Zondag

“Koud” op het terrein is in de Swamp stage Izegrim bezig met de laatste noten van hun optreden en de tent staat vol met mensen die wat vlugger waren met hun ochtendritueel. De Nederlanders stonden eerder dit jaar nog op 70000 Tons of Metal wat ongetwijfeld een “once in a lifetime experience” voor ze was (ook al was het de tweede keer), maar ook op Alcatraz lijken ze ervan te genieten. Dat is zelfs van buiten de tent merkbaar. Die reünie was geen schot in het luchtledige! Het zijn de afsluiters ‘Point Of No Return’ en ‘Celebratory Gunfire’ die ik nog meekrijg en die smaken voor mij weer naar meer. Fijn dat ze terug zijn!

Het is Bloodbound wat mijn eerste volledige band is van vandaag en we hebben dezelfde stoeltjes op de tribune als gisteren. Ook weer met dezelfde buren trouwens, gezelligheid is echt een sleutelwoord van Alcatraz. Zanger Patrik lijkt vandaag helaas niet zo goed bij stem en ook de rest van de band schiet er geregeld naast, dat heb ik ze wel eens beter horen doen. Zou het aan de backing track liggen? Het zou niet de eerste band zijn die daardoor van de wap raakt. Voor ‘Defenders of Jerusalem’ komt een tempelier op het podium die Patrik lijkt te ridderen, dit is wel een beetje cringe! Combineer dat alles met het feit dat Patrik nog steeds lijkt te denken dat hij Bruce Dickinson is met zijn “scream for me” en podiumgedrag, tel ook op dat de nieuwste muziek eigenlijk gewoon “Sabaton over draken” is, en er blijft een weinig positieve indruk over van een band die ik tien a vijftien jaar geleden nog als DE belofte voor Zweedse power metal zag. Ik heb nog wel genoten van afsluiter ‘Nosferatu’.

De tribune zit me wederom te lekker om weg te lopen, dus vanaf dezelfde stoeltjes zijn het de Warkings die ik kan aanschouwen. Groot power metal liefhebber als ik ben heb ik hier toch een aardige allergie voor. Wat hier op het podium te zien valt is geen musiceren maar een theaterstukje opvoeren. Letterlijk iedere noot is georkestreerd en de helft wat we horen is niet live, behalve die zangeres want zo vals als dit zet je ze niet op een backing trackje. Gelukkig horen we haar niet veel want ze heeft uiteraard wel voor ieder nummer een ander jurkje nodig en omkleden kost ook tijd. Komt dan die gekunstelde image en uiteraard dat eindeloze gelul tussendoor bij wat zelfs op een korte festivalset zo ongeveer de helft van de speeltijd in beslag neemt. Kers op de taart van het kleuterklasniveau van Warkings is wel een zwemband aanprijzen als een “dragon cockring”. Nouja, je snapt me intussen, niet aan mij besteed dit. Dit stelletje posers is als band precies de film die ze verafgoden, 300: eigenlijk te kut voor woorden als je het nuchter bekijkt, maar juist daardoor is een heuse cultstatus ontstaan. Op verzoek van de band komt er tijdens de afsluiter nog een behoorlijk stoffige circlepit.

De lunch band van vandaag is Firespawn in de Swamp tent, dus ik heb ze wel gehoord maar niet gezien. Het gaat er aardig ruig op in de tent al klinkt de muziek soms wat rommelig. Het klinkt niet als mijn feestje, zeker niet op dag vier. Met een vlugge blik in de tent zie ik dat het publiek ook niet heel erg losgaat, misschien heeft inmiddels iedereen “dag vier” in de spiertjes?

