Dit interview draait uiteraard vooral rond het nieuwe album ‘Fatal Paradox’. Wat me opviel, is dat dit pas het negende album van Hatebreed is, terwijl de band al een eeuwigheid meegaat.
Ja, dat klopt. Als je terugkijkt op onze carrière, zit er gemiddeld vier à vijf jaar tussen twee albums. Bij deze plaat duurde het zelfs nog wat langer door de coronaperiode. Dat heeft alles natuurlijk vertraagd. Intussen zitten we ongeveer aan zes jaar sinds de vorige release.

Hoe voelt het om deel uit te maken van een band als Hatebreed? Jullie bestaan al decennialang, trekken nog steeds veel publiek en spelen nog altijd een indrukwekkend aantal shows.
Fantastisch. Ik ben vooral dankbaar dat ik er deel van mag uitmaken. De band bestaat ondertussen meer dan dertig jaar en zelf speel ik al 27 jaar bij Hatebreed. Dat is eigenlijk een hele carrière, en het blijft gek om dat woord te gebruiken. Als ik terugkijk op alle reizen die we hebben gemaakt en zie hoe loyaal onze fans zijn gebleven, dan besef ik pas echt hoe bijzonder dat is. Die loyaliteit werkt trouwens in twee richtingen. Wij blijven onze fans muziek geven waar ze zich in kunnen vinden, terwijl we altijd trouw zijn gebleven aan de identiteit van Hatebreed. Dat wederzijdse respect is volgens mij de reden waarom een band zo lang kan blijven bestaan. Je moet een sterke band met je publiek onderhouden, nieuwe muziek blijven afleveren en keer op keer een sterke liveshow neerzetten. Toen we begonnen, had niemand verwacht dat dit meer dan vijf jaar zou duren. Als je dan uiteindelijk je leven kunt wijden aan muziek en de hele wereld kunt rondreizen zoals wij hebben gedaan, dan mag je jezelf gelukkig prijzen. Dat we hier vandaag nog steeds staan, vind ik behoorlijk indrukwekkend.

Veel mensen zien Jamey uiteraard als het gezicht van de band, maar als drummer vorm jij eigenlijk het kloppende hart van elk nummer. Hoe kijk jij vandaag naar jouw rol binnen Hatebreed?
Bedankt dat je dat zegt. Er zit inderdaad een heel specifieke puls in de muziek van Hatebreed en ik denk dat ik daar een belangrijke rol in speel. Ik probeer altijd mijn eigen stempel op de nummers te drukken en mijn persoonlijkheid via het drumwerk te laten spreken. Wat ik zelf mooi vind, is dat ik ergens het midden vind tussen een metaldrummer, een hardcoredrummer en zelfs een funkdrummer. Het draait voor mij om een stevige groove, een solide basis en een ritme dat de nummers echt vooruitstuwt. Daar mag gerust wat swing en veerkracht in zitten. Ik neem die rol heel serieus en dat heb ik altijd gedaan. Ook op creatief vlak. Wat je op plaat hoort, krijg je live niet altijd exact hetzelfde voorgeschoteld. Ik voeg hier en daar graag wat improvisatie toe met fills of kleine variaties. Niets dat de structuur van een nummer verandert, maar wel genoeg om elke show uniek te maken. Het is leuk om op het podium af en toe een risico te nemen. Zo blijft een optreden spannend, zowel voor ons als voor het publiek, en wordt het meer dan gewoon een kopie van wat er op de plaat staat.

Grappig genoeg sprak ik je precies zes jaar geleden ook al, toen ‘Weight of the False Self’ uitkwam.
(lacht) Inderdaad. Fijn om je opnieuw te zien. Toen hadden we allebei trouwens wat meer kleur in onze baard. Dit is pure luiheid van mijn kant. Maar geen zorgen, voor we op tour vertrekken gaat de baard er weer af. We trekken vanaf 6 november opnieuw de baan op voor een Europese tour. Die start in Polen en we spelen samen met onze vrienden van Life of Agony. Tegen dan zal ik er weer wat presentabeler uitzien.

Toen zat de wereld nog midden in een lockdown. Het leven moet in 2026 toch een stuk aangenamer zijn dan zes jaar geleden?
Zonder enige twijfel. Het voelt alsof we die periode stilaan achter ons hebben gelaten, en daar ben ik alleen maar blij om. Iedereen heeft toen moeilijke jaren gekend. Nu kunnen we weer doen wat we het liefste doen: spelen, reizen en mensen samenbrengen via muziek. Dat blijft uiteindelijk het mooiste aan deze job.

Je zei daarnet al dat de wereld er vandaag heel anders uitziet dan tijdens de lockdowns. Hoe waren die voorbije zes jaar voor jou persoonlijk?
Mijn leven heeft sinds 2020 heel wat pieken en dalen gekend. Ik ben een tijd getrouwd geweest, maar ondertussen niet meer. Zoals iedereen zat ik tijdens de lockdowns thuis opgesloten. Ik had toen één hond en nam er nog een tweede bij, dus de beestenboel thuis werd wat uitgebreid. Aan de andere kant had die periode ook voordelen. Omdat iedereen thuiszat, had ik veel meer tijd om te oefenen en gewoon te jammen. Wanneer je constant op tour bent, krijg je zelden de kans om echt geconcentreerd aan je spel te werken. Hatebreed is sinds dag één een band die volop leeft van het touren, dus het was eigenlijk wel eens prettig om even een stap terug te zetten. Ik kon opnieuw muziek spelen puur voor het plezier, allerlei stijlen uitproberen en werken aan mijn techniek. Dat soort dingen schieten er normaal gezien vaak bij in.

