Het is een vaststaand feit dat Finse metal bands toch altijd die zekere melancholie in hun melodieuze death metal  steken. Insomnium is daar een perfect voorbeeld van. Sinds hun ontstaan in 1997 in Joensuu, zijn ze toe aan het tiende studioalbum en hebben ze onvermoeibaar de wereld rondgereisd om zoveel mogelijk fans te laten genieten van hun muziek. Dat maakt hen nu tot één van de actiefste en populairste bands uit het land van de duizend meren. Dit tiende album – de opvolger van ‘Anno 1696’ uit 2023 – heet ‘Netherworlds’ en heeft het hiernamaals als overkoepeld thema. Een dankbaar onderwerp om zich vragen te stellen en beschouwingen te spitten, neem dat maar van ons aan.

‘Netherworlds’ is het eerste album waar een derde gitarist, Tomy Laisto, aan meegewerkt heeft in de studio. Eerder is hij al gekend als vaste sessiegitarist bij live concerten, maar nu heeft hij zelfs mee gecomponeerd, met ‘The Banished’ als resultaat. Dat blijkt ook nog het heftigste nummer van deze nieuwe schijf te zijn. Er valt heel wat te genieten op ‘Netherworlds’. Insomnium kent de kunst om hun stijl te handhaven en toch nieuwe elementen aan te wenden, waardoor het ook voor de trouwste fans – en de band zelve – interessant blijft. We hadden eerst de indruk dat dit album meer uptempo was dan gewoonlijk, maar een aantal rondjes later wil ik daar graag op terugkomen. De singles ‘Shadowlife’ en ‘Gleam In The Black’ zijn inderdaad vlot en rockend, maar ‘Arch Of The Sky’ heeft al een paar verrassende elementen in petto. Wat te denken van zo’n simfonisch intro ‘The Cold Song’ trouwens dat ons even op het verkeerde been zet? Het blijkt een song die al in de 17^e eeuw gecomponeerd is en Insomnium gaf er een eigen versie aan. De knaller – en onze favoriet van dit album – is het acht minuten durende ‘The Hour Grows Late’. Niet enkel omdat daar drie Amorphis leden aan meegewerkt hebben, maar het biedt gewoon alle ingrediënten die je nodig hebt om de Finse melodieuze death/doom band te definiëren. Luisteren en genieten is hier de boodschap! En ja, het is fijn om de cleane zang van Tomi Joutsen te horen, de grunts van Tomi Koivusaari (gitarist Amorphis) horen we ook en als spetterend element voegde Santeri Kallio nog wat kunst- en vliegwerk op keyboards toe. Het is extra passend nu Insomnium en Amorphis samen gaan toeren, eerst in de VS, begin volgend jaar in Europa. Graag vragen we ook nog wat aandacht voor de afsluitende track ‘Journey’s End’, want dat nummer bezorgt je vast kippenvel. Na luttele luisterbeurten bouw je gezwind affiniteit op met de nieuwe songs, zodat we vol vertrouwen de herfst ingaan met onze broodnodige portie weemoed van Insomnium. Grote klasse!