Hoi Jason, leuk om je te horen . Welk uur is het trouwens bij jullie daar want hier in België is het momenteel dinsdag dertien uur.
Hier is het negen uur ’s avonds, wat is het, dinsdagavond?

Is het soms moeilijk om interviews te doen met de tijdsverschil tussen Australië en de rest van de wereld.
Ja, het is eigenlijk gewoon belachelijk soms. We moeten er af en toe doen om vijf of zes uur ’s morgens en zo, dus dat kan best pittig zijn.

Jullie staan op het punt om ‘The Pulse Of Annihilation’ uit te brengen, hoe voelt deze release voor jou persoonlijk?
Heel goed, echt wel. We hebben er veel tijd in gestoken om het te schrijven en op te nemen. Ik denk zelfs dat we er langer aan gewerkt hebben dan aan vorige albums. Vrij snel nadat we klaar waren met de tour voor ‘Divine Council’, zijn we al begonnen met schrijven aan deze plaat. Dus ja, het is fijn dat we na zo’n drie jaar schrijven en opnemen nu eindelijk bijna aan de release zitten. Dat moment is altijd speciaal: wanneer je je “baby” eindelijk kan loslaten op de wereld.

De titel ‘The Pulse Of Annihilation’ klinkt vrij intens. Wat zit daar conceptueel achter? Want tekstueel is dit toch wel één van jullie agressiefste albums.
Ja, zeker. Tekstueel en inhoudelijk ligt het nog in dezelfde lijn. Het is een beetje hoe ik de laatste paar albums heb aangepakt: een soort overzicht vanop afstand, mijn kijk op de wereld. Ik probeer het minder vanuit politiek te bekijken en meer te focussen op wat we als mensen goed doen en waar we de mist in gaan, in plaats van die verdeeldheid en dat wij-zij-denken dat je tegenwoordig overal ziet. Met alles wat er nu gaande is in de wereld vonden we de titel ook gewoon heel passend voor deze tijd.

Maar jij woont in Australië, een eiland aan de andere kant van de wereld. Jullie zijn toch de gelukkigste mensen ooit? Jullie hebben geen problemen.
Ja, dat klopt ergens wel. We zitten ver weg van alles, zeker in Tasmanië, dus in dat opzicht hebben we geluk. Maar de gekte in de wereld vandaag, via internet en sociale media, bereikt helaas echt overal.

Het album begint nog stevig met ‘Ashes of a New Dawn’. Nooit gedacht aan een soort van intro want enkele nummers later met ‘A Sword of Me’ krijg je dan wel terug een intro te horen.
Bij dit album wilden we meteen hard binnenkomen, de luisteraar als het ware een klap in het gezicht geven en duidelijk maken: dit is wie wij zijn. Dit is waar dit album voor staat. We hebben daarom gekozen om er zonder remmen in te vliegen, echt voluit vanaf het begin. Later op de plaat nemen we af en toe wat gas terug en geven we wat ademruimte, bijvoorbeeld met meer atmosferische intro’s en stukken. Maar het idee was vooral om te starten met dat brutale, allesverpletterende geluid — recht in je gezicht — als perfecte opening van het album.

‘No Time For The Weak’ bevat ook wat flarden snelle speed en heavy metal. Het is dus niet allemaal puur death metal. Luister jij nog naar andere bands of wat waren je klassiekers.
Ik denk dat het feit dat mensen ons vaak in het hokje van technische death metal stoppen, vooral nog uit het verleden komt. De laatste tien, twaalf jaar zijn we eigenlijk veel meer bezig met groove. Er zitten nu ook meer thrash-invloeden in onze muziek dan pure death metal. Die technische death metal-elementen zijn er nog altijd wel, maar dat is niet echt meer de richting die we vooral willen uitgaan, en dat is al een hele tijd zo. We houden er gewoon van om te experimenteren en ons niet vast te pinnen op één genre. Als mensen ons tech death noemen, betekent dat nog niet dat we per se zo moeten klinken. Voor ons zijn we gewoon een extreme metal band. We luisteren zelf ook heel breed: van Manowar tot Darkthrone tot Deeds of Flesh. Dat hoor je ook terug in onze muziek.

