setting te horen met een compleet symfonie orkest. Wie daarbij denkt aan een aftreksel van (bijvoorbeeld) Metallica’s ‘S&M’, komt bedrogen uit. ‘Symphonique‘ zit werkelijk briljant in elkaar. Alles klopt; de nummers, de volgorde ervan, de sound, het artwork maar vooral de arrangementen. Ik spreek de enthousiaste drummer aan de vooravond van hun Europese tournee.
Erik Boter Ι 10 juni 2026
Bonjour Away, jullie zitten midden in de repetities voor de aanstaande Europese toer denk ik?
Dat klopt helemaal. We zijn echter ook aan het repeteren voor een éénmalige show hier in Montreal, een soort showcase voor een nieuw radiostation alhier. Hoewel we headlinen, spelen we een korte set. Alleen de band, zonder orkest.
Daarna vliegen jullie naar Europa?
Ja, we vliegen eerst naar IJsland voor onze eerste show aller tijden aldaar. Daarna Pitfest bij jullie in Emmen en daarna spelen we in de UK en Spanje. In juli keren we terug voor shows in o.a. Italië, Hongarije, Duitsland en Polen.
De aanleiding voor ons gesprek is natuurlijk Voïvod’s nieuwe live album ‘Symphonique’ dat jullie met het symfonisch orkest van Quebec opnamen. Ik moet zeggen dat ik enorm positief verrast ben hoe goed jullie nummers zich vertalen naar klassieke arrangementen. Wiens idee was het om hiermee aan de slag te gaan?
Het was een lang gekoesterde wens van de hele band eigenlijk. Voor ons album ‘The Wake’ heeft onze gitarist Chewy al eens een stuk muziek gecomponeerd voor een strijkkwartet. Ook voor het Montreal Jazz Festival in 2019 schreef hij al eens muziek die werd uitgevoerd door een blazerskwintet. Dus je zou wel kunnen zeggen dat e.e.a. al een tijdje in de lucht hing bij ons om zoiets te gaan doen met Voïvod muziek. We speelden ook met het idee om ooit eens een soundtrack te maken voor een science fiction film, weet je wel? Het ‘Symphonique’ album komt daar wel een beetje bij in de buurt.
Eigenlijk was het Montreal Symfonisch Orkest die met het idee kwam en ons polste. De eerste twee shows die we met orkest deden waren met het orkest van Montreal. De derde show was met het orkest van Quebec en dat hebben we opgenomen. Alleen de audio, inderdaad. Financieel was het voor ons geen haalbare kaart om de show ook op beeld vast te leggen.
Zat er eigenlijk verschil in geluid of uitvoering tussen de beide orkesten? Het zijn toch andere muzikanten waar je mee speelt.
Lastig te zeggen. Ik denk het niet. Het zijn allemaal professionele muzikanten die bladmuziek uitvoeren, snap je? Technisch spelen ze perfect natuurlijk. De vibe was erg bijzonder. Normaal gesproken klapt het publiek bij een klassiek concert uit beleefdheid tussen de stukken door maar bij de ‘Symphonique’ uitvoeringen was het publiek wel een stuk enthousiaster. En dat kwam echt niet doordat er alleen maar Voïvod fans in de zaal zaten want er waren ook mensen speciaal voor de dirigent gekomen. En inderdaad mensen met een abonnement, hahaha. Volgens mij was het bij de tweede show in Montreal dat mensen de naam van de dirigent, Dina Gilbert, begonnen te scanderen. Echt geweldig. De arrangementen zijn gemaakt door Hugo Bégin met veel hulp van onze gitarist Chewy. We hebben Hugo als referentiekader de soundtracks getipt van films als “Blade Runner”, “Mad Max”, “Terminator” maar ook de oude “Planet Of The Apes” films waar veel avant-garde muziek in zit.
Ik ben zelf druk geweest met het artwork voor de projecties die achter band en orkest werden geprojecteerd en ook het artwork en het nieuwe Voivod logo voor het album. Dat laatste is deze keer erg geïnspireerd door de band Van Der Graaf Generator, waar ik al erg lang liefhebber van ben. Ik heb het zo minimalistisch als mogelijk gehouden, geen puntige spikes deze keer, hahaha.
Was het als muzikant lastig om met het orkest te spelen? Normaal ben jij zelf de motor van de band, zeker tijdens live shows.
We moesten inderdaad erg gefocust zijn. We kwamen net van een toer af waarbij we zoveel mogelijk nummers hebben gespeeld die we ook met het orkest zouden doen. Die zaten dus goed in de vingers. Alleen waren de arrangementen op bepaalde punten zodanig veranderd dat ik moest stoppen met spelen op momenten dat ik normaal gesproken door zou spelen, snap je? Soms nam het orkest bepaalde dingen van de band over, zeg maar. Dat betekende ook dat ik bijna constant in connectie stond met de dirigent. Als ik een beat zou missen, zou het hele orkest de weg kwijt zijn. Dus de focus was erg belangrijk. Ik heb geen clicktrack gebruikt.
Het klinkt allemaal erg natuurlijk, moet ik zeggen.
