We treden Yes met het nodige respect tegemoet, want deze Engelse band is al bezig sinds 1968 en zou weldra geschiedenis schrijven als één van de meest invloedrijke en unieke bands in het progressieve rock genre. Twee korte pauzes buiten beschouwing gelaten, zijn zij steeds actief gebleven en ‘Aurora’ is dan ook hun 24^e studioalbum. Het is het derde album voor InsideOut Music na ‘The Quest’ en ‘Mirror To The Sky’ en de samenwerking met dat label heeft hen een bevrijdend gevoel van aanmoediging gegeven om niet te teren op nostalgie, maar te blijven evolueren. Dat is uiteraard niet meer zo baanbrekend als in de jaren zeventig, maar het is een fijne ervaring om Yes deels vertrouwd en deels avontuurlijk te horen. Eén van de dingen die de band goed beheerst is het niet te ver zoeken. Ja, het is progressieve rock met tempowisselingen en virtuoze instrumentale passages, maar het nieuwe materiaal is opvallend direct en ligt nooit zwaar op de maag.

Gitarist (en producer) Steve Howe is vandaag het enige originele lid dat nog in Yes speelt. Hij en toetsenist Geoff Downes leggen de eerste ideeën vast in Engeland, daarbij geholpen door zanger Jon Davison die nu toch ook al meer dan een decennium lang Jon Anderson vervangt. Niet alleen zijn voornaam heeft hij gemeen met de bekendste frontman, zijn stem lijkt griezelig veel op die van Anderson. Vervolgens begonnen bassist Billy Sherwood en drummer Jay Schellen in LA te jammen op de nieuwe ideeën. Zoals Howe het stelt: het is geen echte Yes song vooraleer elke muzikant er aan bijgedragen heeft. Davison werd voor de teksten geïnspireerd door de natuur, spiritualiteit en filosofische beschouwingen. Het concept van ‘Aurora’ is geïnspireerd door het noorderlicht en dat is uiteraard een fantastisch gegeven waar Roger Dean alle kanten mee opkon voor zijn buitenaardse artwork voor de cover.

Opener en single ‘Aurora’ toont de simfonische, orkestrale zijde van Yes, terwijl Davison zijn meest frivole zangstijl hanteert. Bijna speels, terwijl elke muzikant rond hem zijn moment van glorie heeft. Ook de tweede single ‘Turnaround Situation’ heeft de kwaliteit om na slechts enkele luisterbeurten erg toegankelijk te zijn. Een sensitieve, maar virtuoze gitaarsolo zet dit kracht bij. In ‘Love Lies Dreaming’ valt op dat er weinig vervorming op het gitaarspel gebruikt is, waardoor de muziek ademt. Het magnum opus van deze plaat is het bijna veertien minuten lange ‘Countermovement’ en hier worden de nodige wendingen en progressieve uitspattingen op de luisteraar afgevuurd. Mooi is de introverte zang na twee minuten en het schitterende gitaarwerk leidt je toch met veel plezier doorheen dit huzarenstukje. ‘Ariadne’ is een oudere song die nu gecompleteerd is en daar hoort weer orkestratie en violen bij. De tweede helft van ‘Aurora’ heeft opmerkelijk kortere nummers. Het materiaal wordt eenvoudiger, luister maar naar de zwaardere gitaren die komen opzetten in ‘All Hands On Deck’. Dit is een directe, rockende song en dat geldt ook voor ‘Jambustin’’. Ontwapenend, akoestisch en het minst bewerkt is afsluiter ‘Watching The River Roll’, in tegenstelling tot ‘Countermovement’ waaraan heel wat gepuzzeld is door de muzikanten. Fijn dat deze band niet alleen een toonbeeld van duurzaamheid is, maar er blijft een zekere nieuwsgierigheid aanwezig waardoor men blijft ontdekken en verfijnen. Zeg maar ‘ja’ tegen Yes…