Prille twintigers verkennen de wereld in een paar jaar. Het zou de korte inhoud kunnen zijn van Tailgunner. Is Londen nog steeds de bruisende stad van weleer? Het is daar dat bassist Tomas ‘Bones’ Hewson in 2018 rondslenterde op zoek naar muzikanten om een NWOBHM band op te richten met de knowhow van het heden. Voor het tweede album ‘Midnight Blitz’ zijn ze alvast onder de arm genomen door Napalm Records, een label met interesse in alle subgenres van metal.

De band heeft dus een bassist als bandleider en bijna vijftig jaar geleden liep daar zo nog eentje rond: Steve Harris van Iron Maiden. Deze band is dan ook het grote voorbeeld van Tailgunner. Samen met Judas Priest, Motörhead en Def Leppard. Het is hen met de paplepel ingegoten en ze werken hard om het succes van hun voorvaders te evenaren. Geluk speelt ook een rol. Ambitieus als ze zijn, konden ze op tournee met KK’s Priest en de befaamde gitarist K.K. Downing (Judas Priest) was onder de indruk, zodanig zelfs dat hij voor ‘Midnight Blitz’ achter de knoppen ging zitten voor opnamen en productie. Dat lanceerde band meteen als beloftevolle nieuwkomer.

We horen dan ook tien charmante songs in pure heavy metal stijl: veel razendsnel twin gitaarwerk van Rhea Thompson en Zach Salvini, strakke drums van Eddie Mariotti en een fantastische zanger. Craig Carns is echt een man met een stem die zowel snelle als trage nummers dat extra geeft. Je kan daar uiteraard tegenover stellen dat de band alles behalve originele muziek maakt, maar daar gaat het niet om. Is dit vakwerk in zijn eigen niche? Ja hoor, gedaan zoals het hoort met net die frisheid en springerigheid van jonge muzikanten. Vinnige tracks als het titelnummer en het verhalende ‘Tears In Rain’ zijn energiek en melodieus. De vlotheid in ‘Follow Me In Death’ en ‘Night Raids’ kent geen grenzen. Tailgunner komt ook weg met een heerlijke ballade, ‘War In Heaven’, die nota bene van keyboards voorzien is door Adam Wakeman (zoon van Rick Wakeman van Yes en zelf actief in menige supergroep). Meebrullen en vuisten in de lucht, dat gebeurt vast als dit vijftal ‘Blood Sacrifice’ inzet. Maar er zijn ook twee langere tracks die bewijzen dat Tailgunner best episch uit de hoek kan komen. ‘Barren Lands And Seas Of Red’ wordt enorm strak gespeeld en heeft zelfs enige thrash invloeden. Heel wat afwisseling om het spannend te houden ook in afsluiter ‘Eulogy’ waarin keyboards en orkestrale arrangementen uiteindelijk vrij baan geven aan speed metal furie. In januari toerde Tailgunner met HammerFall, in februari met Fozzy in Engeland. Dagelijks worden er nieuwe plannen onthuld. Deze twintigers komen er wel…