Dat was ook de bedoeling, maar het heeft ons erg veel moeite gekost, hahaha.
Hoe hebben jullie de setlist samengesteld? ‘Nothingface’ is bijvoorbeeld erg goed vertegenwoordigd. ‘Dimension Hatröss’ ook.
We hebben songs uitgekozen die van zichzelf al een beetje als een sci-fi soundtrack klonken of in de progressieve rock hoek zaten. We hebben bijvoorbeeld voor het stokoude ‘Nuclear War’ gekozen omdat we ervan overtuigd waren dat het met een orkest eronder veel ‘enger’ zou klinken. Het klinkt nu meer als een militaire mars, vind je ook niet? Het nummer ‘Voïvod’ zelf paste natuurlijk niet, dat is meer een punknummer. Onze Pink Floyd cover ‘Astronomy Domine’ schreeuwde daarentegen natuurlijk om een klassieke uitvoering.
Die klinkt geweldig, inderdaad. Misschien wel het hoogtepunt van het album. Ik vind de arrangementen ook echt werken. In tegenstelling tot semi klassieke gedrochten van Metallica, KISS of Scorpions is het jullie wel degelijk gelukt om het project te laten slagen.
Toen onze gitarist Piggy nog leefde, stopte hij hier en daar ook door klassiek geïnspireerde noten in onze muziek. We kregen vanuit het orkest regelmatig te horen “dit lijkt op Strawinsky’ of “dit is geïnspireerd op Bartók”. Om maar aan te geven dat ‘Symphonique’ voor ons allemaal erg natuurlijk en organisch klinkt, snap je? We zijn erg blij met het resultaat.
Gaan jullie ooit nog op deze manier optreden?
Dat is zeker de bedoeling. Uiteraard kunnen we geen orkest meenemen op tournee maar we zouden wel met lokale orkesten kunnen werken. Bijvoorbeeld in het Bulgaarse Plovdiv, inderdaad. Het enige wat zo’n orkest moet doen is de originele bladmuziek huren. Dat kan gewoon. Ik zou wel onze eigen dirigent willen meenemen, juist omdat het contact daarmee zo belangrijk is voor een foutloze uitvoering.
Volgend jaar januari gaan we overigens zo’n show doen, in de stad waar Voïvod is geboren, Saguenay, in het noorden van de provincie Quebec. We gaan dat doen met het lokale orkest. De stad bestaat volgend jaar 350 jaar, we spelen tijdens die feestelijkheden.
Ik ga vast bellen met het Concertgebouworkest voor een ‘Symphonique’ show in Nederland, goed?
Doen!
Is de band alweer bezig met het schrijven van nieuwe liedjes?
Zeker, we schrijven en nemen ook op zelfs. We zijn kind aan huis in de Radic Art Studios waar we steeds drie songs opnemen. We zijn ook druk met een videogame met de titel ‘Nuclear Warrior’ en er is ook een boek over Voïvod verschenen (‘Always Moving’) en de documentaire (‘We are connected’) waar we het al jaren over hebben moet ook binnenkort gaan verschijnen. Het was wat lastig om de rechten van de nummers die we willen laten horen in de docu goed geregeld te krijgen. We vervelen ons niet, nee. Ik kan je wel vast verklappen dat ons volgende studio album een concept album wordt dat zeker beïnvloed zal zijn door het ‘Symphonique’ album. Maar voor eind 2027 zal het zeker niet verschijnen.
Een snel technisch vraagje tussendoor. Met wat voor stokken speel jij tegenwoordig?
Ik gebruik stokken van Vic Firth, type 8D. Naarmate ik ouder word en mijn polsen slijten, spelen lichtere, slankere stokken prettiger. Vroeger speelde ik met 5A en 5B stokken. Met aluminium sticks heb ik nooit gespeeld, ik was bang dat ik daarmee mijn (dure) bekkens kapot zou slaan. Stokken met kunststof tips heb ik wel gebruikt maar toen ik daar een paar dozen van had besteld, kon ik ze ongebruikt weg mikken omdat onze producer van dat moment, Terry Brown, me verbood met die sticks te spelen, hahaha. Dat was inderdaad tijdens een sessie voor het ‘Angel Rat’ album.
Je speelde ooit in een andere band naast Voïvod, Les Ékorchés. Je maakte daar zelfs een paar albums mee. Franstalige, akoestische (!) hardcore. Bestaat die band nog?
Hahaha, dat je dat kent! Nee, die band bestaat niet meer. De zanger, Marc Vaillancourt, heeft zijn hardcoreband B.A.R.F. heropgericht en is daar mee op tournee. We maakten inderdaad akoestische hardcore en de taal was niet Frans maar “slang” dat alleen in Noord Quebec wordt gesproken. Snake en ik komen daar allebei vandaan. We wonen inmiddels al jaren in Montreal, maar als we in Noord Quebec zijn willen we nog wel eens op de manier plat praten. Die taal heeft ook een ‘g’ klank, net als in het Nederlands.
Ik hoop jullie snel weer hier te treffen, met of zonder orkest! Au revoir!
Au revoir!
