Burning Q 2026 in Freissenbüttel, Duitsland, 23 – 25 juli 2026
“Als we op een gegeven moment ook nog gerickrolled worden is het einde natuurlijk helemaal zoek“
Jawohl! Voor de 3e keer brengt Lords Of Metal een bezoek aan het kleine, onbekende Burning Q festival in noord-Duitsland, in de buurt van Bremen. Het was in 2024 de eerste keer dat we op een dergelijk klein, meerdaags, festival waren. We waren destijds verbaasd over het niveau van de organisatie en het geluid dat alle bands hadden. We hadden dit festival in 2024 puur toevallig ontdekt en vonden het zo vermakelijk dat we het jaar erop, met meerder mensen, er weer naar toe gingen. Dat is zo goed bevallen dat we het dit jaar weer eens overdoen. Tijdens de eerste edities kwamen er vooral beginnende, lokale bands hun kunsten vertonen, maar inmiddels kunnen ze steeds meer bands van enig statuur verwelkomen; The Haunted, The Crown, Dool!, Benediction, Gravedigger, Tribulation en God Dethroned waren er reeds te gast. Het is de laatste jaren dan ook strak uitverkocht. Om de kosten de drukken en meer inkomsten binnen te halen is besloten het festival dit jaar groter te laten worden dan voorheen. Een risico, omdat de kleine schaal een van de sterke punten van het festival is. Dus in plaats van 1.000 waren er dit jaar 1.100 kaartjes. Dit was in zoverre te merken dat er bij de bands wel echt meer publiek aanwezig was, maar we hebben er geen enkel negatief gevolg van ervaren. De camping was wat groter, maar er waren ook meer dixies. We zijn echter nog steeds de enige internationale pers!
24 augustus 2026 I Tekst: Wilco I Foto’s: Danilo
Indruk van het festival
Qua opzet was er wel één en ander veranderd ten opzichte van vorige edities. Zoals gezegd was de camping een stuk groter en ruimer opgezet zodat, helaas, niet iedereen in een ansichtkaart stond. Het leek wel een normaal festival op sommige plekken. De sanitaire voorzieningen waren uitgebreid met extra dixies en deze weren beter schoon gemaakt dan vorig jaar. Je kon nog steeds gebruik maken van de douches en toiletten in de sportkantine en van de spoeltoiletten op het festivalterrein. De laatsten waren schoner dan in menig hotel. Het ontbijt was nog steeds uitstekend verzorgd. De drinkwatervoorziening was dit jaar zelfs uitgerust met heuse spoelbakken zodat je zelfs je afwasje kon doen. En…gratis…niet zoals bij Legends of Rock in Arnhem waar € 5,75 voor een flesje water werd gevraagd en je je eigen water niet mee mocht nemen bij 37 graden. Het aanbod qua eten was wat uitgebreid en…wonder boven wonder, je kon er geld halen in de merch-tent!
In sommige gevallen was het ook toegestaan om met je auto op de camping te staan, eerder was dit niet mogelijk ivm gebrek aan ruimte.
Wat niet veranderd was zijn de strenge regels met betrekking tot afval, vuur en dergelijke. Het is een beschermd landbouw gebied en wij mogen het gebruiken bij de gratie van ons fatsoen. En omdat wij metalfans zulke schatjes zijn bleef het terrein weer keurig netjes en mogen we volgend jaar gewoon weer terug komen.
De grootste verandering zat ‘m echter in de optredens/bands. Vorig jaar duurder het festival voor het eerst 3 dagen, maar was de donderdag er alleen voor coverbands en echte fanatieke festivalgangers. Dit jaar was de donderdag een reguliere festivaldag en was het meteen vrij vol.
Net als eerdere jaren liepen meisjes van organisatie over de camping om alvast de polsbandjes uit te delen zodat er geen sprake zou zijn van een wachtrij bij de ingang. Goed geregeld!
