Sommige bands maken muziek, andere bouwen een volledige wereld rond hun ideeën. Satanic Planet hoort zonder twijfel bij die laatste categorie. Het viertal bestaat uit Lucien Greaves, medeoprichter van The Satanic Temple, zanger Justin Pearson (The Locust, Dead Cross), producer Luke Henshaw en drummer Dave Lombardo, vooral bekend van Slayer. Wie nu denkt een typische satanische metalplaat voorgeschoteld te krijgen, zit er echter flink naast. Satanic Planet gebruikt satanische symboliek niet vanuit religieuze overtuiging, maar als middel om thema’s als individuele vrijheid, religieuze invloed op de politiek en maatschappelijke hypocrisie aan te kaarten.

Ook muzikaal trekt de band zich weinig aan van genregrenzen. Op ‘Dead Deities’ komen industrial, elektronica, doom en experimentele rock samen in een beklemmende geluidswereld die nog het meest doet denken aan de soundtrack van een bijzonder ongemakkelijke horrorfilm. Ruim een dik half uur lang wordt de luisteraar ondergedompeld in een duister universum vol vervormde stemmen, onheilspellende geluiden, zware industriële ritmes en een constante sfeer van dreiging.

Al vroeg op het album zet ‘Antichrist’ de toon. Kerkklokken en een demonisch vervormde stem openen het nummer, waarna een industriële storm losbarst die soms doet denken aan Nine Inch Nails, Marilyn Manson of Rob Zombie. Traditionele metalriffs zijn vrijwel nergens te bespeuren. In de plaats krijg je gesproken passages van Lucien Greaves en de maniakale uithalen van Justin Pearson, die samen voor een bijzonder ongemakkelijk maar tegelijk fascinerend geheel zorgen. Ook ‘Church Burning’ behoort tot de hoogtepunten. Tussen de bezwerende spoken word-passages duiken fraaie vrouwelijke zanglijnen op, ondersteund door kerkorgel, keyboards en zelfs strijkers. Verderop op het album sleurt ‘Headless Man’ de luisteraar nog dieper de duisternis in, met plechtige voordrachten die plots worden doorbroken door demonisch gekrijs. Die sfeer blijft overeind tot afsluiter ‘Satan’s Spawn’, waarin zware industrial wordt gecombineerd met een verrassende, bijna dansbare technobeat.

Dave Lombardo houdt zich opvallend gedeisd. Verwacht geen virtuoze krachttoeren of ingenieuze drumpatronen. Zijn percussie blijft bewust kalm en beheerst, waardoor ze perfect opgaat in de beklemmende sfeer die als een rode draad door het album loopt.

Toegankelijk is ‘Dead Deities’ allerminst. Eerlijk gezegd had ik tijdens de eerste luisterbeurt meer dan eens de neiging om op de stopknop te drukken. Maar wie bereid is door te zetten, ontdekt een van de meest bevreemdende, bizarre en tegelijk originele albums van het jaar. Satanic Planet heeft geen plaat gemaakt voor de massa, maar wel een die zich wekenlang in je hoofd nestelt. Heil Satan.