Opgericht in 1994 en pas in 2026 de eerste singles en nu een debuutalbum? Dit is het verhaal van de Noorse multi-instrumentalist Hrafngrimnir en zijn éénmansproject dat ontstond in de gloriejaren van opkomende black metal. Toen schreef hij een aantal songs in die stijl, maar ze werden nooit opgenomen, aangezien de man het al te druk had met de andere bands waarin hij toen speelde. Omstreeks 1999 verdween zijn interesse in black metal omdat het zijn oprechtheid en oorspronkelijke spirit verloor. Hij werd producer voor Amerikaanse hiphopartiesten. Erg succesvol trouwens.

Zijn eerste liefde is hij echter nooit vergeten en jaren later besloot hij Mørkgrim terug tot leven te roepen, maar dat moest wel op een authentieke manier gebeuren. Hij verhuisde naar een afgelegen boerderij zonder modern comfort om verbonden met de natuur deze uitdaging aan te gaan. Het is daar, in dat stille, eenzame oord waar de natuur heerst dat het eerste Mørkgrim album geschreven en opgenomen werd. Dat deed hij met de hulp van drummer Nils ‘Dominator’ Fjellström die we kennen van Dark Funeral, The Wretched End, Myrkskog en Nordjevel, want die werkte sinds 2023 met Mørkgrim samen.

Het is een album dat de ‘true spirit’ van de eerste lading black metal alle eer aan doet. Dat merk je aan de sound, dat hoor je in de verwoestende screams, maar er is ook een bijzonder fraaie melodieuze kant aan de muziek. Die vinden we in sierlijke gitaarmelodieën en vooral veel folkgerichte passages. Deze zijn zelfs in de meerderheid op ‘Sogur Frá Norðfirði’ (vertaling: Tales From Nordfjord’). Het album vangt aan met ‘Ramnen Kvæd’, kraakheldere, semi-akoestische folk met zwevende melodie, dominante drums en tot slot een knekelstem die het mos onder je voeten doet kraken. De single ‘Blódsvorr’ is een etnische happening waarin folk en black metal samensmelten tot een oergebeurtenis. Hoor ik daar een Hardangerviool? Dat lijkt me allerminst gek. Een Engelse gitarist, Dev Gohil, zorgt voor een gitaarsolo in dit nummer. Hij schreef, samen met Hrafngrimnir, ook de song ’Nordljós’. Tijdens ‘Mørkt’ verrast men ons met heldere folk gitaren. Het geeft een vredig gevoel, in deze rustige omgeving merk je geen stress of haast, enkel betoverende cleane samenzang en een eigenzinnige kraai die overvloog. Het album heeft in feite een weemoedig fundament, dat merk je zeker in de volgende songs. In ‘Freyja Kvað’ was de IJslandse zangeres Saga B van de partij voor hoge, serene zang, terwijl ‘Garm’, destijds de eerste single, een waardig gesproken stuk laat horen tussen een fikse portie black metal. Ook ‘Varðlokkur’ houdt het bij zwartgeblakerde furie, maar is zelfs vlot en catchy. De ‘outro’ geeft negen minuten aan, maar dat is bedrieglijk. Na drie minuten stopt het rustieke sfeerbeeld dat geschapen werd door een cello (of Hardangerviool). Ja, dit is een eigenwijze plaat die ons bevalt. Hrafngrimnir heeft er iets fraais van gemaakt in zijn favoriete stulpje.