Bands/optredens
In totaal zouden 35 bands hun kunsten komen vertonen. Het was weer een mooie mix van verschillende metalstijlen zoals thrash, death, black, power, prog en wat al dies meer zij. Net als tijdens de vorige edities waren we natuurlijk niet in staat om alle bands te zien. Want hoewel er totaal geen overlap was, was er vaak maar 5 minuten ruimte tussen de bands. Dat is natuurlijk niet vol te houden voor ons, bezoekers met veel levenservaring.
Dag I, donderdag 23 juli 2026
Wij waren reeds om 11:30 uur op de camping en om 12:30 uur waren we er helemaal klaar voor. Omdat de 1e band pas om 17:20 uur zou starten hadden we ruim de tijd voor alles. En we waren niet de enigen, want de camping stond tegen het eind van de middag al aardig vol. Hierdoor hadden ook de eerste bands op donderdag een behoorlijk publiek wat natuurlijk een pluspunt is.
Het was kil en bewolkt op deze donderdag, maar wonder boven wonder bleef het de hele dag droog.
Eerste band was het, voor ons onbekende, Duitse Syndemic. De Hamburgers (ja, echt) spelen melodieuze progressieve death metal die er best goed in gaat. Ale optredens op de donderdag vonden plaats in de tent en voor een 1e band stond de tent best aardig vol. Gedurende het optreden werd het voller en voller zodat men uiteindelijk voor een flink volle tent stond te spelen. De band maakte kenbaar dat zij problemen hadden met het geluid, maar voor zover ik kon beoordelen had het publiek nergens last van. In het publiek was het geluid gewoon heel goed. Men bediende zich van screams en grunts wat voor de nodige afwisseling zorgde. De muziek zelf was daarnaast onderhoudend en bij vlagen lekker stevig. Bij ‘Into Oblivion’ ging men behoorlijk bruut te keer. Voor ons was alles nieuw, maar ze brachten ook en nieuw nummer ten gehore; ‘The Smouldering Fires’ en daar was heel weinig mis mee, vooral de bluesy solo smaakte naar meer. Om de muziek van deze band een beetje te duiden…het heeft wat weg van Hypocrisy. Het publiek voelt de positieve agressieve vibes ook en wordt steeds enthousiaster. De twee laatste nummers (naam is me ontgaan) zijn echt heel erg lekker waardoor er zeer tevreden wordt afgesloten. Voor een eerste optreden om het festival hebben ze het zeer goed gedaan en het publiek heeft de band daar dan ook ruimschoots voor beloond.
Dag I, vrijdag 25 juli 2025
Onze vrijdag begon met Galactic Superlords op het hoofdpodium. De band uit Keulen speelt (hard)rock met een flinke vibe uit de jaren 70 en 80 en heeft bij tijd en wijlen wel wat weg van Alannah Myles (Black Velvet) met een boze bite. Het was de 1e band op het grote podium en nog niet iedereen was klaar met het opzetten van zijn/haar tentjes etc, maar toch was er redelijk wat volk te vinden. Het geluid was goed de sfeer was eigenlijk al prima ondanks het vroege uur. Ik denk dat niemand bekend was met de muziek van de band; het publiek ging niet echt uit de plaat, maar de response was vol enthousiasme.
Het was een terechte opener van het grote podium; het was een gezellig optreden.
Om 18:35 was Human Prey uit Leipzig aan de beurt. Op de plaat vind ik dit een drama. Structuurloze death met een flinke grindcore saus. Helemaal niet mijn kopje thee. Helaas was ik de enige, want de tent was afgeladen vol. Of dat aan de band lag of aan het meisje met een kerstboom op haar hoofd weet ik niet. Het ging er uiteraard niet zachtzinnig aan toe met een band als dit. Het publiek ging direct volledig loesoe en er was het hele optreden een dikke moshpit. De tent bleek eigenlijk te klein voor deze herrieschoppers. Ik heb echt heel erg mijn best gedaan om dit niet leuk te vinden, het is namelijk totaal niet mijn muziek. Helaas waren sommige stukken echt heel erg lekker waardoor ik er niets aan kon doen en dit toch heel leuk vond. De rest van de LoM-afvaardiging had mijn ongelijk al lang bewezen. Tegen het einde springt de vocalist nog even het publiek in om zelf een wall of death te orkestreren. Als we op een gegeven moment ook nog gerickrolled worden is het einde natuurlijk helemaal zoek. Wat een gruwelijk leuk optreden was dit en wat had iedereen een plezier, de band zelf niet op de laatste plaats.
