Donderdag

Zoals elk festival heeft ook Alcatraz wat nadelen, en dat is onder andere de ligging. Vanuit Nederland is er geen ontkomen aan de gevreesde ring van Antwerpen, die op dit moment ook nog eens in de steigers staat. Het was dus ook rijkelijk laat toen de tent eindelijk stond en ik op een drafje naar het terrein kon. Hierdoor heb ik een aantal interessante bands als Soulfly en Sacred Reich moeten missen. Het is dus Channel Zero waar ik mijn festival mee open. De Belgen spelen hier hun laatste open air show ooit, dus het is niet meer dan logisch dat hier veel mensen op af zijn gekomen om de band nog één keer hun ding te zien doen. Zanger Franky heeft zijn arm in een mitella zitten, maar maakt er alsnog het beste van en dat lukt hem gelukkig prima. De muziek van Channel Zero onderscheidt zich met veel “temposlides”, voor thrash standaarden is dit toch altijd een inventieve band geweest. Jammer dat het de laatste keer is maar aan alles komt een eind, in dit geval na 36 jaar. Als afsluiters zijn ‘Bad to the Bone’ en ‘Black Fuel’ gekozen, waarbij bij deze laatste nog om een wall of death gevraagd. Aan het uiteindelijke outro kan Manowar nog een puntje zuigen, ik ga alvast door hoor, laatste keer of niet.

Tegelijk met Channel Zero speelt in de Helldorado tent de alom bekende Nederlandse folkmetal formatie Heidevolk. Blijkbaar werd de band bij de ingang onthaald als ‘Heidevork’, weten we gelijk hoe die vork in de steel zit. De setlist is verdeeld over wat ouder werk en de nieuwere albums. Het is vooral de vierstemmige zang die bij deze band indruk maakt. Inmiddels woon ik trouwens al drie jaar in Gelderland, en vanavond hoor ik voor het eerst het Gelders volkslied… in België! (Lianne)

In de Swamp stage speelt Mikkey Dee and Friends. Vorig jaar stond Phil Campbell nog met zijn “bastard sons” op het festival. In maart is Phil ons ontvallen en Mikkey laat in een beladen speech dan ook weten dat hij “the last one standing” is van de ouwe gang van Motörhead. Uiteraard speelt Mikkey alleen Motörhead songs vanavond. Als “friends” heeft hij gitarist William Dickborn en zanger/bassist Viktor Skatt meegenomen. Deze laatste doet zijn uiterste best om er zoveel mogelijk als Lemmy uit te zien, daardoor komt het onbedoeld toch wat over als persiflage. Net als dat hele leger derderangs Queen tributes waarbij de snor belangrijker is dan de stem, het gaat toch om de muziek en niet de looks? Nouja, zolang het drietal de een na de andere onsterfelijke Motörhead-klassieker op het publiek afvuurt met de langst dienstgedane drummer van Motörhead zie ik weinig reden tot beklag en zo denkt de hele tent er blijkbaar over. En dan zijn er uiteraard de speelkunsten van Mikkey, wat een ontzettend onnavolgbaar drumbeest is het ook, zelfs op 62-jarige leeftijd.

Als headliner van de donderdag is de Schotse zuipschuitformatie Alestorm gekozen. De heren stonden al twee keer eerder op het festival en dit keer waren ze voor het eerst dagheadliner. In die zin had ik ook verwacht dat de band wat meer enthousiasme zou tonen. Het plezier waarmee de band altijd op het podium gestaan heeft is vanavond in geen velden of wegen te bekennen, degenen die op het podium het meeste oprechte enthousiasme tonen zijn de badeenden. En bij een band die het toch echt van de fun-factor moet hebben is dit een behoorlijke aderlating, want Alestorm zonder oprecht plezier, wat hou je dan nog over? Muzikaal vakmanschap heeft deze band nooit getoond en dat is vanavond niet anders, gezien de helft van de muziek niet live wordt gespeeld en Chris Bowes de helft van zijn regels niet eens uitzingt. Het is een geluk dat de fans vooraan zichzelf alsnog goed vermaken en weinig mee lijken te krijgen van de zure gezichten op het podium, het is dan ook een professionele instelling die de boel aardig maskeert. Tijdens ‘Banana’ komen er allerlei dansende bananen op het scherm, waarom krijg ik ineens flackbacks naar Hyves? Na de eigenzinnige semi-ballad ‘Nancy the Tavern Wench’ geloof ik het eigenlijk wel weer en begin ik aan de terugtocht naar de tent. Het zijn de grote hits ‘Drink’ en ‘Fucked with an Anchor’ die ik nog herken. Het was alles bij elkaar een Alestorm concert wat compleet volgens verwachting verliep, met allerlei knettergekke geintjes. Alleen hoop ik dat dat chagrijn een eenmalige gebeurtenis is, anders zou deze carrière wel eens heel lang kunnen gaan voelen voor de mannen.