Je zit al jaren in een band met twee broers namelijk Davy (drummer) en Joe (gitarist) Haley. Is het werk in de band verdeelt of zorgen zij nog een beetje voor de leidraad.
Joe is meestal het brein achter de band, de gitarist. Hij is altijd degene geweest die de leiding neemt, ook omdat hij studio-engineer is. Hij is een geweldige muzikant en componist. Hij maakt vaak al vrij uitgewerkte demo’s die hij naar ons doorstuurt, zodat wij daarop kunnen verder bouwen. In de studio gebeurt het dan wel dat dingen die Dave op drums speelt of die ik met de zang doe, nieuwe ideeën opleveren. Daardoor past Joe soms nog bepaalde stukken aan tijdens het opnameproces. Maar in het algemeen is hij de drijvende kracht achter alles. Wij voegen vooral onze eigen partijen toe om zijn ideeën aan te vullen en het geheel sterker te maken.

Is er een moment waarop je denkt: ‘dit is te complex, dit werkt niet meer’?” Hoe bewaak je balans tussen techniek en impact?
Nee, soms heb ik echt wel momenten waarop ik het lastig heb met bepaalde stukken. Dan denk ik: shit, ik kan niet goed volgen wat hij aan het doen is, of wat Dave op drums speelt. Maar het komt er eigenlijk op neer dat Joe me daar goed in begeleidt, zeker bij het opnemen. Als iets te complex is voor mij, legt hij het rustig uit en breekt hij het in stukken. Hij zegt dan bijvoorbeeld hoe hij het vocaal voor zich hoort. Hij werkt echt samen met mij om ervoor te zorgen dat ik het goed begrijp en er het beste kan uithalen.

Voor het eerst dat ik lees staat ook Jason Keyser (Origin) bij de vocals vermeld. Waarom koos je ineens voor twee zangers, niet dat hij een onbekende is want hij speelde al in een verleden samen met jullie.
Hij heeft op het album ‘Divine Council’ ook al een deel van de zang gedaan. Maar op deze nieuwe plaat heeft hij zelfs twee nummers vocaal voor zijn rekening genomen. Dat was echt tof om eens te werken met iemand anders zijn kijk op een Psycroptic-nummer. Het was vooral leuk omdat hij muziek een beetje op dezelfde manier aanvoelt als ik, maar er toch een eigen draai aan geeft. Zijn aanpak ligt net iets anders dan de mijne, en dat maakte het net interessant om mee te experimenteren. Zo konden we spelen met frisse en andere ideeën.

Is het ooit mogelijk dat jullie met twee zangers op tour gaan?
Nee, ik denk niet dat dat iets is waar we echt interesse in hebben. We hebben het er wel eens over gehad, maar het is niet echt iets dat we willen doen. Het idee dat hij begon te zingen binnen de band is eigenlijk ontstaan omdat hij een aantal keren is ingevallen tijdens tours, toen ik zelf door gezondheidsproblemen niet kon meedoen. En dat deed hij altijd uitstekend, hij sprong meteen in wanneer nodig. Toen we bezig waren met de ‘Watcher of All’ EP, dachten we: laten we eens proberen hoe het klinkt als hij ook op de platen zingt. Maar uiteindelijk vinden we het als band een beetje vreemd om met twee zangers op het podium te staan. In genres zoals deathcore of metalcore werkt dat misschien prima, maar voor ons zou het gewoon wat geforceerd of zelfs een beetje belachelijk aanvoelen. Dus ja, we gaan dat waarschijnlijk gewoon niet doen.

Konden jullie het niet gemakkelijk maken dan twee zangers met dezelfde naam Jason te kiezen. Dat lijkt me niet zo handig bij de communicatie.
Het feit dat we dezelfde naam hebben, maakt het voor mensen natuurlijk wat verwarrender. Maar we hebben dat onderling besproken en uiteindelijk geconcludeerd dat het voor ons als band gewoon logisch aanvoelde. We zitten ondertussen al zo’n 27 jaar in de band, dus dachten we: laat ons gewoon doen waar we zin in hebben. We willen nieuwe dingen proberen en variatie brengen, zodat het voor onszelf fris en boeiend blijft. Hopelijk kunnen de fans daarin mee, en als dat niet meteen lukt, dan zorgt het misschien gewoon voor extra gespreksstof rond de band.