Wat een heerlijk begin; een stortvloed van drums, bas en gitaar in een waas van fuzz, wah, phasor en vast nog meer, als intro. Daarna die lome (maar bijzonder lekkere) basloop, waar heerlijk omheen gefreubeld wordt; een verrassende implosie, maar je zit wel direct in de sfeer van de opener, die toepasselijk Heavy Joint heet. Dat de band ook een beukende, meer uptempo stoner-rocker in petto heeft, bewijst het gedreven en enorm catchy 4Runner, waar de losse licks en soleerpartijtjes werkelijk groots zijn. Datzelfde geldt trouwens ook weer voor het navolgende Volcano; een meeslepende, lekker “wandelende” baslijn waarover de gitaar zo’n uit de tenen-bluesy gebeuren kan creëren (geen zang, maar de gitaar vertelt “het verhaal” met overtuiging). Meer mid-tempo, maar niet minder zinderend is The Green; een smerige, dreinende riff, waarover nog smeriger wah-wah licks en een gruizige zanglijn gedrapeerd worden.

Space Bussin is zoals de titel al voorspelt, spacey en gruizig zwevend met dragende ritmesectie en geen heel ingewikkelde licks, maar wel verschrikkelijk lekker qua timing en intensiteit van de aanslagen, die dan ook nog eens veelvuldig voorzien zijn van echo voor het versterkend effect.  Eéntje rechtsreeks uit de Black Sabbath meets Kyuss-koker is In The Pocket en het navolgende Far Gone Blues grooved als een malle, waarbij minimaal het koppie wel moet meebewegen met die aanstekelijke hoekige accenten. Afsluiter Vagabong is tergend loom en meeslepend, met zeer passend trage, bijna klagende zang, waarbij het weer die timing en expressie in het gitaarspel die de dynamiek geweldig versterken. Wel heb ik (ook na meerdere draaibeurten) steeds het gevoel dat het nummer niet helemaal af is. Ach, ik wil gewoon veel meer van dit spul! Maar weer op repeat dus. Een absolute aanrader voor de liefhebbers van gruizige, doorleefde en meeslepende stoner!