Op het laatste moment is Darkness Surrounding uit Wuppertal ingevlogen omdat Warfield ivm ziekte af moest zeggen. Dit is een heel jonge band en ik denk dat ze hun moeder hebben moeten vragen of ze tot zo laat op mochten blijven. Men speelt Melodeath waarbij de jonge gitarist grunt en het kleine meisje met de hele grote gitaar zich bedient van cleane zang. De cleans zijn ok en de grunts goed en agressief. Er ontstaat af en aan een moshpit en de sfeer zit er snel goed in. Als het meisje zingt is het nog wat poppy, maar verder kent de muziek genoeg fijne stukken om goed op lost te gaan. De band is natuurlijk erg jong en staat nog wat aarzelend, maar wel zeer dankbaar op het podium. Ik vermoed dat dit hun grootste optreden tot nu toe is geweest. Ze sluiten af met ‘Choke On Your Mistakes’. Vette titel natuurlijk en bij dit nummer slaat de vlam echt in de pan. En dat is terecht, want het gaat er behoorlijk op. Als ze op deze manier door blijven gaan kan dit best nog een erg leuke band worden. Zeker als je bedenkt dat ze slechts 2 dagen voor het optreden zijn ingevlogen. Goed gedaan kinders, ga zo door!
Om klokslag 21:20 mocht Frostshock de honneurs waarnemen. De Duitsers uit Haltern am See spelen melodieuze death/thrash. In tegenstelling tot de vorige bands kon dit optreden ons minder boeien. Het geluid was wel echt weer heel goed, maar dat zijn we inmiddels gewend; we verwachten hier niet anders. De muziek is bruut, maar is dat dan ook vooral. Alles wordt op hoge snelheid gespeeld en men valt vaak in herhaling. Het optreden zelf is echter wel energiek en men is enthousiast. De tent is ook bij deze band helemaal vol, hetgeen het optreden tot een dankbare taak maakt.
Als de tent om 22:45 uur voller is dan ooit mag een Bolt Thrower tribute band het gaan proberen. In 2024 was het optreden van Spearhead een van de beste van het festival. Nu maar eens zien hoe het For Victory vergaat. Ze trapten af met ‘The IVth Crusade’ en dat is natuurlijk meteen raak. Hierna volgt ‘No Guts No Glory’. Hierna volgt er een eigen nummer die heel mooi overloopt in ‘The Powder Burns’. Heel fijn gedaan. Verder konden we genieten van ‘Mercenary’, ‘Contact – Wait Out’, ‘When Glory Beckons’, ‘To The Last’, ‘…For Victory’, ‘The Killchain’ en afsluiter ‘Those Once Loyal’. Gedurende het gehele optreden was er een brute pit zonder enig respijt. Het geluid was weer dik in orde en het publiek ging helemaal los, tot diep achter in de tent. We hebben genoten, maar het optreden van Spearhead in 2024 had iets magisch wat hier ontbrak. We hadden het gevoel dat deze jongens het echt professioneel aanpakten en dat Spearhead meer plezier er in had destijds. Niettemin: bedankt Bolt Thrower!
Dag II, vrijdag 24 juli 2026
Deze dag zou een veel voller programma kennen omdat de eerste band al om 12:00 uur zou beginnen. De zon liet zich weer niet zien en het zou de hele dag zwaar bewolkt blijven, maar het was dit keer wel warm en erg benauwd. Maar allez…het bleef droog, dus geen geklaag en voorbereiden op een lange dag vol met geweldige optredens!
