De positie van opener valt die avond in de handen van Roses Of Thieves. Met hun opvallende line-up van drummer, gitarist, zangeres, violist en accordeonspeler trekken ze direct de aandacht. De band heeft ook een bassist, maar die is om mij onbekende redenen afwezig. De bas komt samen met een flinke dosis orkestratie van de backing track en dat doet het geluid van de band niet goed, het klinkt behoorlijk modderig en vooral de twee exotischere instrumenten komen niet lekker uit de verf. Qua zang doet Ivett me een beetje aan Xandria denken, ook heeft ze grunts in haar repertoire (waar ze helaas slechts één regel gebruik van maakt) en dat neigt dan weer naar Melissa Bonny van Ad Infinitum. Het gaat misschien wat ver om haar dezelfde grootheid toe te dichten maar eerlijk is eerlijk, door het matige geluid is dat ook moeilijk te beoordelen. Thematisch past de band goed bij headliner Myrath, ze hebben met ‘Dance’ zelfs een overeenkomende songtitel. Dat nummer hoor ik een stuk liever dan hun Insanity Alert cover ‘Mosh Mosh Mosh’, wat net zo goed bij deze band past als een leren string bij mijn reet. De goede match tussen Myrath en deze groep maakt dat het publiek er goed van staat te genieten. Daarbij maakt de band dankbaar gebruik van de trend dat het een steeds groter deel van het metalpubliek geen biet meer interesseert of live wel echt live is. Ondanks een matig geluid en dus een laag live gehalte is Nijmegen inmiddels prima opgewarmd.

Na de ombouwpauze is het tijd voor het hoofdmenu en dat komt vanavond uit de Tunesische keuken: Myrath! De allereerste metalband uit Tunesië die ooit een internationaal platencontract heeft gescoord staat op de planken van Doornroosje om alle schone slapers en slaapsters wakker te kussen. Het nieuwe ‘The Funeral’ opent het optreden en hierbij is zowel de band als het publiek nog een beetje onwennig. Ook hier is het nog wat zoeken met het juiste geluid, al lukt het bij deze band gelukkig wel om de auditieve balans te vinden. We schakelen naar het album ‘Shelili’ met ‘Born To Survive’ en het fantastische ‘Dance’, waarvan die laatste de band definitief de sterrenstatus in heeft getrapt. Die songtitel doet me trouwens realiseren dat er geen danseressen op het podium staan, zoals dat bij de festivalshows vaak wel het geval is. Dat was misschien toch iets te ambitieus geweest voor een clubtour, waarbij de band dure maanden van huis is en op kleinere podia speelt? ‘The Clown’ wordt indrukwekkend neergezet en dit markeert een stuk van de setlist waar ook de gevoelige en poëtische kant van de band meer naar voren komt. Wat te denken van ‘Tales Of The Sands’ bijvoorbeeld? Geschreven door de band terwijl ze met eigen hand aan het vechten waren voor hun land en die pijn voel je door de songtekst heen schreeuwen. Het optreden is opvallend gefocust op het nieuwe album, wat bijna in zijn geheel wordt gespeeld en dus ruim de helft van de setlist opslokt. Een straf is dat niet persé want het is een fantastische plaat. Toch kan ik mij voorstellen dat er fans rondlopen die hadden gehoopt op een deuntje van het voorlaatste album ‘Karma’ of iets van de alleroudste albums. Vocalist Zaher Zorgati heeft het publiek op hand en neemt ons mee langs de verhalen op voornamelijk het nieuwste album, verhalen van lijden maar ook van hoop. Geregeld zet hij zijn bandmaten in het zonnetje als ze een mooie prestatie neerzetten, zoals een vette gitaarsolo of een mooi stuk pianospel. Met ‘Endure the Silence’ komt het album ‘Legacy’ langs en hiermee wordt de reguliere set besloten. De toegift opent met een adembenemende uitvoering van ‘Les Enfants Du Soleil’ (kinderen van de zon) waarmee de avond nog één keer langs de pijnkant van het emotionele spectrum wordt geleid. ‘Jasmin’ leidt de uiteindelijke afsluiter in en dat is natuurlijk hun hit ‘Believer’, waarbij de zaal nog één keer in beweging kan komen. Qua setlist was de belichting misschien wat eenzijdig, maar dat zat de band niet in de weg om te bewijzen waarom ze door een steeds groter leger metalheads op handen gedragen wordt.