Als je de EP ‘Free The Witch’ (2018) mee telt, is ‘Necropolitan’ het vijfde album van het Engelse Green Lung. Hoewel gezegd wordt dat de band nog steeds in het Stoner/Doom genre opereert, moet mij van het hart dat de Green Lung wat dat betreft wel een ontwikkeling heeft doorgemaakt, zéker op hun laatste album ‘This Heathen Land’ (2023) dat hier en daar zelfs poppy klonk.

De grote vraag is of die lijn op ‘Necropolitan’ wordt doorgevoerd. Het antwoord op deze vraag kun je zowel bevestigend als ontkennend beantwoorden. Het nieuwe Green Lung album doet qua stijl nog het meest denken aan de zeventiger jaren periode van de hardrock met bands als Uriah Heep, Deep Purple en (de oude) Alice Cooper Band. Toch zijn er ook wel wat uitzonderingen.

Zo is opener ‘Open the Hellmouth’ een intro dat gebaseerd lijkt te zijn op wat ik Castle Fest muziek noem; oeroude folk met een hoop chants. Het past prima bij het (nog steeds) Heidense imago van Green Lung. ‘Dance to the Grave’, de echte openingstrack dus, is meer midtempo; een meeslepend en swingend nummer zoals we dat van Green Lung gewend zijn. Mede door het timbre van zanger Tom Templar en de gelaagdheid in de vocalen zijn de (oude) Ghost invloeden nooit ver weg. En luister eens naar die toetsendeken die als een warme saus over de muziek is uitgelekt. Als je dat niet terugbrengt naar de jaren zeventig, toen alles nog normaal was in de wereld (dit is een grapje), dan weet ik het niet meer.

‘Black Magick Radio’ heeft een wat snellere beat maar kent ook vele tempowisselingen. Het is het meest progressieve nummer van de plaat, ondersteund door koren en wederom een door Queen geïnspireerde gitaarsolo. Gitarist Scott Black steekt zijn bewondering voor Brian May ook op dit album niet onder stoelen of banken. De semi-titeltrack ‘Necropolitan Lane’ doet in het begin wat punk achtig aan (met name door de snelheid) maar doet verderop juist weer aan Deep Purple denken, door de flitsende hammond solo’s van toetsenist John Wright. Heerlijk hoe de band op geen enkele wijze probeert hun invloeden te verbloemen maar door ze juist te vieren. Hulde! Daar hoef je je als band echt niet voor te schamen.

Het dichtst tegen de doomsound waarmee de groep hun bekendheid opbouwde, ligt ‘Evil In This House’. Traag, laag gestemd en Black Sabbath achtig. Vreemde eend in de bijt is ‘Together In Death’. Een broodnodig rustpuntje dat je in de verte een rockballad zou mogen noemen. Waarmee het overigens niet minder zwaar is dan de rest van het materiaal. ‘Ozymandias’ is weer wat progressiever en langer. ‘Alostrael’ moet ik nog wat vaker tot mij laten komen. Op het eerste gehoor doet het nummer me niet zo heel veel.

Producer Tom Dalgety heeft ‘Necropolitan’ een lekker toegankelijk geluid gegeven. Dat hij daar goed in is was te horen op een album als ‘Prequelle’ van Ghost maar dat hij er ook de mist mee in kan gaan is te horen op ‘Sorceress’ van Opeth dat veel te donker klinkt. Op ‘Necropolitan’ zijn de instrumenten goed te volgen en in de mix krijgen de toetsen regelmatig net even iets meer aandacht. 

Green Lung bewaart het lekkerste tot het laatst want in de krap zes minuten van ‘To The Gallows Born’ zit zo’n beetje alles waar de band goed in is; een stemmig intro, gelaagde gitaarpartijen en innovatieve riffs, een heerlijke seventies toetsendeken en fijne gitaar- en toetsensolo’s. Het is de apotheose van een zeer geslaagde nieuwe boreling van Green Lung dat met de steun van het grote Nuclear Blast klaar lijkt te zijn voor de volgende stap in hun carrière. Voor de Nederlandse fans te beginnen met een show in het Tilburgse 013 op 13 december.