Voor de liefhebber begon de dag weer met metalyoga en voor de normale mensen met een heerlijk uitgebreid ontbijt in de voetbalkantine. Alles werd weer vers aangeleverd en er was voor iedereen weel zeer veel keus. Het blijft een bijzondere sfeer.
Eerste band van de dag was Traktat. Dit is een antifascistische black metal band uit Bremen, die konden dus op de fiets. Het siert ze natuurlijk dat ze sterk anti fascisme zijn, maar dat is voor ons onvoldoende aanleiding om om 12:00 uur startklaar te staan. Sterker nog…het gekrijs en gekerm dat doordringt tot op de camping geeft veel reden om vooral daar te blijven en niet naar het optreden te gaan. Mijn god, wat een ellende was dit…zoiets hebben we zelden gehoord en we hopen dat het daar bij blijft.
Voor het Nederlandse Nephylim komen we natuurlijk wel in beweging. De progressieve, sferische melodeath kan ons zeer bekoren. Eens kijken hoe de enige Nederlandse afvaardiging het er vanaf ging brengen… 12:35 is natuurlijk aan de vroege kant voor dit soort muziek, maar veel mensen hadden het grote podium weten te vinden. Wie immer was het geluid hier ook weer uitstekend, op het veld in ieder geval. De intense, emotionele en toch ook stevige melodeath werd gewaardeerd en het Duitse publiek ging er goed op, net als wij natuurlijk. Men vroeg aan het publiek wat dichterbij te komen, waar zowaar gehoor aan wordt gegeven. Het veld raakt voller en voller en de band kreeg de lachers op hun hand door de grappen en grollen op het podium. Afgesloten werd er met ‘Grand Denial’ wat een bijzonder prettige brute manier was om af te sluiten. Dit is de eerste keer dat een opener op het grote podium het publiek zo in vervoering weet te brengen. Erg fijn optreden was dit! Men heeft ons kikkerlandje goed vertegenwoordigd!
Hierna hadden we even de mogelijkheid om met twee leden van de band in gesprek te gaan. Uit ons korte babbeltje blijkt dat ze inmiddels 11 jaar bestaan. Het plezier in het spelen en muziek maken staat bij hen voorop en we mogen pas in 2028 pas weer wat nieuws van ze verwachten…even geduld dus. Echt een vast thema voor de muziek heeft men niet, maar het huidige album benadrukt het leven van begin tot het einde. Ze zijn lekker aan het touren en hebben inmiddels 10 Europese landen bezocht van Hongarije tot Denemarken. Duitsland blijft hierbij favoriet geven ze aan. Voor deze zomer staan er geen andere festivals op het programma, Burning Q is het enige dit jaar.
Ze merken dat er meer interesse komt, want ook de merch gaat als een speer. Ze hadden zelfs sokken en die waren heel snel uitverkocht.
Phantom Spell is een Spaans-Engelse band. Ze spelen progrock zoals we die kennen van Genesis, Supertramp, maar een vleugje Black Sabbath zit er ook wel in. Dit alles wordt verpakt in een bijzonder melodieus, lichtmetalen, jasje. Zanger Kyle McNeill was hier in 2024 ook met zijn band Seven Sisters. Hoe saai dat was, zo leuk was dit. Ik was al goed bekend met de muziek, maar was toch onder de indruk van de stem van Kyle; wat een mooie, heldere en krachtige stem heeft hij. Voor de andere leden gold dat zij allen een waanzinnig optreden gaven waar het talent en de muzikaliteit van af spatte. Veel bands met keyboards hadden we nog niet gehad en het was dus even afwachten hoe dit in het geluid zou passen, maar dat was weer dik in orde. Ze hebben samen met Witchangel een split met het nummer ‘Palantiri’ en die wordt ook gespeeld.
