Prophecy Fest 2026- Balver Höhle (D) dag 2 – 4 september 2026
“Niet alleen het label, maar ook het debuutalbum ‘A Wintersunset…’ zag dertig jaar geleden het levenslicht. Dus besloot men heel dat album live te spelen in 2026”
Vandaag is de eerste ‘volwaardige’ dag van Prophecy Fest en dat vindt daadwerkelijk plaats in de grot Balver Höhle. We kijken alvast het meest uit naar Empyrium en Tiamat, maar laten ons voor de rest verrassen met bekende en minder bekende namen.
16 oktober 2026 I Tekst & fotografie: Vera Matthijssens
Wanneer we wakker worden schijnt het zonnetje en is de regen van vannacht alweer vergeten, zodat we gezwind een wandeling doen met noodzakelijke inkopen voor de innerlijke mens, zodat we een flinke brunch kunnen verorberen.
Om half vier speelt de eerste band en dat is Farsot. Ook al een twintigtal jaar getekend bij Prophecy, maar de laatste jaren hadden we deze black metal band uit Thürngen een beetje uit het oog verloren. Dat kan kloppen, want men werd helaas geplaagd door gezondheidsproblemen, waardoor de activiteiten tijdelijk opgeschort werden. Farsot speelt een greep uit elke van de vier albums. Het zijn ruwe, beenharde en lange songs vol furie die bewijzen dat de band terug springlevend is.
Al meteen een hoogtepunt wanneer de tweede band, de Noren van Dold Verde Ens Navn het podium opkomt! Mijn verwachtingen waren hooggespannen, want het album ‘Mørkere’ sloeg bij ondergetekende in als een bliksem. De Noorse band speelt dan ook het soort black metal waar men ons altijd mag voor wakker maken: eerder verhalend dan snelle furie, majestueus bij momenten en in de Noorse taal voor extra authenticiteit. We genieten dan ook zeker van songs als ‘Jeg Vil Ha Det Morkere’, ‘Ensomhetens Rytter’ en het zelfs smooth rockend te omschrijven ‘Lognens Abstinenser’ uit het debuutalbum. Er was echter ook nog veel anders te horen, zodat we vermoeden dat de band in een vergevorderd stadium van een tweede album is. Het vijftal speelt een set die aan mijn verwachtingen voldeed dus.
Spiritual Front is als volgende aan de beurt, maar nu met band achter mijnheer Salvatore. Ik ben nog steeds niet overtuigd van die synth dungeon klanken, zodat ik na een tijdje wat afstand neem en alvast het tweede podium ga naderen, want ik ben razend benieuwd naar Maunah.
Maunah is een recent opgerichte band die op dit moment nog zijn debuut ‘Hjarta’ op de wereld moet loslaten. Verdeeld over twee sets (morgen de volgende) zijn ze in de gelegenheid om dat album integraal te spelen als release show op Prophecy Fest. Iets zei me dat dit iets bijzonder ging worden en verdorie, nooit eerder zat ik er zo boenk bovenop (Belgische manier van zeggen dat ik het juist had). Moeilijk te omschrijven, maar Maunah heeft HET. Songs die beklijven en net anders klinken dan je gewend bent, een charismatische zanger die er een ritueel van maakt en gezegend is met een serene cleane stem waar je week van wordt en muzikanten die duidelijk niet aan hun proefstuk toe zijn. Kortom, lees mijn cd review voor ‘Hjarta’ en dan zou er toch een belletje moeten gaan rinkelen. Ik was niet alleen in mijn groeiende devotie, want nu was het drummen geblazen aan dat kleine tweede podium. Gelukkig dat ik dus op tijd post gevat had.
Wat daarna kwam wachtte een serieuze opgave. En dat was – toeval of niet – de band die enkele jaren terug eveneens begonnen is op dat tweede podium en daarna prompt binnengehaald werd als nieuwe revelatie om alzo naar het hoofdpodium gekatapulteerd te worden het jaar daarna. We spreken hier over Dymna Lotva, een stel kleurrijke muzikanten uit Wit Rusland die hun black metal kruiden met inheemse folklore. Pas met het recente ‘Vyraj’ ben ik zelf overtuigd geraakt, dus had ik echt geluk om een release show van dat album bij te wonen. Nog vers in het geheugen en afwachten maar. Het album werd integraal gespeeld (in andere volgorde). ‘Bu Samoje’ met koor, ‘Return My Coffin Home’ met Ingvarr van Schreigarm en ‘The Boat Of Despair’ met Aaron Stainthorpe als gastzanger. Ah ja, morgen treedt hij zelf op met een gelegenheidsband, dus dit is een mooi voorbeeld van inpikken op de actualiteit. Sterk concert dus.