Dan is het tijd om onder de indruk te raken van next-level muzikaal vakmanschap! Het drietal Animals As Leaders speelt volledig instrumentaal en is alleen daarom al een vreemde eend in de bijt. Toch is de Helldorado tent behoorlijk gevuld met een opvallend gehalte muzikanten en ook wel een garde echte fans, zeker geen exclusieve groepen kan ik me zo voorstellen. Dit is zo’n band die ik altijd ga kijken als ze ergens op een festival staan, maar nooit thuis zou opzetten. Achtergrond over de setlist enzo kan ik je dus niet veel van vertellen. De bandleden doen heel bescheiden hun onnavolgbare ding en de gitarist vertelt af en toe iets tussendoor. Uiteindelijk is het “we’ll see you next time eehh.. Belgium yeah?”. Tja, wanneer je gitaarspel beter is dan je topografie…

Door een plotselinge ziekenhuisopname van de frontman van Rose Tattoo kan deze band plotseling niet meer optreden. Het is Warrior Soul die hun slot overneemt. Ze hadden vrijdag al in de La Morgue gespeeld en nu dus ineens een kans op de main stage, die lieten ze niet schieten! Vanzelf is het veld niet zo enorm vol, want eigenlijk is dit slot de band wel een paar maatjes te groot. Nouja, de eerste regen van deze Alcatraz zal ook niet meehelpen. De groovende heavy metal vormt geen onoverbrugbaar gat naar Rose Tattoo, maar deze band mist wel de dynamiek van de band die ze vervangen. Het is allemaal wat saai en eentonig en ook vocaal ben ik weinig onder de indruk. Leuk bandje hoor, maar wel voor het podium waar ze vrijdag stonden. Uiteraard wordt nog een ode aan Andy van Rose Tattoo gebracht.

Misþyrming wordt vergezeld van Behemoth zanger Nergal om het Behemoth album ‘Sventevith’ integraal te spelen. De show begint dan ook met dit volledige album, wat volgens Nergal “the purest en rawest form of Behemoth” is. Daar is het publiek het duidelijk volledig mee eens, want dat laat zich flink opzwepen door de ervaren Nergal. De muzikale ondersteuning van Misþyrming, in deze context eigenlijk bijna een gelegenheidsbandje, zit goed in elkaar en laat de sfeer van de originele Behemoth goed overkomen. Na ‘Sventevith’ worden nog drie andere Behemoth klassiekers gespeeld, ‘Moonspell Rites’, ‘Transylvanian Forest’ en de uiteindelijke afsluiter ‘Pure Evil and Hate’. Heel theatraal gedraagt Nergal zich niet voor black metal standaarden, maar tijdens een van deze laatste stukjes kan hij het toch niet laten om nog met cape te verschijnen. Deze combinatie van Nergal en een compleet ongerelateerde band blijft wat typisch en zorgt er waarschijnlijk voor dat Misþyrming nooit meer los gezien kan worden van Behemoth. Maar vermakelijk is deze show zeker! (Lianne en Sandra)

Nevermore was al volop aan het spelen toen ik aankwam, zijn ze vervroegd? Het zou niet de eerste keer zijn deze editie dat het tijdschema werd omgegooid zonder dat moeite verspild werd aan een beetje communicatie. Het blijkt mee te vallen en de band speelt de hele speeltijd toch uit. Zoals bij veel oudere bands deze editie is er niet veel van de originele line-up over. In dit geval is dat natuurlijk doordat zanger Warrel Dane ons is ontvallen, wat toen ook het einde van de band betekende. In deze reünie line-up zijn oudgedienden Jeff en Van nog aanwezig, de rest van de band is nieuw. Dane’s opvolger Berzan benadert aardig het diepe theatrale geluid waar Nevermore zich mee onderscheidde in de destijds bloedende heavy metal scène. De grotendeels trage en zware classic heavy metal valt goed in de rest van de line-up van de main stage vandaag en er wordt dan ook met volle teugen genoten. De gemiddelde leeftijd ligt vooraan wel iets hoger dan gisteren, een logisch gevolg van deze nineties band. Nevermore heeft (nog) geen nieuw materiaal gemaakt met deze line-up en het zijn dus puur de klassiekers die we vandaag horen. Hierbij maakt vooral de afsluitende ‘Enemies Of Reality’ indruk.