Verder bestond te set uit het volledige album ‘Heather & Hearth’. De set had van mij wel wat langer mogen duren eigenlijk, want dit was echt top. Er wordt heerlijk gesoleerd en met name in de lange instrumentele stukken kwam de invloed van Genesis duidelijk naar voren. Dit was genieten en dat vond de rest ook, want tegen het einde stond het veld weer bijna vol. Het publiek gaf duidelijk te kennen de muziek en de inzet van de band te waarderen.
En nu weer tijd voor iets heel anders…Endseeker. Blijkbaar hebben ze het einde gevonden, want ze stoppen er na dit jaar helaas mee. De beste Zweedse deathmetal komt tegenwoordig uit Duitsland en Endseeker is daar een vertegenwoordiger van. Met de subtiliteit van een betonmolen stortte de band hun agressie en woede over ons uit. Zelden voelde dit zo goed. Weer was het geluid perfect en veel mensen wilden dit (misschien laatste) optreden zie, want het veld stond helemaal vol. Het was zelfs een beetje dringen hier en daar. Zanger Lenny heeft een hele brute grunt en ook de rest van de band was niet van plan iets heel te laten van het publiek. Hoewel ze zich geregeld bedienen van de nodige zelfspot en flauwe grappen is de muziek bloedserieus en spijkerhard. Als een tank kwamen nummers als ‘Cure’ en het extreem lompe ‘Hell Is Here’ op ons af. Met ‘Possessed By Evil’ sloot men af. De zanger had na dit optreden zichtbaar moeite met het aanstaande afscheid. Het zijn ook nét mensen he?!.
Na het optreden stond er een heeeeele lange rij voor de handtekeningen. Ik denk dat ze met weemoed en een goed gevoel hier aan terugdenken. Wij vonden het in elk geval geweldig.
En jawel, nu weer iets totaal anders. Dat is het leuke van dit festival. In de tent speelde het Poolse Aquilla. Dit is hele foute powermetal waarbij de band een clubje leernichten blijkt te zijn. Neemt niet weg dat er erg goed werd gespeeld en de zanger een erg goede, cleane stem kan opzetten. De tent stond bij gevolg weer helemaal vol. Het optreden zat vol foute gimmicks en grappen, maar dat kon de kwaliteit en het plezier niet verbloemen. Het publiek nam dit moeiteloos over en zo ontstond er een groot feest in de tent. Afgesloten werd met ‘Battalion 31’ die eindigt als een onweerstaanbare meezinger. Fijn zo tussen alle hele brute bands door.
Immolation uit de VS is natuurlijk een gevestigde, grote naam, maar op de een of andere manier altijd aan mijn aandacht ontsnapt. Ik heb het wel eens een enkele keer geprobeerd, maar de muziek kon mij nooit echt bekoren, net als bij de rest van ons gezelschap het geval was. Toch hebben we het volledige optreden gezien, gewoon omdat het te boeiend was om weg te lopen. De muziek is totaal niet pakkend of aanstekelijk, maar wel extreem technisch. Net als wij was de rest van het publiek afwachtend, maar zeer geboeid. Een van gitaristen lijkt een soort Ben Kingsley from Hell te zijn. Hij ging volledig op in de muziek en leek zijn gitaar echt te moeten temmen. Ook de overige leden lieten zien over fabelachtige techniek te beschikken. Zo werd elke nummer een soort thriller, vooral door de verrichtingen op het podium, niet zo zeer door de muziek zelf. Omdat het natuurlijk wel brute death is kon veel belleblaas natuurlijk niet uitblijven, dat was dan ook weer volop aanwezig. Niemand van het publiek ging uit zijn dan wel haar dak, maar iedereen bleef gebiologeerd staan kijken,
Voor het laatste nummer lag de keuze bij het publiek; iets nieuws of iets ouds…er werd gekozen voor ‘Here And After’, geen idee of het nieuw of oud was, maar boeiend was het in elk geval. Bijzondere band en een heel bijzonder, knap optreden waar de passie duidelijk aanwezig was.
