Ik was echt onder de indruk van ‘Satanic Chaos Legions’. Vanaf de allereerste seconden, wanneer de legioen met dreunende voetstappen voorbij marcheert en hun strijdkreet laat horen — kun je een album eigenlijk beter openen dan dat?
Dank je. Het was het idee van onze gitarist; hij heeft de hele intro gemixt en in elkaar gezet. Wij vinden dat het perfect aansluit bij het beukende karakter van de Legions.

Het zijn niet alleen extreem snelle deathmetaltracks; er staat ook trager werk op, zoals ‘Christian Ruse’. Die nummers worden gedragen door zulke sterke riffs dat zelfs een boom zou beginnen headbangen. Is het lastig om tijdens het schrijven de juiste balans en volgorde van de songs te vinden?
Ik denk het niet. De nummers ontstaan organisch, en daardoor onthult de flow van het album zichzelf terwijl we elk nummer afronden. Tijdens het schrijven weten we welke songs razendsnel zijn en welke juist wat zwaarder voortbeuken. Het moet een goede mix zijn van songs en riffs. Het idee is: “Hoe weet je dat je snel gaat als je nooit vertraagt?” — en andersom. Death metal draait voor mij niet om altijd zo snel mogelijk spelen. Zo maakten we het in de jaren tachtig niet, en zo maken we het in 2026 nog steeds niet.

Is de volgorde van de nummers belangrijk voor jullie? Sommige bands breken er echt het hoofd over.
Het is heel belangrijk als je een album wilt maken dat als geheel lekker luistert. Er zijn bands die weten dat het merendeel van hun nummers gewoon waardeloos is, dus zetten ze de één of twee goede tracks vooraan en vullen de rest op met rommel. Wij maken een volledig album dat je van begin tot eind moet kunnen beleven — een reis met de duivel.

Jullie zweren nog steeds bij korte nummers. Is dat deels de invloed van hardcore en thrash?
Zeker niet thrash! Ik zou zeggen dat het eerder uit punk komt, maar zo is death metal ook ontstaan: korte nummers, weinig tot geen solo’s, strak, fel en memorabel.

‘Jesus Fucking Dies’ duurt nog geen anderhalve minuut, maar is zo imposant en krachtig. Is dat min of meer het perfecte nummer voor jou?
JA! Ik vind dat een keiharde track. Sommige bands proberen hun nummers langer te maken zodat ze er minder hoeven te schrijven, en dan laten ze een song eindeloos doorgaan terwijl hij allang niets nieuws of spannends meer biedt. Wij niet. NunSlaughter komt binnen, slaat toe en gaat meteen door naar het volgende nummer.

Het valt op dat de kortste tracks op het einde staan. Voor mij voelden ‘Listen To The Lies’, ‘Infernal Reign’ en ‘The Spear Of Satan’ bijna als een drieluik. Vooral de eerste twee zouden makkelijk één nummer kunnen vormen.
Interessant, maar dat is niet hoe het zit. ‘The Spear of Satan’ is volledig door Tormentor geschreven, zowel tekst als muziek. De andere twee zijn meer een samenwerking, waarbij ieder van ons zijn eigen stempel op het nummer heeft gedrukt. Maar het is een gaaf idee om op het volgende album wél een drieluik te maken.

Dit is jullie eerste album via het BLKIIBLK-label. Het bestaat nog maar twee jaar, maar met bands als Biohazard, Megadeth en nu NunSlaughter hebben ze al verrassend grote namen binnengehaald. Hoe zijn jullie bij hen terechtgekomen?
Het begon met onze bassist, die contact opnam met Mike Gitter van Century Media. Hij vond het album goed, maar het was niet wat Century Media op dat moment zocht. Kort daarna kondigde hij aan dat hij naar BLKIIBLK overstapte en dat hij NunSlaughter wilde tekenen. Het label was zo nieuw dat ik eerst moest opzoeken wie er nog meer bij zaten. Het bleek een indrukwekkende startlijst, en vanaf daar hebben we een deal uitgewerkt.

Hoe verschilt hun aanpak van de vorige labels waar jullie mee werkten?
Dit is de eerste écht professionele maatschappij die ons album uitbrengt. In het verleden ging het altijd om een handdrukdeal, en dat werkte prima voor mij, maar ik begrijp dat een bedrijf duidelijke afspraken nodig heeft. Het is fijn om een heel team achter je te hebben dat werkt aan zoveel mogelijk zichtbaarheid voor de band: marketing, PR-teams, boekingsagenten, managers en een enorme hoeveelheid contacten. Het opent nieuwe deuren en maakt het voor mensen makkelijker om onze muziek te ontdekken.

NunSlaughter wordt nog steeds vaak omschreven als een underground deathmetalband, terwijl jullie al jaren tot de top van het genre behoren. Wat kies je zelf: ondergronds blijven, of toch liever wat meer erkenning?
Onze muziek — death metal — is niet gemaakt voor de massa. Als de massa jouw versie van death metal geweldig vindt, doe je iets verkeerd. We zijn erin geslaagd om in de schaduw te blijven en het grote publiek te vermijden. Dat zegt eigenlijk alles over onze muziek.