Ben DMN, bekend van de Zwitserse deathwaveband Sybreed, startte enkele jaren geleden Locus Noir als soloproject. Al snel verzamelde hij een vaste band rond zich en met ‘Shadow Sun’ brengen ze nu hun debuutalbum uit. Inspiratie werd gehaald bij onder meer Type O Negative, The Fields Of Nephilim en de meer melancholische kant van Paradise Lost. Dat resulteert in een mix van gothic en new wave, met invloeden uit de metalhoek — al is het eerder donker getinte rock dan pure metal.

Het album opent met het klassieke, horrorachtige intro ‘Walpurgisnacht 1996’. Nachtgeluiden, onweer, een huilende wolf en typische jaren‑tachtig synthesizers dompelen je meteen onder in de juiste sfeer. Daarna volgt het titelnummer ‘Shadow Sun’, een meeslepend darkwavenummer waarin de sterke zang van Ben perfect aansluit bij de gothic en darkwave vibe.

Met ‘Cemetery Youth’ treden de keyboards meer op de voorgrond, gedragen door een zware, dreunende bas die duidelijk knipoogt naar de new wave van de jaren tachtig. Tijd om die zwarte kledij alvast boven te halen. Nummer na nummer wordt de luisteraar verder meegezogen in een donkere, sombere wereld. ‘She Haunts the Night’ klinkt aanstekelijk en opzwepend, waarna ‘Thicker Than Darkness Itself’ het tempo terugneemt met een sfeervolle semi‑ballad.

In ‘Despair We Trust’ ademt pure darkwave en gothic. Af en toe dreigt herhaling, maar de band weet dat slim te omzeilen door met kleine accenten — een riff of subtiele keyboardlijn — telkens weer nieuwe nuances aan te brengen. Afsluiter ‘Reburial’ roept zelfs associaties op met Joy Division en Sisters Of Mercy. Daarbovenop bevat het album nog twee bonustracks, waaronder een opvallende cover van Lady Gaga’s ‘Marry The Night’.

Fans van darkwave en gothic zullen ongetwijfeld genieten van Locus Noir. Verwacht geen nieuw genre-ijzersterk referentiepunt zoals bij de legendarische pioniers, maar ‘Shadow Sun’ is zonder meer een album om van te genieten.