De zon is inmiddels weer helemaal terug, maar hij begint dan ook weer te zakken. Het is dus weer beter moshpitweer aan het worden en laat nu net Death Angel gaan spelen! De Bay Area thrashgiganten zijn net als hun vakbroeders Testament graag geziene gasten op elk metal festival en het publiek staat dan ook tot ver buiten de tent. De set is goed verspreid over de rijke discografie want bijna alle albums komen vandaag langs, aangevuld met de recente single ‘Cult Of The Used’. Door de drukte die tegen het irritante aanzit en de daarbij komende warmte, bekijk ik het grootste deel op het scherm net buiten de tent. Zelfs daar staan mensen mee te zingen en te headbangen, als dat niet genoeg zegt weet ik het niet meer.

Op de main stage is het nu tijd voor een groep veteranen: Saxon! De band opent met het nieuwe ‘Hell, Fire and Damnation’ en schiet daarna via ‘Power and the Glory’ voor de rest van het optreden naar de jaren ’80. Biff noemt op wat er allemaal niet was in die tijd. Facebook, Tiktok, internet, mobieltjes… Wat ze wel hadden waren cassettes, vinyl en… motorcycles! Dit is natuurlijk de opmaat naar ‘Motorcycle Man’, een onsterfelijke metalklassieker die in die tijd een van dé inspiratiebronnen was voor onder andere Metallica. Het optreden loopt voort in wat een constante stroom aan tijdloze klassiekers blijkt te zijn met een voorliefde voor het jaar 1980. Dit is het jaar van de legendarische albums ‘Wheels of Steel’ en ‘Strong Arm of the Law’, beiden met drie nummers goed vertegenwoordigd. Tegen het eind vraagt Biff om wat “kuttes” uit het publiek. Iedereen in de band trekt er eentje aan om vervolgens ‘Denin & Leather’ in te zetten. Ze worden aangehouden tot de laatste noten van ‘Princess of the Night’ gespeeld zijn, uiteraard krijgen de eigenaren ze wel terug. Ondanks dat gitarist Paul Quinn er inmiddels mee opgehouden is, staat deze Britse metalmachine nog altijd als een huis.

Hierna pak ik nog een stukje Deicide mee op de Swamp stage. Na al die jaren klinkt het nog altijd behoorlijk rommelig. Het valt ook mee hoe vol het is in de tent, behalve door een enkele die-hard wordt er ook maar matig op de death metal legendes gereageerd. De energie lijkt bij vooral bij het thrash/death publiek, wat flink op de wenken is bediend deze editie, echt op na vier dagen. En voor mijzelf houd ik het er maar op dat ik nog iets te veel sta na te genieten van Saxon.

Het veld is tot ver achterin vol wanneer de groovende metalcorehelden van Lamb of God hun verderfelijke herrie over ons komen uitstorten. Er is flink geïnvesteerd in pyrotechniek en vuurwerk, dus de band staat letterlijk en figuurlijk te vlammen. Drummer Art maakt indruk op zijn gigantische drumkit en zanger Randy slingert zijn microfoon keihard rond aan de kabel, die durft! Zal wel beter vastzitten dan het gemiddelde kitje wat stof vangt in oefenruimtes. Over stof gesproken, te oordelen aan de stofwolken gaat het vooraan goed los. Een speech over hoe tof het is dat we hier uit allerlei landen bij elkaar zijn ondanks alle ellende in de wereld is aan mij wat verspeeld, al was het maar omdat 90% van die wereldwijde ellende door hun thuisland wordt veroorzaakt. Qua setlist is het mooi verdeeld, met een nadruk op het nieuwste album ‘Into Oblivion’ en doorbraakalbum ‘Ashes Of The Wake’. Het is uiteraard aardig druk met crowdsurfers, de security heeft er de handen letterlijk vol aan. Voor de afsluiter ‘Redneck’ wordt om de grootste circlepit van het festival gevraagd. Of dat is gelukt laat ik in het midden, maar gezien de stofwolk was het niet subtiel.