Na even bijgekomen te zijn en de beste hamburger uit mijn leven gegeten te hebben, was het tijd om de oude botten nog een keer naar het grote podium te slepen. Daar zou een van de meer illustere en oude Duitse heavy metal bands gaan optreden, te weten Gravedigger. De albums van de band zijn steevast gesierd door waanzinnig mooi artwork, maar de muziek is doorgaans ronduit matig te noemen. Hoewel opgericht in 1980, heeft men nooit het niveau van de oude grote Duitse bands als Helloween, Gamma Ray of Iron Saviour bereikt. Grootste oorzaak daarvan is natuurlijk de belabberde zang van de heer Boltendahl. Maar ja, omdat hij de Steve Harris van de band is, kieper je hem er ook niet zo maar uit natuurlijk. In de zeer ruime discografie van de band zijn echter echt wel een paar leuke deuntjes te vinden en na een hoop bier, een geweldige dag en met een vol veld zou het wel goedkomen.
Dat viel tegen. Het leek wel of alle energie op was en men 8 keer hetzelfde nummer speelde. Geen van de wat sterkere nummers passeerde de revue. Ondanks het goede geluid en het overvolle veld was dit echt een heel saai optreden. De zang was, zoals te verwachten viel, ook echt heel erg slecht. Maar bovenal misten we het plezier en enthousiasme wat tot nu toe bij alle bands de boventoon voerde.
Het enthousiasme bij het Duitse publiek bleef dan ook echt achter bij de verwachting. Voor het einde zochten we dan ook de rust en kalmte van de camping op…zzz
En hop, nog 1 dag Burning Q, nog 1 dag alles geven! In tegenstelling tot de andere dagen scheen deze dag de hele dag de zon en was het echt goed warm. Je hoort me niet klagen, maar in de zon zitten was echt geen optie. Net als gisteren was er weer de mogelijkheid om in de kantine onwijs goed te ontbijten en naar de metalyoga te gaan.
Uitslapen was er door de zon niet bij, dus we konden lekker vroeg aan het bier en ons voorbereiden op wat weer een mooie dag zou gaan worden.
We waren niet echt van plan om naar de Chainsaw Demons te gaan, maar op weg naar de verse koffie en de broodjes haring en zalm kwamen we er langs. De band uit Bremen draagt elk nummer op aan alcohol of Satan of aan alcohol én Satan. Ik denk daarom niet dat we ze te serieus moeten nemen, maar de thrash/death/black klinkt bruut en veel meer mensen dan ik had gedacht trotseren de hitte in de tent. Aan ons gaat het echter snel voorbij.
De beste Zweede deathmetal komt tegenwoordig uit Duitsland. Zo ook Damnation Defaced. Hoewel deze band wat elektronische toevoegingen niet schuwt is het toch voornamelijk death metal met de fijngevoeligheid van een bulldozer. Aldus trapte men om 12:35 af op het grote podium, als eerste, in de volle zon met 26 graden. Niet echt een recept voor een groot succes zou je denken. Het veld is dan ook leeg als ze beginnen. Of het door het waanzinnige geluid of de tomeloze inzet kwam weet ik niet, maar het veld liep geleidelijk toch wel aardig vol. De drummer blijkt een incarnatie van Animal te zijn en gaat helemaal los. De band heeft inmiddels heel wat albums uitgebracht en we krijgen een mooi gevarieerd menu opgediend. Zo kunnen we ‘The Black Ark’, ‘Invader From Beyond’, ‘No Symphaty For The Lost’ ondergaan. De cover ‘Wolverine Blues’ was niet echt nodig, want de band heeft zelf echt genoeg dikke nummers. Helemaal blij worden we van ‘The Dark Companion’. Dat is een traag, ultra lomp nummer waarop stilstaan vrijwel niet mogelijk is. Het publiek had het erg naar zijn zin, maar het was wel typisch death metal publiek; voor de blekkies en andere vampiers was het waarschijnlijk te zonnig. Afgesloten werd met een uitermate brute uitvoering van ‘Scorn’ zodat iedereen nu echt helemaal wakker was. Man man, wat een geweld. Een van de gitaristen beschikte ook over een vette grunt waardoor het vocale geweld nog overweldigender werd.
