Het nieuwe jaar was nog lang niet in zicht toen we een nieuwe muzikale constellatie aan de metalen horizon opmerkten: de Britse band Venger. Opmerkelijk was dat het om een samenwerking tussen ervaren muzikanten uit diverse subgenres van hardrock/metal ging. Doug Scarratt is uiteraard sinds 1996 de energieke (solo)gitarist bij Saxon en James Fogarty zagen we opduiken bij o.a. In The Woods…, Old Forest en Nattehimmel. De eerste een coryfee uit traditionele metal, de andere steeds te vinden voor grensverleggende black metal of zelfs progressieve rock invloeden. Bij een toevallige ontmoeting bleken beide muzikanten een gedeelde passie te hebben voor geschiedenis, space en Ufologie en films. Wat zou dat geven in Venger?

Classic rock in al zijn glorie! Hardrock, veel spetterend gitaarwerk, maar met gevoel gespeeld, enige (vintage) keyboards om het geheel te verrijken en veel verhalen in de doordachte teksten. Daarbij kwam de leadzang van de Oostenrijkse Franz Bauer (Roadwolf) en het inventieve drumspel van de Noor Sven Rothe (Nattehimmel). Negen aanstekelijke songs telt dit debuut ‘Times Of Legend’, waar in een tijdbestand van vier à vijf minuten elke song een apart verhaal vertelt. Soms gaat dat over historische feiten, een andere keer voorzien van enige folklore en ook fantasy stuff komt voor in enkele songs. Net zoals de muziek gecreëerd met een open visie, maar toch coherent.

Van start gaan we met ‘From Worlds Unknown’ dat als eerste single gelanceerd werd. Dat is stevige klassieke metal waarin zelfs wat AOR invloeden te vinden zijn (samenzang/koortjes). De zang van Franz is vrij hoog en pittig en Doug’s solo’s krijgen voldoende ruimte. ‘Pharaoh’s Curse’ is wat donkerder en er waart een oosters tintje doorheen de melodieën. Het grote gebaar (met Dio als voorbeeld) treedt op in de gepassioneerde zang. Het smooth rockende ‘Navigate The Labyrinth’ is de tweede single en blinkt uit door zijn catchy refrein en flitsende solowerk. Maar de band bouwt veel variatie in. Zo gaat het tempo omlaag in ‘Crystal Gazer’ met zijn weemoedig timbre en tot de verbeelding sprekende tekst. Venger bewijst meteen ook deze kalmere aanpak meester te zijn. ‘The Legend Still Remains’ is terug wat forser en geëxciteerd qua zang zodat we zelfs enige gelijkenis met de zangstijl van Nils Patrik Johansson merken. De gitaarsolo is echter sensitief. Mooi! Trouwens, hoe de akoestische solo in ‘Séance’ overgaat in elektrische vingervlugheid is zuivere earcandy voor trados! Ook de vintage keyboards – vooral in ‘Throw The Switch’ en het van een catchy refrein voorziene ‘Impaler Of Souls’ – dragen essentieel bij tot de charme van de songs. Ik hoor er Astral Doors, Metal Church en uiteraard Saxon in. Het laatste nummer ‘Tower Of Babel’ start met enige geladen dramatiek en kent gastzang van Matt Mitchell (Furyon) als extra. De eerste verrassing en belofte voor 2026 is binnen! Uit onverwachte hoek…