Venom. De band die Black Metal bedacht. De band die grenzen verlegde en een weg baande voor vele volgelingen. Maar ook een band met een discutabele reputatie, gezien de onderlinge hekel aan elkaar, line-up wisselingen, nieuwe bands met bekende gezichten en ga zo maar door. Stand van zaken op moment van schrijven; Venom zelf heeft een steady bezetting met Cronos (bas en vocalen), Danté (drums) en Rage (gitaar). Dan is er Venom Inc, geleid door Demolition Man (Tony Dolan) die ooit Cronos opvolgde, actief sinds 2015 alweer, met sinds enige tijd een meer dan sterke bezetting (JXN, drums en Beleth gitaar) en ‘nieuw’ in het veld; Abaddon (drums) en Mantas (gitaar), de twee andere oer-leden die zich ook Venom (willen) noemen. Volgt u het nog? De soap eromheen zal ik je besparen, maar het is kostelijk materiaal voor een comedy Spinal Tap stijl.

Anyway, terug naar het hier en nu; Venom (met Cronos dus) meldt zich sinds 201826 weer eens met een nieuw album, inmiddels geland bij Noise/BMG. De hoes als eerste maar onder de loep genomen; wat Iron Maiden met hun Eddie deed voor het ‘Book Of Souls’ album, doet Venom met hun ‘Stan’ (de kop van het ‘Black Metal’ album); de getekende versie transformeren naar een realistische versie (met dank aan AI). Het ziet er wel cool uit, maar het is wel een remake van een eerder (legendarisch) album. Dat had dan ook op een andere manier gebracht kunnen worden, denk ik dan.

Waren de twee meeste recente albums ‘From The Very Depths’ en ‘Storm The Gates’ nogal wisselend van kwalitatieve inhoud, op ‘Into Oblivion’ is er meer focus en drive, en gelukkig maar. Met name de productie is lekker zwaar en dreigend, als een logge ploeg door een dikke laag klei en bij tijd en wijle weet Venom nog wel flink wat kabaal te maken.

Drummer Danté valt op door zijn grote aanwezigheid en ook gitarist Rage drukt meer een stempel op Venom 2026. Dat is wel een goede ontwikkeling. Want de eens grote roerganger Cronos is een beetje een schim van zichzelf aan het worden. Zijn stem is allang niet meer die van de good-old-times uit de 80’s en 90’s. Dat is op zich geen wonder, het is meer dan 30 jaar later, maar veel in deze 13 nummers lijkt vocaal van hetzelfde, waardoor zijn deelname wat wegvalt en dat laat de aandacht verslappen. Hij probeert het nog wel her en der maar zijn kenmerkende stem is niet meer het centrale punt van aandacht, zijn vocalen zijn grotendeels gedubbeld voor meer impact, maar dat werkt vaker niet dan wel. De man was ooit verantwoordelijk voor tekstuele hoogstandjes (‘Manitou’, ‘At War With Satan’, ‘Countess Bathory’, ‘Seven Gates Of Hell’) maar die tijden lijken al een paar albums voorbij. Teksten uit het verleden herkauwen getuigen ook niet bepaald van inspiratie (‘Lay Down Your Souls’), hoe lekker de muziek eronder ook mag zijn. Al met al is ‘Into Oblivion’ wel een stap voorwaarts, maar dat is te danken aan de vooruitgang van Danté en Rage.