Men was tijdens het optreden zelf ook in een goede doen en de grappen en grollen waren weer ruimschoots aanwezig. De organisatoren worden ook nog even bedankt voor het perfecte geluid. Heerlijk om de dag met zoveel extreme lompheid te beginnen.
WASP
Een van de dames in ons gezelschap is allergisch voor wespengif en natuurlijk moest zo’n kutbeest uitgerekend haar hebben. Ze is eerder hierdoor in het ziekenhuis terecht gekomen, we hebben dus enige tijd in de EHBO-tent gezeten. Complimenten voor de jongens die daar de dienst uit maakten…ze gingen er zeer serieus mee om en ze mocht ook echt niet snel weer weg. Achteraf bleek gelukkig dat ze er niet op reageerde.
Na deze ongewilde opwinding was het om 17:30 uur tijd voor de Duitse zwartkijkers van Nailed To Obscurity. De death/doom van deze band heb ik altijd boeiend gevonden. Het is geen muziek om echt los op te gaan, maar het is zeker wel onderhoudend, echter luistermuziek Denk aan Paradise Lost met vooral wat meer afwisseling in de vocalen en met meer dynamiek en complexiteit. Ook is de muziek agressiever dan die van de Britse grootheid. Het geluid was misschien nog wel beter dan bij de andere bands. De complexe muziek kwam daarom goed tot zijn recht. De muziek heeft een fijne groove waardoor het onderhoudend en boeiend blijft.
Jammer was dat de band weinig contact met het publiek zocht. Wel toonde men zich erg dankbaar voor het terecht enthousiasme van het publiek.
De cleans van de zanger waren live verrassend goed, dat was een meevaller.
Onder veel bijval werd de 3e anti-fascismeboodschap ontvangen. Fijn optreden van een goede band.
Op naar weer iets anders.
Dat andere werd geserveerd door de Beierse band Atlantean Kodex. De band speelt een mix van power/heavy metal en epische doom. In het verleden leidde dat nog wel eens tot übertheatraal gekweel omdat de zanger niet de beste in zijn soort is. Dit is op het laatste album grotendeels verholpen waardoor we toch wel met de nodige verwachting naar het optreden gingen.
Het moet gezegd worden; het massaal toegestroomde publiek werd niet teleurgesteld. De band leek verbaasd te zijn over de hoeveelheid mensen en het enthousiasme daarvan. Dat was leuk om te zien. De zanger heeft grote stappen gemaakt en zijn zang is dik in orde tijdens dit optreden. Het is niet de meest productieve band ter wereld, want sinds de start in 2005 hebben ze maar 3 volledige albums uitgebracht. Toch krijgen we vanavond een nieuw nummer voorgeschoteld en die gaat er goed in…de titel ben ik echter vergeten.
Het publiek zong de meeste nummers enthousiast mee en de power/doom sloeg dus echt heel goed aan. De band bleek erg veel fans op het festival te hebben. Hoewel het zeker geen feestmuziek is, werd het optreden dat wel.
Onze laatste beproeving zou weer een band worden die al lang mee gaat (1996), maar mij nooit heeft kunnen bekoren. We hebben het hier over de Zweden van The Haunted. Ik behoorde duidelijk tot de minderheid dit keer, want het veld stond helemaal vol. Je moest zelfs even (enkele seconden) op je bier wachten dit keer…
Het wordt misschien vervelend, maar ook nu was er weer een super dik geluid geregeld. Hoe ze dat toch elke keer voor elkaar krijgen… Het optreden was buitengewoon bruut en de sfeer…wow. We hebben nog gezellig een biertje gedaan met de jongens van Damnation Defaced. Het was, ondanks de extreme bruutheid bijzonder gezellig. Direct vanaf het begint ontstond er een dikke moshpit en ook een circlepit.
