Prophecy Fest 2026- Balver Höhle (D) dag 3 – 5 september 2026
“Het komt toch grotendeels over als een muur van geluid die rigoureus op je af komt, als een niet aan te ontsnappen golf ten gevolge van een tsunami”
Op de laatste dag van Prophecy Fest treden de meeste bands aan. Het begint al om één uur ’s middags en eindigt pas lang na middernacht, want om klokslag middernacht begint de laatste show van deze tiende editie in de grot. Vandaag schijnt de zon en dat is een pak leuker dan gisteren. De wandeling naar de supermarkt verzekert ons van proviand om op de been te blijven en te genieten van het indrukwekkende programma. In dit verslag van zaterdag: Maunah toont zich alweer op zijn best, Schwadorf gaat vol voor zwartgeblakerde furie in Sun Of The Sleepless en een waardevolle primeur met Sleeping Pulse.
16 oktober 2026 I Tekst & fotografie: Vera Matthijssens
We starten vandaag met een plechtige, sensitieve set van drie kanjers uit de muziekwereld. Aaron Stainthorpe, u allen bekend als ex-zanger van My Dying Bride en nu frontman van High Parasite, op zang, Jo Quail op cello en Mark Deeks (Winterfylleth en Arð) op piano. Deze concerten zijn redelijk zeldzaam. Men brengt songs van My Dying Bride, Arð en Jo Quail op geïmproviseerde wijze met andere arrangementen, op het lijf geschreven van deze artiesten. Dat werpt soms een heel andere kijk op de composities, maar het maakt indruk; Dit is cultuur met een hoofdletter C! Het sympathieke, getalenteerde trio wordt dan ook onthaald op een stevig applaus.
We blijven in artistieke kringen met het Italiaanse Camerata Mediolanense dat zich vandaag toelegt op het dertigjarige bestaan van ‘Campo Di Marte’. Afgaande op een vorig concert in Balve verwachtte ik een groot koor, maar dit was helemaal anders. Ik kan er geen vat op krijgen en besloot dus maar alvast post te vatten voor het tweede podium waar het uur van de wolf naderde.
Daar bedoelen we het Deense Maunah mee die ons gisteren omver bliezen. Vandaag spelen ze weer drie lange songs van hun debuut ‘Hjarta’ en ja, dat was even indrukwekkend. Deze album release show gaat de boeken in als ultieme revelatie van het gebeuren. Spoedig daarna was hun debuut uitverkocht, maar wij konden nog een exemplaar kopen. Een band als dit (én Prophecy Fest) moet gesteund worden! We kunnen het niet beter beschrijven dan met een citaat uit onze cd review: Het werd een openbaring en niet alleen voor mij. Het publiek ging al spoedig van gezonde interesse naar verrukking naar ‘the talk of the cave’. Uitzonderlijk voor een band die de term doom metal en post metal oproept, maar ook kristalheldere folk klanken doorkliefden het zwerk boven onze hoofden. Helemaal raak was de reuze grote houten fluit, of toch een blaasinstrument, dat me aan de tulnic van Negura Bunget deed denken. Hier is het laatste woord nog niet over geschreven!
Bij terugkeer naar het hoofdpodium is Dornenreich juist begonnen aan de set. Gewoonlijk krijgen we hen opgediend in akoestische vorm, maar ditmaal spelen zij een metal set. Dit is eerder uitzonderlijk, al blijft het vioolspel van Ingve natuurlijk een belangrijke troef in de muziek. Na al die jaren is het een beetje zoeken naar herkenning van de nummers, maar het was wel eens leuk om hen in metalen vorm te ervaren.
Sun Of The Sleepless is het black metal zijproject van Schwadorf van Empyrium en dat is uiteraard een hoofdstuk apart waar we als de kippen bij zijn. Er is immers altijd wel een zweem van weemoed, van verfijning en van enorme begeestering te bemerken. De band heeft maar één album uitgebracht, ‘To The Elements’ in 2017. In de jaren rond de eeuwwisseling waren er wel al twee ep’s uitgekomen, en tegenwoordig veel split cd’s. Wat was het heerlijk om de songs van ‘To The Elements’ nog eens te horen en nog veel toffer; om de band terug live te zien, want men doet dat zelden of enkel voor speciale gelegenheden.
We kunnen het niet helpen, maar we blijven gefascineerd door alles wat met IJsland te maken heeft. Niet alleen de natuur is er uniek en welhaast buitenaards, ook de bands die er vandaan komen hebben wel allemaal speciale trekjes die ons intrigeren. Zo ook MisÞyrming, een black metal band uit Reykjavik die algemeen bejubeld wordt en al bezig is sinds 2013. Ze brachten tot nu toe vier albums uit, maar zeggen dat ik ze ken is overdreven. In november 2025 kwam het nieuws dat MisÞyrming een aantal geselecteerde shows zou doen met Nergal van Behemoth om het eerste Behemoth album uit 1995 helemaal live te brengen, waarover later meer. Eerst de show van ‘de begeleidingsband’ en die was op zijn zachts gezegd indrukwekkend en overdonderend. Let wel, er zitten heus wel prachtige melodieën en kalmere passages in de muziek, maar het komt toch grotendeels over als een muur van geluid die rigoureus op je af komt, als een niet aan te ontsnappen golf ten gevolge van een tsunami.