Empyrium blijft toch altijd het hoogtepunt van de dag als ze ergens live spelen! Zo ervoer ik het ook vandaag. De band van Schwadorf is innig verbonden met het oprichten van het label, ik heb dat al dikwijls verteld. Ik weet het. Over naar wat er dus voor vandaag geselecteerd werd. Niet alleen het label, maar ook het debuutalbum ‘A Wintersunset…’ zag dertig jaar geleden het levenslicht. Dus besloot men heel dat album live te spelen in 2026. Het is de periode dat Thomas Helm de band nog niet bijstond, maar Schadorf alles zelf zong en dat gebeurde ook nu tijdens dit concert. Het betekent ook dat er vooral zwartgeblakerde songs (maar met verfijning en gratie) in de show te vinden waren en het betekende ook dat de muzikanten die Schwadorf vandaag bijstonden me soms onbekend waren. Tot zover de voor mij nieuwe elementen in deze show. ‘Moonromanticism’, ‘Under Dreamskies’ en het overbekende ‘The Franconian Woods In Winter’s Silence’ bijten de spits af en dat is al magisch. Uiteraard kan een album van 50 minuten geen volledige show vullen en daarom gooit men er nog twee klassiekers van het volgende album ‘Songs Of Moors & Misty Fields’ tussen. Dat wordt genieten geblazen op overbekend terrein met ‘Mourners’ en ‘Ode To Melancholy’! Het is toch wel een primeur om vervolgens ‘Autumn Grey Views’ en ‘A Gentle Grieving Farewell’ live te zien! Twee nummers van het album worden dus niet gespeeld, maar we krijgen wel ‘My Nocturnal Queen’ in de plaats van de eerste demo. Schwadorf vertelt dat hij dit schreef toen hij vijftien jaar was. Wat een zalig concert wederom!
We dalen terug neer op aarde wanneer Arthur Brown een podium krijgt om met zijn knotsgekke, flamboyante verkleedpartijen, zijn spannende voordrachtkunst en zijn bekwame muzikanten ons naar de jaren zestig te voeren. Ook hij speelt een release show van zijn nieuwe album en dat heet in dit geval ‘Nature’. Er komt nogal veel voordrachtkunst (lees: spoken word fragmenten) in, te veel naar onze smaak, en bovendien trad de man de laatste jaren al zo dikwijls op in de grot dat we oververzadigd zijn. Ja, de hit ‘Fire’ (met brandend hoofddeksel) blijft leuk, ja het zijn rasmuzikanten en ja, we hebben alle respect om op die leeftijd nog zo actief te zijn, maar we gingen de innerlijke mens toch even versterken na een aantal songs.
Ook wilden we ten volle genieten van Tiamat, want die zouden een show vol ‘Wild Honey’ songs ‘and more’ spelen. En dat betekende ook songs van die andere succesvolle knaller die voorafging aan ‘Wild Honey’, genaamd ‘Clouds’. Nu maar afwachten of Johan Edlund – ten slotte hét genie van deze band – in goede vorm was. De laatste jaren circuleren er namelijk nogal wat verontrustende berichten over zijn gezondheid en dan zijn we op onze hoede. Wanneer hij even later inzet met ‘In A Dream’, ‘Clouds’, ‘Smell Of Incense’ en ‘The Sleeping Beauty’ zijn we bezorgd hoe hij eruit ziet. Goed, met de paint kan je dat niet goed zien, maar hij gaf ook heel wat zang aan iemand anders en dat wekte verwarring in de vertrouwde comfortzone bij ondergetekende. Je bent die songs heel uw leven op een bepaalde manier gewoon om te horen (en zien) en dan is dat onwennig. Het kwam trouwens toch nog wel goed, want de ‘Wild Honey’ songs volgden in hoog tempo met het titelnummer, ‘Whatever That Hurts’ en ‘The Ar/Visionaire’. Het zijn toch wel klassiekers en dat blijven ze. Naar het einde toe volgde er wat recenter werk als ‘Love In Chains’ en ‘Vote For Love’ (althans recenter is een groot woord) en de uitsmijter ‘Gaia’ is natuurlijk een onsterfelijk hoogtepunt dat je nooit vergeet!
We konden dan ook spreken van echt een rijk gevulde dag toen we te voet naar de tent liepen. O ja, Neun Welten heeft op het tweede podium ook nog een metal show gespeeld na Maunah, maar toen we even gingen kijken was dit een beetje onwennig. We zijn ze zo gewoon op hun sereenste. Niks dan lof over deze eerste dag in de grot!
Social media