De band kondigde na 8 jaar weer een nieuw album aan en gaf aan dat dit dus wel heel goed moest zijn. Enige zelfspot was ze niet vreemd. En zo kwamen er meer slechte en domme grappen voorbij en dat vonden wij leuk.
Het nieuwe nummer heet ‘Death To The Crown’ en kent veel meer death metal dan ik denk van deze band te kennen; ergo, dat lustten wij wel. De band probeerde natuurlijk heel evil te zijn, maar ze hadden duidelijk te veel plezier. Afgesloten werd met ‘Bury Your Dead’, wat een heerlijke, lompe afsluiter bleek te zijn. Zanger Marco dook nog even het publiek in en bleef daar geruime tijd door brullen. Dit was veel vetter dan ik had verwacht. Ben je op een festival en deze jongens staan er…dan zeker even gaan kijken.
Het was een terechte afsluiter voor ons.
Also…
Net als Dr. Phil sluiten we af met de laatste overdenkingen. Dit was de dikste editie tot dusver. Elk jaar krijgen ze meer bands van naam wordt het steeds een beetje professioneler. Het is qua sfeer nog steeds een kindervakantieweek from hell in oma’s achtertuin, maar alles klopt gewoon. De locatie in de rimboe, het gemak waarmee alles gaat. En toch…als je bedenkt dat er maar 1100 man was dit jaar is het verwonderlijk hoe gevarieerd het programma, maar ook het eten was. Van een espressobar tot aan een zwijn aan het spit…alles was er. En de prijzen zijn Duits, dus alles is goed te betalen. Ik blijf er bij dat ik nooit meer naar een groot festival hoef na hier geweest te zijn en de rest van het gezelschap is het volledig met mij eens.
En dan de bands..hoe kut sommige ook zijn, ze gingen er allemaal voor en werden stuk voor stuk beloond door het publiek. De meeste hebben ons echter van ons stuk geblazen.
De extra 100 man hebben eigenlijk alleen maar sfeerverhogend gewerkt. Omdat ze voorzieningen ook wat zijn uitgebreid ondervonden we daar ook totaal geen enkel nadeel van. Ik heb al heel wat metalfestivals gehad en de sfeer is altijd goed, maar hier is het gewoon nog relaxter. Komt natuurlijk ook omdat het zo compact is. De camping is nu wel een stuk groter, maar nog steeds is het maximaal 4 minuten lopen van de verste campeerplek naar het terrein. Dat je bijna nergens hoeft te wachten helpt natuurlijk heel erg mee. En dan te bedenken dat het gehele festival op vrijwilligers draait…
En dan het ontbijt in de voetbalkantine…de bakker komt elk half uur verse Kaiserbroodjes en ander brood brengen. De koffie is vers, er is fruit en er is een heel breed aanbod in beleg…kaas, vleeswaren, jam, zoet, paté en mett. En dan ben ik zeker nog de helft vergeten.
De kaartjes voor volgend jaar zijn al weer binnen…en we zijn niet de enige, want nu (21-08-2026) is al meer dan 40% van de kaartjes voor 2027 verkocht!
En dat is niet zo gek, want voor volgend jaar staan alweer gepland:
–Struck A Nerve (thrash uit Engeland)
–Spell (Hard-rock/Heavymetal uit Canada)
–Ondfodt (Black uit Finland)
En….
–Fimbul Winter, dat is een hele dikke deathmetal band uit Zweden en..
-ons eigenste Asphyx…daarvan hoef ik natuurlijk niet uit te leggen hoe dik dat is.
Doe jezelf een plezier en bezoek dit geweldige feestje in 2027, maar wees er snel bij, want de kaartjes gaan hard en het is altijd uitverkocht. Vanaf Arnhem is het 4 uur rijden.
Festivals als deze brengen ons weer samen voor de muziek waar wij zo van houden.
Social media