Met ‘TANZNEID’, het zevende studioalbum van Electric Callboy, staat de Duitse partycore-sensatie opnieuw volop in de schijnwerpers. Sinds de komst van zanger Nico Sallach in 2020 groeide de band van een cultfavoriet uit tot een wereldwijd fenomeen. Die doorbraak werd definitief bevestigd met de virale megahit ‘Hypa Hypa’. Dat succes heeft echter ook een keerzijde. Terwijl een nieuwe generatie fans valt voor de onweerstaanbare mix van metalcore, eurodance en absurde humor, blijven heel wat traditionele metalfans sceptisch. Voor hen is Electric Callboy eerder een gimmick dan een echte metalband. Met ‘TANZNEID’ trekt de groep zich daar duidelijk weinig van aan. Ze bouwen verder op het recept dat hen naar de top bracht en stellen tegelijk de vraag of metal in 2026 nog wel in één vakje past.

De band beseft ook dat je relevant blijft door regelmatig nieuw materiaal uit te brengen. Daarom verschenen acht van de tien nummers al eerder als single, telkens vergezeld van een vaak hilarische videoclip. De grootste hoogtepunten had je dus eigenlijk al kunnen horen. Titeltrack ‘TANZNEID’ zet meteen de toon met de bekende combinatie van elektronische popinvloeden en stevige metalcore. Nico Sallach neemt de melodieuze zanglijnen voor zijn rekening, terwijl Kevin Ratajczak voor de harde uithalen zorgt. Het resultaat is opnieuw een aanstekelijk en bijzonder dansbaar nummer.

Het daaropvolgende ‘RATATATA’ verscheen al meer dan twee jaar geleden, maar blijft één van de absolute smaakmakers van het album. Vooral de samenwerking met het Japanse Babymetal geeft het nummer extra kracht. ‘Hypercharged’ weet mij persoonlijk iets minder te overtuigen, al kreeg het wel een prominente rol als themanummer voor de videogame ‘Brawl Stars’, waar de band duidelijk een zwak voor heeft. Ook The Offspring maakt even zijn opwachting in ‘Let The Good Times Roll’.

Een ander absoluut hoogtepunt blijft ‘Elevator Operator’, een nummer dat ondertussen elke fan uit het hoofd kent. Van de nieuwe tracks springt vooral ‘Heartclub’ eruit. Het nummer opent met een stevige portie metalcore, waarna Nico met een bijna a capella gezongen passage voor een verrassend zachte tegenhanger zorgt. Slechts wat subtiele elektronica begeleidt zijn stem. Op zulke momenten hoor je pas echt wat voor een uitstekende zanger hij is. Ook ‘The Savior’ is nieuw, maar weet minder indruk te maken en voelt minder bijzonder aan.

De cover van ‘Still Waiting’ voelt extra logisch aan nu ex-Sum 41-drummer Frank Zummo steeds nadrukkelijker deel uitmaakt van het Electric Callboy-kamp als live drummer.

Omdat het feest na een goed half uur alweer voorbij is, werden er nog vier bonusnummers toegevoegd. Die kregen allemaal een remixbehandeling van verschillende dj’s. De meest geslaagde zijn zonder twijfel ‘We Got The Moves’ en ‘Revery’, waarop Sullivan King zijn eigen stempel drukt. Ook ‘Hypercharged’ kreeg een nieuwe versie, ditmaal van niemand minder dan Paul Elstak, die het nummer voorziet van een flinke dosis happy hardcore en gabberinvloeden. “Godnondeju, jonguh! Da’s toch unne vette schijf!”, riep Rikkert, waarna hij de speakers van zijn Opel Manta tot ver in het rood joeg.

Als geheel vond ik voorganger ‘TEKKNO’ net iets sterker. ‘TANZNEID’ is geen radicale koerswijziging geworden, maar dat hoeft ook niet. Het album biedt precies wat fans van Electric Callboy verwachten: energie, humor, meezingbare refreinen en stevige breakdowns. Daarmee bewijst de band opnieuw dat ze veel meer zijn dan een voorbijgaande hype. Electric Callboy is uitgegroeid tot een vaste waarde die zonder moeite grote zalen uitverkoopt en haar positie aan de top voorlopig niet lijkt af te staan.