Er is geen groter contrast denkbaar dan vlak na MisÞyrming Sleeping Pulse programmeren. Naast Antimatter heeft Mick Moss namelijk nog een andere muzikale uitlaatklep. Voor Sleeping Pulse schrijft de Portugese muzikant Luis Fazendeiro van de gothic metal band Painted Black echter de muziek. En ja die ligt grotendeels in de lijn van Antimatter, maar toch net iets anders. Mick Moss blijft echter de centrale figuur als zanger met zijn expressieve en weemoedige stem. Lang dachten we dat het bij een debuutplaat ‘Under The Same Sky’ zou blijven. Ten slotte kwam deze al in 2014 uit en was het vervolgens lang stil. Dit jaar is er dan uiteindelijk toch een opvolger gekomen en ook ‘Dreams & Limitations’ is een niet te versmaden schijf voor romantische zielen. Dit concert was uniek omdat de band nooit eerder optrad en nu beide hoofdmuzikanten present waren op het podium (plus Engelse muzikanten van Antimatter trouwens). Voorlopig blijft dit een uniek optreden want tijdens de Europese tournee die aanvangt na Prophecy Fest kan Luis er niet bij zijn. We vonden het dan ook spijtig om vast te stellen dat veel aanwezigen ‘even een luchtje gingen scheppen’ of eten tijdens hun set. Wij bleven aandachtig genieten.
Na Sleeping Pulse’s concert was het tijd om weer even aandacht te schenken aan het tweede, kleinere podium. Daar ging – verdeeld over twee sets, ook eentje later op de avond – het Duitse Paragon Of Beauty de allerlaatste shows in originele bezetting geven. De gothic/doom band die vooral actief was in de jaren negentig doet dat zeker niet slecht, maar de mannen zijn duidelijk niet meer gewend om er volop in te vliegen. Met andere woorden, de presentatie is makker dan me lief is, ook al blijf ik hun eerste albums een warm hart toedragen.
Het is inmiddels bijna negen uur ’s avonds en tijd om weer iets unieks mee te maken op het hoofdpodium. Daar verschijnt Secrets Of The Moon uit de as om hun album ‘Antithesis’ helemaal te spelen. Dat is uit de tijd dat de nadruk nog op black metal lag en gothic invloeden nog niet in de meerderheid waren zoals later. ‘Antithesis’ is dit jaar twintig jaar oud, vandaar deze keuze. Ook al zijn ze al een tijd gestopt (in 2022), hier is nog geen roest te bespeuren. Een goed geoliede band geeft een dynamisch concert, laat ons het zo stellen. We kunnen genieten van alle songs van de gevierde schijf en dat zelfs in chronologische volgorde zoals ze op plaat staan. Markus Stock komt even meespelen in ‘Lucifer Speaks’, hij is dan ook altijd hun studiogoeroe geweest.
Vervolgens komt een band waar ik weinig vertrouwd mee ben, maar ik had opgepikt dat er nogal veel aanwezigen ze de hemel in prijzen. We spreken dan over The 3rd And The Mortal waarover een morbide sfeertje hangt. De band was vooral tussen 1992 en 2005 actief en speelt gothic rock. Sinds 2024 is de band terug actief in originele bezetting. Het spreekt voor zich: vanavond ligt de nadruk op hun eerste cd ‘Tears Laid In Black’ en de ep ‘Sorrow’. Ik kan me voorstellen dat dit voor velen een trip down memory lane is. Zorgvuldig en toegewijd vertolkt de band de songs. Daarbij is zangeres Kari Rueslåtten de kalme blikvanger. Naarmate de tijd verstrijkt ga ik toch even zitten om in vorm te zijn voor het binnenkort aanstormende geweld.
Het concert van Nergal met MisÞyrming hebben we namelijk nog tegoed. Dit jaar blikt Nergal namelijk terug op de beginjaren van zijn succesvolle Behemoth met aandacht voor hun eerste album ‘Sventevith (Storming Near The Baltic)’ (1995). Wijzelf zijn ons iets later in Behemoth gaan verdiepen en we verwachten vrij ongepolijst materiaal van een band die nog zoekende is. Zo gaat dat gewoonlijk toch bij debuutalbums. Niets daarvan bij Nergal. Net zoals MisÞyrming geheime kwaliteiten moet hebben om te beantwoorden aan zijn wensen, zo boeiend klinkt dit prille materiaal nu live. Het was overweldigend en we gaan het na deze show eens beter leren kennen. Dat hebben we geleerd na deze laatste band van Prophecy Fest anno 2026. We hebben ervan genoten en kijken uit naar volgend jaar!
Met dank aan iedereen van het label Prophecy Productions, alle bands, het hele team en iedereen die deze editie weer mogelijk gemaakt heeft, ook voor ondergetekende. We kunnen voldaan de herfst in…
Social media