Het samenwerkingsverband tussen TessesracT’s zanger Daniel Tompkins en multi-instrumentalist Paul Ortiz (Chimp Spanner) is vanaf nu Prince Of Failure gedoopt. Eerder hielpen de Engelse heren elkaar al op de soloalbums van Tompkins, maar omdat dit zo vlot verliep heeft men grootse plannen met Prince Of Failure. Daar is het gelijknamige debuutalbum het bewijs van.

We bevinden ons hier in het wereldje van de hedendaagse progressieve rock. TesseracT is een begrip voor al diegenen die djent omarmden, enige metal heftigheid op prijs konden stellen en elektronica niet uit den boze was. Weg zijn de jaren zeventig prog, hier wordt men gesust door emozang en wakker geschud door forse schreeuwerige passages. In Paul Ortiz’s muziek maken vette, vervormde gitaar riffs, dromerige ambient en speelse elektronica de dienst uit. Ook hier zijn ze de ruggengraat van de songs. Voeg daar de aanstekelijkheid van pop bij en onze puzzel vordert.

De intro ‘The Glass Veil’ is erg atmosferisch met een vleugje ambient. De zanglijnen van Daniel Tompkins zijn heel herkenbaar. De strelende emozang klinkt wat lijzig (of verleidelijk zo je wil) en verraadt innerlijke tweestrijd, want plots zijn er die onbeheerste uitbarstingen vol schreeuwerige urgentie. Daar zijn we al getuige van in songs als ‘Dream Stealer’ en het deels bedachtzame ‘Moonlight’. De single ‘Phantom’ heeft een vette groove en het klinkt wat ruimtelijk in ‘Fragile Crown’. We zouden ‘Saturn’s Shadow’ zelfs lichtvoetig noemen. Deze muziek is eigenlijk een natuurlijke stap in de ontwikkeling na Daniel Tompkins’ solo albums, maar dan eerder duister en reflectief. Ja, hij zalft en geselt met zijn stem. Daar is hij bijzonder goed in. De teksten zijn dan ook erg psychologisch getint en geïnspireerd op diepgaande emoties. Iedereen weet dat je wel eens het hoofd breekt over bepaalde dingen, dit is een catharsis om zichzelf te bevrijden van innerlijke demonen. Dat wordt in vlotte vorm gepresenteerd, zodat zowel jonge als oudere mensen zich erin zullen kunnen vinden.

De sfeervolle cleane zang brengt ons naar de Leprous school, de furieuze passages reiken de hand aan Textures. Misschien hebben we het allemaal te danken aan Steven Wilson en Mariusz Duda die in hun solocarrière plots elektronica omarmden. Intussen is het schering en inslag om een gedurfd melig fragment tegenover een radicale uitbarsting te plaatsen en vergaren bands als Lorna Shore en Bring Me The Horizon duizenden fans. In elk publiek zullen gegadigden voor dit Prince Of Failure te vinden zijn. Luistertips zijn de single ‘Horizon’ (een duet met Kristyn Hope) en de manier waarop er naar een ultiem culminatiepunt wordt toegewerkt tijdens ‘Palace Of Echoes’ (rustig intermezzo), het titelnummer en ‘Heartless’. Ook de single ‘Jaded Mantra’ illustreert dat men het contrast tussen poeslief clean en schreeuwen goed onder de knie heeft. Dit is een sterk debuut wat moderne progressieve metal betreft.