We zijn het roerend eens met Prophecy Productions dat Dymna Lotva met dit vierde album ‘Vyraj’ een reuzenstap voorwaarts gezet heeft. We hoorden voor het eerst van deze rebellerende band uit Wit Rusland toen ze op het kleine podium van Prophecy Fest hun gal over de aanwezigen uitstortten. Het jaar daarop kregen ze al een kans op het hoofdpodium van dit festival. Nog steeds waren we niet helemaal overtuigd. Het etnische element en de presentatie op het podium was imposant, maar het bleef een underground band. Momenteel hebben ze echter het potentieel om die status vaarwel te zeggen.

Het heeft allemaal te maken met het verrijken van het muzikale palet. De vierkoppige band kan nog ruw tewerk gaan als black metal/post metal entiteit, maar er zijn intussen zoveel elementen aanwezig in de muziek dat dit niet meer te categoriseren valt als een oplaaiend vuur dat wild om zich heen grijpt. Er zijn nuances. Sommige songs zullen mogelijk zelfs te toegankelijk overkomen voor de diehard fans, maar kunst wordt pas interessant als er avontuur is. Avontuur, daarover valt niet te klagen, want in hart en ziel blijven het rebellen die nu in Polen gehuisvest zijn. Blikvanger blijft zangeres Katsiaryna ‘Nokt Aeon’ Mankevich die primordiale screams afwisselt met heldere Slavische gezangen. Zij is daarbij in het wit getooid, terwijl de muzikanten in een bloedrood gewaad aantreden. De focus van de teksten ligt deze keer echter niet op rebellie, maar het hoofdconcept is Wit Russische ethno-astronomie. Tekenend is het artwork waarop de nachtelijke hemel boven het kerkhof van een klein dorp fotografisch is vastgelegd tijdens de Perseïden zwerm in de lucht. Een artwork waarvoor de tweede spil van de band verantwoordelijk is: Jauhien Charkasau (componist van alle muziek).

De toon van de muziek is meer episch en mysterieus. Dat merken we al in opener Zory’ dat eerder traag verloopt, maar intens. De ruwe schreeuwzang heerst, maar er is een folky swing in verwerkt vooraleer men echt losbarst. Wat erg mooi is, is dat er een cleane, mannelijke, weemoedige zanglijn te horen is in al dit tumult. ‘Veha’ komt heksachtig over, er is ook een geniepig kinderstemmetje te horen. Maar het is vooral repetitief en bezwerend. Hier komt een sjamanistische sfeer in zicht. ‘The Boat Of Despair’ is dan weer heel anders. De band nodigde Aaron Stainthorpe (ex-My Dying Bride, High Parasite) uit om met zijn machtige (cleane) stem deze gothic achtige song de nodige magie te geven. Een gouden zet! Er wordt heel wat mysterieus gefluisterd in de volgende songs die terug in de moedertaal zijn, maar heerlijk zijn de lillende gitaarsolo’s die toch een zweem van black metal blijven behouden. Het contrast tussen harsh zang en cleane waardigheid wordt verder uitgediept. Er komt zelfs een heus mannenkoor aan te pas in het uitheems klinkende ‘Bu Samoje’; op een manier dat een beetje aan Rotting Christ doet denken. Nog een opvallende track is afsluiter ‘Return My Coffin Home’. Niet alleen de tekst is pakkend – waar men ook gewoond heeft, begraven wil men worden in het thuisland – maar dit is een Slavisch hoogtepunt met verstilde momenten, hartstochtelijk gesproken tekst en een ritueel karakter. Mooie huilende gitaarsolo’s en een gastbijdrage van de Oekraïense Ingvarr van de band Schreigarm maken het iets heel bijzonder! Wat een verbluffend album! We kijken al uit naar de live presentatie op Prophecy Fest!