De opstelling van het podium van de hoofdact Evergrey wordt snel zichtbaar en is best opvallend; het drumstel staat een kwartslag gedraaid en de drummer kijkt dus recht op de toetsenist, die een kwartslag de andere kant op is gedraaid. De lege ruimte in het midden wordt opgevuld met lichtschermen en die worden vanaf de eerste seconde direct goed ingezet. Hoewel de band net een nieuw album uitheeft, besluiten ze lekker herkenbaar te openen met ‘Falling From The Sun’. De sfeer zit er direct goed in bij een inmiddels tjokvolle zaal. De band is in topvorm en knalt ‘Where August Mourn’ er gelijk achteraan. Of we mee willen zingen vraagt Tom Englund, natuurlijk volop response maar het was Tom niet goed genoeg. Speels tikt hij even op de microfoon, zou hij wel aan staan? Het nieuwe ‘Heaven’ volgt en het publiek doet gelukkig volop mee, ironisch dat Tom nou net in dit nummer zelf zijn tekst even vergeet! Het gitaristenduo dat Tom met Stephen Platt vormt is feilloos op elkaar ingespeeld en ze wisselen de solopartijen op een heel natuurlijke manier af. Dit deel van de set komen er wat nieuwe telgen langs, maar zeker ook een paar meezingers uit het oudere (nouja, minder nieuwe) repertoire zoals het heerlijke ‘Call Out The Dark’ en natuurlijk ‘Eternal Nocturnal’. Naast Tom Englund is het vooral drummer Simen Sandnes die enorm de show speelt. De plaats en oriëntatie van zijn drumkit maakt dat we als publiek ook eens wat van hem kunnen zien en dat is een welkome afwisseling van al die drummers die veilig achterin zitten. De band maakt verder indruk van een gewaagd piano-tweeluik met mooie interpretaties van ‘Words Mean Nothing’ en ‘I’m Sorry’, de twee oudste nummers die deze avond de revue passeren. Hier profiteert de band het meest van de intieme sfeer van dit relatief kleinschalige optreden en dat maakt deze tien minuten tot een hoogtepunt van de avond. Wel drie nieuwe nummers zijn tot het einde van het concert bewaard, waardoor de avond besloten wordt met het alom bekende ‘A Touch of Blessing’ plus drie nummers die nog vrijwel niemand goed kent. Het is natuurlijk meer dan logisch dat de band het nieuwste album lekker wil promoten, maar dit zorgt er wel voor dat het concert toch een beetje als een nachtkaarsje uitgaat.

Met één band waarvan iedereen al wist dat ze kwaliteit zouden leveren en één band die voor velen een heel positieve verrassing was, is dit meer dan een geslaagd avondje muzikaal vertier geweest in Uden. Tel daarbij op dat De Pul één van de leukste zalen is die je in de categorie “een paar honderd man” hebt; altijd goed geluid, ruime vochtkeuze aan de bar en gratis bitterballen na het concert. Ook leuk is dat na het optreden nog een lokaal coverbandje (Turn It Up) hun kunsten mocht vertonen in de kleine zaal, zodat er zelfs na het concert nog vertier was. Wel jammer dat ze hier altijd zuinig zijn met het openzetten van het balkon, want de drukte in de zaal was wel echt tegen het irritante aan. We laten het de pret niet te veel drukken, de Evergrey fans uit het Oosten van het land hebben hier een fantastische avond gehad, we wachten met smart op de volgende keer!