Je zei daarnet dat je getrouwd was?
We zijn zelfs tijdens de lockdownperiode getrouwd. Maar zoals je bij zoveel mensen hebt gehoord, werkte het uiteindelijk niet. Het viel uit elkaar. Ik denk dat relaties soms veranderen wanneer je maandenlang constant op elkaars lip zit. Dan ontdek je pas echt of je samen verder kunt of niet. Als het niet lukt, dan ga je uiteindelijk ieder je eigen weg. Het is wel de ultieme test voor een relatie, zoveel kan ik je zeggen. Vandaag kan ik er gelukkig om lachen.

Dan kunnen we misschien zeggen dat jouw echte huwelijk met Hatebreed is?
(lacht) Ja, daar heb ik zelf ook al aan gedacht. Ik ben eigenlijk getrouwd met de band. Of beter nog: met muziek in het algemeen. Na zoveel jaren in Hatebreed en zoveel tijd onderweg te zijn geweest, ontwikkel je een bijzondere relatie met het leven op tour en het leven thuis. Je moet telkens opnieuw kunnen schakelen. Mentaal, praktisch en zelfs qua persoonlijkheid zijn dat soms bijna twee verschillende werelden. Dus ja, je vat het eigenlijk perfect samen: ik ben getrouwd met de weg en met mijn drums.

Op het nieuwe album klinkt Hatebreed voor mij opnieuw wat meer hardcore-georiënteerd. Was dat een bewuste keuze van de band of is dat vanzelf zo gegroeid?
Een beetje van beide. Toen we beslisten dat het tijd was voor een nieuwe plaat en de eerste ideeën begonnen rond te vliegen, merkten we al snel dat de nummers teruggrepen naar de vroege dagen van Hatebreed. Mensen vragen vaak welke bands ons beïnvloed hebben voor deze plaat, maar eerlijk gezegd waren we vooral door onszelf beïnvloed. We keerden terug naar kortere songs, hogere snelheden, stevige breakdowns en die eenvoudige maar krachtige aanpak die altijd de kern van Hatebreed is geweest. Het materiaal stuurde zichzelf eigenlijk vanzelf die richting uit. Vanaf het moment dat de trein aan het rollen ging, beseften we ook dat dit een korte en directe plaat zou worden.Toen we alle nummers geselecteerd hadden, kwam de speelduur uit op minder dan een half uur. Onze nieuwe platenmaatschappij, BLKIIBLK (spreek uit als Black to Black Records – KDW), zag dat liever iets langer. Ze mikten op minstens dertig tot vijfendertig minuten. Daardoor zijn we nog eens teruggekeerd naar wat extra materiaal. We hebben uiteindelijk ook een cover opgenomen van ‘Poison Planet’ van Corrosion of Conformity. Dat vonden we een mooie manier om de plaat af te sluiten. Kortom: kort, krachtig en recht voor de raap. Eigenlijk pure old-school Hatebreed.

Kenden jullie BLKIIBLK al voor de samenwerking?
Via Mike Gitter vooral. Hij is onze A&R-man. BLKIIBLK is nog een relatief jong label, maar ze hebben de voorbije jaren wel een indrukwekkende reeks bands binnengehaald. Denk maar aan Megadeth, Biohazard en sinds kort ook Forbidden. Veel vrienden van ons zitten ondertussen bij het label. Maar Mike was eigenlijk de verbindende factor. We kennen hem nog van de periode bij Roadrunner Records. Het grote verschil is dat Mike de band echt begrijpt. Hij kent onze muziek, maar ook ons als mensen. Het klinkt misschien vreemd, maar niet elke platenbaas is ook echt fan van de bands waarmee hij werkt. Sommigen bekijken het vooral als een zakelijke functie. Mike komt uit de metal- en hardcorescene, kent onze geschiedenis en begrijpt waar Hatebreed voor staat. Daardoor voelde deze samenwerking vanaf het begin heel natuurlijk aan.

De titel ‘Fatal Paradox’ klinkt behoorlijk donker. Waar verwijst die paradox precies naar?
Daar ga ik me niet aan wagen. Dat is echt Jamey’s terrein. Teksten, songtitels en concepten zijn zijn departement. Hij heeft altijd wel bepaalde thema’s of onderwerpen die hem inspireren bij een nieuwe plaat. Dus na dit interview zal ik je zijn telefoonnummer bezorgen en dan moet je hem dat zelf maar eens vragen. (lacht)

Sommige nummers klinken opvallend kwaad, zelfs naar Hatebreed-normen. Waar komt die extra agressie vandaan?
Kijk om je heen. Je kunt tegenwoordig bijna eender welk onderwerp aanwijzen. De wereld is op dit moment geen eenvoudige plek. Dat klinkt misschien als een algemeen antwoord, maar het is wel de waarheid. Daarnaast denk ik ook dat we gewoon enorm veel zin hadden om opnieuw muziek te maken. We hadden lang geen nieuw materiaal geschreven en waren daar echt hongerig naar geworden. Toen we er eenmaal invlogen, werd het vanzelf agressief, snel en intens. We vroegen ons voortdurend af hoe we de grenzen konden verleggen. We hadden een nieuwe platenmaatschappij, een gewijzigde bezetting en een volledig nieuwe plaat. Alles voelde fris aan. De uitdaging was: hoe kunnen we iets nieuws doen zonder de essentie van Hatebreed te verliezen? En hoe meer we daarover nadachten, hoe meer we terugkeerden naar onze oude roots, onze vroegere songstructuren en die directe aanpak. Hatebreed is gewoon woedende muziek. Muziek die recht uit de buik komt.