Wat een uniek geluid heeft Villagers Of Ioannina City in de loop der jaren ontwikkeld! Het duurde even eer ze dit vonden, maar als de stijl op dit derde album ‘Venceremos’ duidend en blijvend is, dan hebben we er een band in topdivisie bij! Het begon allemaal rond de eeuwwisseling toen een aantal jonge gasten uit de Griekse stad Ioannina (grootste stad in Epirus) startten met een bandje dat eerst eerder groovende metalcore speelde. Het was pas omstreeks 2007 dat men toe was aan een stijlverandering met enkele nieuwe leden. Toen neigde men eerder het pad van stoner rock en folk in te slaan. Deze invloed is ook nog meer frequent te horen op hun vorig album ‘Age Of Aquarius’ dat in 2019 uitkwam.

Men heeft ruim de tijd genomen om ‘Venceremos’ vorm en geluid te geven. Als je het album beluistert straalt dit een zekere waardigheid en rust uit, ook al neigt de tekstuele inhoud naar duisternis. ‘Venceremos’ speelt zich namelijk af in een dystopische toekomst die ontstaan is uit illusie en enkel te voorkomen valt door verzet en doorzettingsvermogen. Het album gaat over de lui die in opstand komen, goden en moderne leiders afzweren om tenslotte hun vrijheid te behouden. Een nobel doel dat het materiaal de nodige stuwkracht en intensiteit geeft.

Spilfiguur Alex Karametis (zang, gitaar, synths) werpt zich op als boegbeeld en voor het eerst heeft hij ook de opnamen en productie gefikst. Het bezorgt de negen innemende songs een zekere warmte die vintage of old school genoemd mag worden, maar tegelijkertijd niet blind is voor evolutie. Jacob Hansen zorgde met mix en mastering voor een gedroomd eindresultaat. De band bestaat verder nog uit bassist Akis en drummer Aris, maar bepalend voor het totaalgeluid is evenzo Dimitris met zijn arsenaal locale blaasinstrumenten. Klarinet, kaval (te vergelijken met dwarsfluit), doedelzak en zurna (de latere schalmei) uit de streek van Epirus geven de songs een weeë achtergrond. Het is moeilijk om een stijl te geven aan de muziek van deze Grieken. We gaan voor heavy rock met behoud van een psychedelische stoner motor, folk invloeden en progressief talent dat zich ondermeer uit in lange, epische songs met de nodige sfeer- en tempowendingen.

Wie start met de eerst uitgebrachte single ‘Ghosts In The Sky’ zal meteen een oorwurm op zak hebben. Is dit nu te catchy of briljant? De keuze aan u. Bij ons schiep dit een vurig verlangen naar meer en er valt inderdaad nog veel meer te ontdekken. Het album heeft de opbouw van een conceptalbum met zijn mysterieuze intro (‘Alienation’) dat overgaat in het tien minuten durende ‘Home’. Gebruik van keyboards neigt naar vintage, de sensitieve en later passionele zang is top en de blaasinstrumenten maken het timbre meer slepend. Over de helft wordt dit verstild, om mysterieus gesproken te vervolgen. Na de dynamische knaller ‘Ghosts In The Sky’ volgt het titelnummer uptempo rockend. Het blijft pakkend en strak in ‘The Ruiner’ en ‘No Fear’, terwijl het verhaal dramatisch wordt. Een volgend magnum opus krijgen we met ‘Here And Now’, twaalf minuten met zijn smeuïge zang, donkere schets van de omgeving, rockende stukken en vette gitaarsolo. Toch verdwaal je nooit in de lange composities. Je wordt er echter wel in meegesleept. ‘Epitaph’ is volledig opgedragen aan de weemoedige klank van de etnische blaasinstrumenten en vloeit naadloos over in de finale lange track ‘Requiem’ waarin het gevecht toch zijn vruchten afgeworpen heeft en een zeker gevoel heerst dat de trip volbracht is en verlossing nabij. Woorden schieten tekort! Luister naar dit uur pakkende muziek met een open geest en je kan enkel besluiten: dit hoort in de jaarlijsten! Bovendien is het ongrijpbaar, dreigend tot de verlichting aanrukt en hou je er een positief gevoel van hoop aan over. Dit preekt geen woede, maar oplossingen. Tezelfdertijd ravissant en confronterend…