We bevinden ons in het dorre, verlaten binnenland van Spanje (denk aan Albacete) als we over Todomal spreken. Daar besloten twee doorgewinterde muzikanten uit de underground scène te gaan samenwerken in 2020. Zowel Christopher B Wildman als Javier Fernandez Milla zijn als muzikant/componist en productiewijs erg bedreven multi-instrumentalisten en bovendien hebben ze dan ook nog prima stemmen, alles wel clean. Dit is geen doom/death metal, maar eerder muziek vol melancholie en traditie in de stijl van vroegere Anathema of Katatonia. Candlemass is terug te vinden in de zware doom riffs, maar ze weerklinken lang niet in elk nummer.

We kregen Todomal al in het vizier toen ze vorig album ‘With A Greater Good’ uitbrachten in 2023. Dit leek ons een beloftevolle band. We stonden niet alleen met deze indruk en aangemoedigd door de respons breidde het duo de band uit naar een kwintet dat ook live ging spelen. Spijtig genoeg is dit derde album ‘Graveyards Of Joy’ ontstaan uit een persoonlijke tragedie waar Christopher mee te maken kreeg. Hij schreef de songs in totale isolatie en ‘Graveyards Of Joy’ blijkt ook nog het derde deel van een trilogie te zijn die in 2021 begon met het debuutalbum ‘Ultracrepidarian’.

Los daarvan biedt Todomal ons een persoonlijke vorm van traditionele doom metal, waarin genres vervagen en versmelten tot een welluidend triest album met een eigen identiteit. In enkele songs zijn vrouwelijke achtergrondzangeressen te horen, de zwevende Hammondorgelklanken scheppen sfeer en in enkele songs zijn er erg fraaie akoestische stukken gitaar te horen. Het langste nummer ‘Deliverence’ is daar een mooi voorbeeld van. Het heeft een western sausje dat men vergelijkt met Ennio Morricone. ‘Unholy’ en ‘Humanised Gods’ zijn de meest catchy, uptempo nummers die gothic invloeden in zich meedragen. Op die manier is er veel afwisseling en is deze plaat helemaal niet geënt op inertie of loomheid. De songs waarin we kunnen spreken van veredeld singer-songwriter materiaal – ‘Misericordiah’ en de smekende waardigheid in ‘Deliverence’ – pakken ons meteen. ‘Point Of Coalescence’ vertoont veel pathos. Het titelnummer is de afsluiter en dat is eveneens een aanrader om kennis te maken met deze speciale band. Dit is verteerbare doom metal waarbij we eerder spreken over melancholie dan over nihilisme. De band heeft de smaak van het live spelen te pakken, want begin augustus zijn ze als support act van Evoken te zien in Nederland (Baroeg) en België (Diest). Wie open staat voor doom, doet daar vast een leuke ontdekking.